Ποιοι επιθυμούν να εμπλέξουν τις ΗΠΑ σε «αέναο πόλεμο» και πως μπορούν να το επιτύχουν;
Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Καθώς τα αποθέματα των Ιρανικών εκτοξευτών και των αμερικανικών αντιβαλλιστικών πυραύλων εξαντλούνται εκατέρωθεν, η ισραηλινο-αμερικανική επιχείρηση φαίνεται να πλησιάζει στο φυσικό της τέλος. Ωστόσο οι στόχοι του Νετανιάχου δεν έχουν εκπληρωθεί ούτε κατά διάνοιαν. Διότι η Κνεσέτ δεν τον έχει αμνηστεύσει και το καθεστώς των μουλάδων όχι μόνο δεν πέφτει προς το παρόν, αλλά μόλις απέκτησε ένα ακόμα πιο φανατικό ηγέτη, ο οποίος, μόλις πριν μερικές μέρες, έχασε τον πατέρα του, τη γυναίκα του και άλλα μέλη της οικογένειάς του από τις βόμβες των Ισραηλινών. Το σφυροκόπημα των μονάδων αφαλάτωσης του Ιράν, ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, καθώς οποιαδήποτε ανταποδοτικά πλήγματα σε αντίστοιχες μονάδες του Ισραήλ και των πετρο-μοναρχιών του Κόλπου θα ήταν πολύ πιο καταστροφικά, δεδομένης της εκτεταμένης εξάρτησης των χωρών αυτών από αυτές τις μονάδες για την ύδρευση τους. Ο συνεχιζόμενος λοιπόν βομβαρδισμός των Ιρανικών υποδομών φαίνεται ένα μάλλον παράτολμο σχέδιο, το οποίο, οπωσδήποτε, θα κοστίσει, στην καλύτερη περίπτωση, στις ΗΠΑ κάποιο σημαντικό κομμάτι από το αντιπυραυλικό τους απόθεμα.
Με οποιονδήποτε τρόπο και αν ο Τραμπ σύρθηκε σε αυτή την επιχείρηση, τώρα είναι ξεκάθαρα ο καιρός να απεμπλακεί εντός μερικών εβδομάδων το μέγιστο, αναμένοντας τα οποιαδήποτε πιθανά αντανακλαστικά από τον Ιρανικό λαό, το Στρατό και τις ένοπλες ομάδες των όποιων μειονοτήτων. Αν και η αεροπορική υποστήριξη οποιωνδήποτε εξεγερμένων θα μπορούσε να κρατήσει επί μακρόν, παρόλα αυτά η προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος με αυτά τα μέσα θα φανεί σχετικά σύντομα, σαλπίζοντας την ώρα για αποχώρηση.
Όμως υπάρχουν δύο τουλάχιστον πόλοι που απεύχονται την αποχώρηση των ΗΠΑ και θα προσπαθήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, να τις εμπλέξουν σε ένα «αέναο πόλεμο» στη Μέση Ανατολή. Αφενός, ο Ευρασιατικός άξονας έχει κάθε λόγο να εμπλέξει τις ΗΠΑ. Η Ρωσία πιθανότατα να ανταλλάξει τη στέρηση δορυφορικών πληροφοριών που αυτή παρέχει στο Ιράν με την αντίστοιχη που παρέχει ο Τραμπ στην Ουκρανία, μια πολύ επωφελή προοπτική γι αυτήν, αν αναλογιστούμε την ήττα που υπέστησαν οι Ουκρανοί στο Κούρσκ όταν ο Τραμπ τους έκοψε μόνο για τρεις μέρες την παροχή πληροφοριών. Εξάλλου μια εμπλοκή των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, θα στερήσει από τις ΗΠΑ την ικανότητα αποτελεσματικής επέμβασης σε μια πιθανή μελλοντική εισβολή της Ρωσίας στις Βαλτικές και τη βόρεια Σκανδιναβία. Η δε Κίνα δεν είναι καθόλου σίγουρη για μια πιθανή αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ γύρω από την Ταϊβάν και τον ευρύτερο Ειρηνικό, ιδιαίτερα μετά από τη φημολογούμενη αποτυχία των προηγμένων συστημάτων της που έδωσε πρόσφατα στο Ιράν για να δοκιμαστούν έναντι της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος. Οπότε η παρατεταμένη εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, θα παρείχαν στην Κίνα το παράθυρο ευκαιρίας που χρειάζεται για να ολοκληρώσει τις εκκαθαρίσεις στο στράτευμά της και να ολοκληρώσει την κατάληψη της Ταϊβάν, που έχει άλλωστε ανακοινώσει ότι θα ολοκληρωθεί μέχρι το 2027.
Ο έτερος πόλος που επιθυμεί τον αμερικανικό εγκλωβισμό, είναι, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, ένας «σύμμαχος» των ΗΠΑ. Πέρα από το προσωπικό συμφέρον του Νετανιάχου για συνέχιση του πολέμου προς αποφυγή της δικαστικής του παραπομπής, το ίδιο το κράτος του Ισραήλ τρέμει στην προοπτική της αποχώρησης των ΗΠΑ από την περιοχή και την επερχόμενη εμπλοκή τους στο μέτωπο του Ειρηνικού. Μια τέτοια προοπτική θα το άφηνε αβοήθητο απέναντι σε μια πληθώρα εχθρών που πιθανότατα θα συνασπίζονταν για να πάρουν εκδίκηση για τις πρόσφατες αλλά και παλιότερες πρακτικές του Ισραήλ στην περιοχή. Μάλλον γι αυτό το λόγο το Αμερικανο-Ισραηλινό λόμπι επηρέασε τόσο αποτελεσματικά την κυβέρνηση Τραμπ να εκτελέσει άλλη μια επιχείρηση κατά του Ιράν, αυτή τη φορά με την προοπτική πιο μακρόχρονων βομβαρδισμών και με τον ορίζοντα -έστω και μακρινό- της ανατροπής του καθεστώτος των Μουλάδων. Όμως, κάτι τέτοιο, προς το παρόν, δεν διαφαίνεται αφού το θεοκρατικό καθεστώς δεν διατίθεται να διαπραγματευθεί επί της ουσίας και οι ένοπλοι αντικαθεστωτικοί, πέρα από ολιγάριθμοι, είναι και καχύποπτοι για την υποστήριξη που ευαγγελίζονται οι ΗΠΑ.
Υπό αυτά τα δεδομένα η πλέον πιθανή προοπτική είναι να αποχωρήσει ο Τραμπ, διατυμπανίζοντας μια -έστω και φαντασιακή- νίκη, εξηγώντας στους Ισραηλινούς, πίσω από την αυλαία της δημοσιότητας, ότι οι ΗΠΑ έχουν αγγίξει -αν όχι και ξεπεράσει- τα όρια τους όσον αφορά στην υποστήριξη του Ισραήλ. Καθόσον η μόνη εναλλακτική θα ήταν μια χερσαία επιχείρηση για ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν και εμπλοκή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών στην περιοχή για το ακαθόριστο μέλλον. Αν κρίνουμε όμως από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο ορίζοντας δεκαετιών πιθανόν να είναι και ανεπαρκής για την ειρήνευση των περιοχών αυτών.
Ο μόνος τρόπος να εμπλακεί η Αμερική σε ένα τέτοιο πόλεμο, θα ήταν να υποστεί μια μεγάλη νίλα στο πεδίο της μάχης ή στο εσωτερικό της. Αν, για παράδειγμα, οι Ιρανοί κατάφερναν να βυθίσουν ένα αεροπλανοφόρο ή να εκτελέσουν μια τρομοκρατική ενέργεια με χιλιάδες νεκρούς εντός των ΗΠΑ, ο Τραμπ δε θα είχε άλλη επιλογή παρά να εμπλακεί σε άλλον ένα «αέναο πόλεμο» για την κατάληψη και κατοχή του Ιράν. Σαφώς αυτές οι προοπτικές είναι πολύ απόμακρες αλλά, δεδομένου του μεγέθους του διακυβεύματος, οι δύο πόλοι που επιθυμούν την εμπλοκή των ΗΠΑ, δε θα ορρωδήσουν να προσπαθήσουν τα μέγιστα για να το επιτύχουν. Υπο αυτές τις ακραίες καταστάσεις, κάποιος θα μπορούσε ακόμα και να αναρωτηθεί αν ένα πυρηνικό πλήγμα στο Ισραήλ θα εξασφάλιζε την πολυπόθητη εμπλοκή των ΗΠΑ στην περιοχή. Όπως ακριβώς η πολύνεκρη επίθεση της 7ης Οκτωβρίου εξασφάλισε την υποστήριξή τους και το πολιτικό κεφάλαιο για τις ήδη επί διετίας σοβούσες ισραηλινές επιχειρήσεις. Άραγε είναι τόσο δαιμόνιοι όσοι σχεδιάζουν τις τύχες των λαών της περιοχής ώστε να εκπληρώσουν μια τόσο νοσηρή φαντασία; Δεδομένου του λυσσαλέου και μίσους των ισλαμιστών και λαμβάνοντας υπόψιν τη γενοκτονική τους διάθεση ως προς το Ισραήλ, μήπως μια τέτοια αδιανόητη θυσία σήμερα θα ήταν λιγότερο οδυνηρή από μια πιθανή ολοκληρωτική καταστροφή στο μέλλον;