Μια πιο ψύχραιμη, αλλά καθόλου καθησυχαστική εικόνα για την κατάσταση στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έδωσε, μιλώντας στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, ο επίτιμος Σμήναρχος ε.α. Στέφανος Καραβίδας, σε ζωντανή σύνδεση από το Ντουμπάι.
Ο κ. Καραβίδας ξεκίνησε από μια βασική διάκριση: ναι, υπάρχει ανησυχία, όμως η εικόνα που μεταδόθηκε σε μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης, και ειδικά στην Ελλάδα, ήταν –όπως υποστήριξε– υπερβολική και σε αρκετές περιπτώσεις δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Ανέφερε ότι η διαχείριση από το κράτος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων υπήρξε υποδειγματική, τονίζοντας πως, παρά τα περιστατικά από θραύσματα και τις απώλειες που έχουν καταγραφεί, δεν επιβεβαιώνεται το κλίμα γενικευμένης κατάρρευσης που συχνά προβάλλεται.
Στην ανάλυσή του επιχείρησε να αποσαφηνίσει και το θολό τοπίο γύρω από τα χτυπήματα στην περιοχή του Κόλπου. Όπως εξήγησε, το Ιράν διακηρύσσει ότι δεν επιδιώκει πόλεμο με τις χώρες του Κόλπου και ότι χτυπά αμερικανικές βάσεις, ωστόσο η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ο ίδιος σημείωσε ότι, λόγω των ισχυρών παρεμβολών και της αλλοίωσης σημάτων GPS, αρκετά εισερχόμενα ίχνη αποπροσανατολίζονται και τελικά καταλήγουν σε περιοχές του αστικού ιστού αντί για στρατιωτικούς στόχους.
Κατά τον Στέφανο Καραβίδα, η στοχοποίηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο στρατιωτικά. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη στρατηγική σχέση των Εμιράτων με το Ισραήλ, ιδίως μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ, επισημαίνοντας ότι η σχέση αυτή δεν αφορά μόνο την ασφάλεια, αλλά και τη βαθύτερη οικονομική μετάβαση των αραβικών κρατών του Κόλπου, που επιδιώκουν να διαφοροποιήσουν τα μοντέλα ανάπτυξής τους πέρα από το πετρέλαιο. Σε αυτό το πεδίο, όπως υπογράμμισε, η τεχνογνωσία του Ισραήλ θεωρείται κρίσιμο εργαλείο.
Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι τα Εμιράτα είναι εκτεθειμένα γεωγραφικά, με εκτεταμένη ακτογραμμή απέναντι από το Ιράν, γεγονός που διευκολύνει την προσβολή τους από τη νότια πλευρά του ιρανικού χώρου. Παρ’ όλα αυτά, σημείωσε πως υπάρχει και μια ποιοτική διαφορά στα μέσα που χρησιμοποιούνται: κατά την εκτίμησή του, εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δεν έχουν αξιοποιηθεί τα πιο βαριά και προηγμένα όπλα του ιρανικού οπλοστασίου, όπως οι πιο σύνθετοι βαλλιστικοί ή υπερηχητικοί πύραυλοι, αλλά κυρίως μέσα όπως τα Shahed, τα οποία είναι σαφώς πιο διαχειρίσιμα από την αεράμυνα.
Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, δείχνει ότι το Ιράν επιδιώκει να ασκήσει πίεση χωρίς να προκαλέσει ακόμη μια ολοκληρωτική καταστροφή στα Εμιράτα. Με άλλα λόγια, επιλέγει μια μορφή ελεγχόμενης κλιμάκωσης, που κρατά την ένταση ψηλά, αλλά δεν περνά –τουλάχιστον προς το παρόν– στο σημείο μη επιστροφής.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η τοποθέτησή του για το ποια είναι σήμερα η μεγαλύτερη ανησυχία του κόσμου στα Εμιράτα. Όπως είπε, παρά τον πόλεμο και τα χτυπήματα, το κυρίαρχο άγχος πολλών κατοίκων δεν είναι τόσο η άμεση φυσική ασφάλεια όσο η οικονομική και εργασιακή αβεβαιότητα. Η επιβάρυνση του τουρισμού, των αερομεταφορών και συνολικά της οικονομικής δραστηριότητας δημιουργεί φόβους για απώλεια θέσεων εργασίας και για ισχυρούς κραδασμούς στο βιοτικό επίπεδο.
Παρ’ όλα αυτά, εμφανίστηκε βέβαιος ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν τις δομές, τα κεφάλαια και τη θεσμική ευελιξία ώστε να ανακάμψουν γρήγορα, όπως –κατά την εκτίμησή του– συνέβη και σε άλλες μεγάλες κρίσεις του παρελθόντος, από την κρίση του 2008 μέχρι την περίοδο της πανδημίας.
Ο Στέφανος Καραβίδας δεν περιορίστηκε όμως μόνο στα Εμιράτα. Στο τέλος της παρέμβασής του άνοιξε και την ευρύτερη γεωπολιτική εικόνα, βάζοντας στο κάδρο το Κατάρ, το Ομάν και εμμέσως την Τουρκία. Υπογράμμισε ότι το Κατάρ, ως βασικός χρηματοδότης της Άγκυρας, είναι άμεσα επηρεαζόμενο από κάθε αναστάτωση στον Κόλπο, ενώ υπενθύμισε ότι τέτοιες πιέσεις στην περιοχή επηρεάζουν συνολικά τη χρηματοοικονομική και στρατηγική ισορροπία στην οποία στηρίζονται και άλλοι περιφερειακοί παίκτες.
Στο πιο σκληρό γεωπολιτικό μέρος της παρέμβασής του, ο Καραβίδας άσκησε σαφή κριτική στον τρόπο με τον οποίο, κατά την άποψή του, ΗΠΑ και Ισραήλ διαχειρίζονται την κρίση με το Ιράν. Υποστήριξε ότι κινούνται στη λογική του εξαναγκασμού, χωρίς να έχουν επαρκώς υπολογίσει ούτε τη δομή του ιρανικού καθεστώτος ούτε την ιδεολογική, θρησκευτική και μεταφυσική διάσταση μέσα στην οποία αυτό λειτουργεί. Όπως εξήγησε, ο εξαναγκασμός δεν αρκεί από μόνος του για να φέρει αποτέλεσμα, αν δεν έχεις κατανοήσει βαθιά τον αντίπαλο που επιχειρείς να λυγίσεις.
Το τελικό του συμπέρασμα ήταν σαφές: η δυτική πλευρά αρχίζει ήδη να ανησυχεί για την αντοχή και τη δυνατότητα προσαρμογής του ιρανικού συστήματος. Και αυτό, κατά τον ίδιο, είναι ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο της παρούσας φάσης του πολέμου.