Σε μία από τις πιο πυκνές και ουσιαστικές τηλεοπτικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών, η εκπομπή «Αντιθέσεις» της ΚΡΗΤΗ TV, το βράδυ της 13ης Μαρτίου 2026, επιχείρησε να φωτίσει όχι μόνο τη στρατιωτική και γεωπολιτική διάσταση του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, αλλά και το βαθύτερο υπόστρωμα μιας νέας εποχής διεθνούς αστάθειας, όπου –όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά– ο πόλεμος δεν εμφανίζεται απλώς ως γεγονός, αλλά ως μέθοδος διαχείρισης και επιβολής ισχύος.
Ο Γιώργος Σαχίνης έθεσε από την αρχή το βασικό ερώτημα της συζήτησης: αν ο κόσμος περνά σε μια φάση όπου πρώτα παράγεται το χάος και στη συνέχεια ο ισχυρός εμφανίζεται ως διαχειριστής του. Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, η απάντηση της Τεχεράνης, η διάχυση της κρίσης στα Στενά του Ορμούζ, στις αγορές, στις εφοδιαστικές αλυσίδες και στις κοινωνίες, παρουσιάστηκαν ως κομμάτια ενός πολύ ευρύτερου μηχανισμού αποσταθεροποίησης.
Στο στούντιο και μέσω παρεμβάσεων συμμετείχαν η αναπληρώτρια καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου Μαρία Μαρούδα, ο διεθνολόγος και ιστορικός Ευάγγελος Βενέτης, ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Ιωάννης Μπαλτζώης, ο αντιναύαρχος ε.α. Σπύρος Κονιδάρης, ο διδάκτωρ ιρανολογίας Αλέξανδρος Λεκάκης και ο ενεργειακός αναλυτής Γιάννης Μπασιάς.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η παρέμβαση της Μαρίας Μαρούδα, η οποία υπογράμμισε ότι το διεθνές δίκαιο εξακολουθεί να διαθέτει κανόνες, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι ισχυροί δρουν σαν να μην υπάρχει κανένας που να μπορεί να τους σταματήσει. Τόνισε ότι η επίθεση κατά του Ιράν ήταν παράνομη, ξεκαθαρίζοντας ότι το κράτος που δέχεται επίθεση διαθέτει δικαίωμα νόμιμης άμυνας, ενώ παράλληλα έθεσε ζήτημα γενικευμένης εργαλειοποίησης της έννοιας της αυτοάμυνας από το Ισραήλ, ειδικά σε συνθήκες κατοχής.
Από την πλευρά του, ο Ευάγγελος Βενέτης υποστήριξε ότι το Ιράν, ως αμυνόμενη δύναμη, κερδίζει σταδιακά έδαφος στο επίπεδο του ηθικού, της νομιμοποίησης και της περιφερειακής απήχησης. Υπογράμμισε ότι η Τεχεράνη δεν βλέπει τον πόλεμο ως περιορισμένο επεισόδιο, αλλά ως κρίσιμη αναμέτρηση για την αναδιαμόρφωση του περιφερειακού συσχετισμού, με βασικό στόχο την απομάκρυνση ή αποδυνάμωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο και τη Μεσοποταμία.
Ο Ιωάννης Μπαλτζώης, με έμφαση στη στρατιωτική και γεωπολιτική διάσταση, σημείωσε ότι ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν πετύχει σαφή αεροπορική υπεροχή, χωρίς όμως να έχουν εξασφαλίσει νίκη στον πόλεμο. Όπως υπογράμμισε, το ιρανικό καθεστώς είναι δομημένο ώστε να αντέχει μακροχρόνια σύγκρουση, ενώ εκτίμησε ότι η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να αντέξει έναν πόλεμο μεγάλης διάρκειας, ιδίως όταν δεν υπάρχει καθαρή και γρήγορη έκβαση. Έδωσε μάλιστα ιδιαίτερη έμφαση στον κίνδυνο χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων, εκτίμηση που ανέβασε δραματικά τον τόνο της συζήτησης.
Σημαντικό κομμάτι της εκπομπής αφορούσε τα Στενά του Ορμούζ και την ενεργειακή ασφυξία που μπορεί να προκαλέσει μια παρατεταμένη κρίση στην περιοχή. Ο αντιναύαρχος ε.α. Σπύρος Κονιδάρης τόνισε ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να διασφαλιστεί ασφαλής ναυσιπλοΐα, ακόμη και με αμερικανική στρατιωτική συνοδεία, καθώς το εύρος της απειλής ξεπερνά κατά πολύ ένα στενό πέρασμα και εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα. Εξήγησε ότι η ιρανική απειλή δεν εξαντλείται σε επιθέσεις με πυραύλους ή drones, αλλά περιλαμβάνει και μέσα ασύμμετρου πολέμου που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη προστασία θαλάσσιων οδών και δεξαμενόπλοιων.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Γιάννης Μπασιάς ανέλυσε τις παγκόσμιες ενεργειακές επιπτώσεις, επισημαίνοντας ότι τυχόν παρατεταμένο μπλοκάρισμα του Ορμούζ δεν συνεπάγεται απλώς μια συγκυριακή πετρελαϊκή κρίση, αλλά απειλεί να μετατραπεί σε ευρύτερο οικονομικό σοκ. Υπογράμμισε ότι ακόμα κι αν σταματούσαν αύριο οι εχθροπραξίες, η επανεκκίνηση κρίσιμων δομών, ειδικά στο πεδίο του υγροποιημένου φυσικού αερίου, δεν θα ήταν καθόλου άμεση.
Ο Αλέξανδρος Λεκάκης έδωσε τη διάσταση του εσωτερικού ιρανικού μετώπου, μεταφέροντας την εικόνα ότι οι επιθέσεις έχουν προκαλέσει ευρεία συσπείρωση στο εσωτερικό της χώρας, ακόμη και σε τμήματα της κοινωνίας που διαφωνούν με την Ισλαμική Δημοκρατία. Όπως εξήγησε, όταν οι βόμβες πέφτουν σε κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία και μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, ο πόλεμος παύει να εκλαμβάνεται ως επίθεση μόνο κατά του καθεστώτος και αντιμετωπίζεται ως επίθεση κατά του ίδιου του Ιράν.
Η εκπομπή δεν περιορίστηκε στο πεδίο της σύγκρουσης, αλλά άγγιξε και το ευρύτερο ερώτημα της παρακμής του διεθνούς συστήματος. Η συζήτηση στράφηκε επανειλημμένα στον ρόλο του ΟΗΕ, στην αδυναμία των δυτικών ηγεσιών να λειτουργήσουν με ενιαία γραμμή, αλλά και στην άνοδο άλλων πόλων ισχύος, όπως οι BRICS, σε ένα περιβάλλον όπου οι παγκόσμιες ισορροπίες μετακινούνται ταχύτατα.
Το τελικό συμπέρασμα της εκπομπής ήταν βαρύ αλλά σαφές: ο κόσμος μοιάζει να μπαίνει σε ένα σπιράλ διαδοχικών πολέμων, όπου η μία κρίση δεν κλείνει την προηγούμενη, αλλά γεννά την επόμενη. Και αυτό ακριβώς είναι που καθιστά τη σημερινή συγκυρία πιο επικίνδυνη από ποτέ.
Δείτε την εκπομπή: