Αν έπρεπε να γίνουν ψεκασμοί στα τρακτέρ των αγροτών που κατέβηκαν στην Αθήνα, πρέπει να γίνονται δυο φορές στα υπουργικά αυτοκίνητα που επιστρέφουν στην πρωτεύουσα από την ύπαιθρο. Μια φορά για την “ευλογιά των αιγοπροβάτων” και άλλη μια για την “ψυχική ευλογιά”..
Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Στην πατρίδα αυτή του βοσκού και αγρότη, του ποιητή και σοφού Ησιόδου, βρίσκεται η μια άκρη του ιστορικού νήματος. Στο παρόν κείμενο σκιαγραφώ την άλλη άκρη. Δηλαδή το δέον γενέσθαι· το σχέδιο για τη συνέχεια και την προοπτική του αγροτικού όσο και του περιφερειακού ζητήματος.
Η θέση μας, να δανειστεί η Κυβέρνηση για τους αγρότες και όχι για τον Ζελένσκι, είχε βρει τοίχο. Το στραβό δε αυτό κλήμα, το ‘φαγε κι η Mercosur.
Μπορεί σήμερα ένα όραμα αγροτικών και κτηνοτροφικών παραδείσων στην ελλαδική ύπαιθρο να φαντάζει άπιαστο όνειρο, όμως ακόμη και χωρίς εγκεκριμένες ποσοστώσεις, υπάρχουν βάσιμες πλέον πιθανότητες μιας καθ’ οδόν νομιμοποίησης. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για πλείστα όσα βιολογικά προϊόντα που ευδοκιμούν σε αυτή την τόσο εύφορη γη, στο ελλαδικό γεωγραφικό και ιστορικό σώμα. Εκεί όπου μόνο ο πολλαπλασιασμός των ονομασιών προέλευσης μπορεί να ανταποκριθεί στην ποικιλία, όσο και στην ανώτερη γεύση των παραγόμενων προϊόντων μας.
Και πόσο ακόμη περισσότερο, όταν τυχαίνει να υπάρχουν τέτοιοι τόποι. Ενδεικτικά είναι τα δύο παραδείγματα: η πρωτεύουσα της Μεσογειακής διατροφής, η Κρήτη, και ο πολλαπλά «πλησιέστερος συγγενής» της χαμένης Πόλης και της Πολίτικης Κουζίνας: ο Έβρος.
Ζητούμενο είναι η επανασύνδεση του αγροτικού κινήματος με την ιστορία, μέσα από μια δημιουργική επιστροφή σε αυτήν. Η αγροσοφία μαζί με την υπαιθροφιλία μπορούν να εμπλουτίσουν διανοητικά, ηθικά και πολιτικά τον αγροτικό αγώνα απέναντι στον «Αθηναϊσμό». Μακάρι αυτός να ήταν απλός τοπικισμός· όμως η ιστορία έδειξε ότι πρόκειται για έναν επεξεργασμένο γεω-φασισμό.
Το μεγάλο έγκλημα της Αθήνας είναι που μας «έκλεψε» τον κόσμο και έχουμε μείνει «τρεις κι ο κούκος» σε μια χώρα χωρίς χωριά. Ένα νέο αγροτικό και περιφερειακό κίνημα οφείλει να ξανακάνει τους λογαριασμούς του με την ιστορία. Οι νέες «πόρτες του Πολυτεχνείου» βρίσκονται πλέον στην περιφέρεια. Αν υπάρχει ένα νέο τρίπτυχο, αυτό είναι το: «Αθηναϊκό, αγροτικό, περιφερειακό».
Η αγροτική και η περιφερειακή Ελλάδα μας εμπνέουν· σε αυτές βρίσκονται οι νέες μούσες μας. Μόνο που δεν είναι οι εννέα του Ησιόδου (με τη Μνημοσύνη δέκα), αλλά δύο παραπάνω — ίσως γιατί το «12» μας είναι, για πολλούς λόγους, ιδιαίτερα προσφιλές. Τόσες είναι οι Περιφέρειες που έχω προτείνει, τόσες και οι νέες πόλεις στο συνημμένο PDF.
Θυμίζω το όνομα της πρώτης: είναι η νέα πόλη Ρωμανία στα παράλια της Θράκης. Το ίδιο και η τελευταία — η δωδέκατη. Με όνομα υποκοριστικό και επώνυμο περιφραστικό, σαν μια όμορφη γυναίκα: η Βήτα Δωδεκαμίλια {*}. Μια νέα παραλιακή πόλη στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος και ταυτόχρονα το ευρωπαϊκό επίνειο και η νέα γεωπολιτική και γεωοικονομική πρωτεύουσα στην Ανατολική Μεσόγειο. Μικρή αλλά θαυματουργή.
Θυμίζω επίσης ότι, πέραν της Μνημοσύνης, υπάρχει κάτι ευρύτερο που την εμπεριέχει: η Ρωμιοσύνη. Περγαμηνές αυτών, άλλωστε, είναι τα Κιλελέρ. Μόνο που αν ζούσαν οι πρωταγωνιστές σήμερα, θα μιλούσαν για τη δημιουργική επιστροφή στη σοφία του Ησιόδου.
Η Άσκρη, λοιπόν, δείχνει το δρόμο για την ύπαιθρο της Ηθικής και της Αλήθειας. Δεν τον έδειξαν ούτε τα «Πράσινα Φανάρια», ούτε η Νίκαια — εξ ων και τα «οίκαδε» που επήλθαν. Καλός και άγιος ο αγώνας για μείωση του κόστους παραγωγής και τον διπλασιασμό των αγροτικών συντάξεων, όμως χωρίς το «Αθηναϊκό πρόβλημα» πρώτο στην ατζέντα, τα όποια οφέλη θα συνεχίσουν να έχουν αρνητικό πρόσημο. Αψευδής μάρτυρας, η επί σαράντα χρόνια «φουρνάρισσα» ιστορία.
___________________
{*} Γρίφος για δυνατούς λύτες.
Εδώ μπορείτε να δείτε σε αρχείο PDF την εργασία του συγγραφέα με τίτλο: «Το σχέδιο των 12 νέων πόλεων απέναντι στην ερήμωση της χώρας».
Το Σχέδιο των 12 νέων πόλεων απέναντι στην ερήμωση της χώρας