Γράφει η Μαρία Δελιβάνη-Νεγρεπόντη
Τώρα που ο κουρνιαχτός φαίνεται να έχει κοπάσει, είναι καιρός να μιλήσω για το βόρβορο που υπέστην, επί εβδομάδα περίπου, στην πατρίδα μου, από ομάδα ανίδεων, αλλά προφανώς οργανωμένων ατόμων. Το οφείλω, πρώτα από όλα στον εαυτό μου, και στη συνέχεια στους συνεργάτες μου, τους παλιούς φοιτητές μου, τους ακριβούς φίλους μου, ιδιαίτερα και σε αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου παρότι είχαμε να βρεθούμε χρόνια, αλλά και σε τμήμα της κοινωνίας, που ξεσηκώθηκε με άκρως συγκινητικούς τρόπους, προκειμένου να στηλιτεύσει τα τραγελαφικά και σκοτεινά διαμειβόμενα, εναντίον μου. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Το χρωστώ ακόμη και κυρίως στην εκκλησία, στις κυβερνήσεις, στους διεθνείς οργανισμούς, τις ακαδημίες και τα πανεπιστήμια, που με τίμησαν, ζητώντας συγνώμη για την απαράδεκτη συμπεριφορά της πατρίδας μου απέναντι τους. Όμως, και πέρα από αγαπητούς φίλους, συνεργάτες, φοιτητές, ιδρύματα κλπ, είχα την εξαιρετική τύχη να βιώσω συγκινητικές καταστάσεις, με άγνωστους σε μένα πολίτες, που αρκετοί με πλησίαζαν αυθόρμητα στο δρόμο, τις ημέρες που κάποια ΜΜΕ έχυναν μίσος εναντίον μου, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Μου έσφιγγαν το χέρι και μου έδιναν συγχαρητήρια, καθώς και με παρότρυναν να συνεχίσω και θα είναι πάντα δίπλα μου. Τους ευχαριστώ θερμά, και ειλικρινά λυπούμαι που δεν γνωρίζω τα ονόματά τους, όμως αυτό είναι λεπτομέρεια.