Με αιχμηρή γλώσσα και καθαρά «γεωπολιτική» στόχευση, η εκπομπή του Σταύρου Καλεντερίδη και της Ζωής Βελέτζα (16/2) άνοιξε τρία μέτωπα που – όπως υποστηρίχθηκε – συνδέονται στο ίδιο νήμα: την τουρκική κλιμάκωση στο Αιγαίο, το παρασκήνιο τύπου Epstein ως «πρόγευση κοινωνικού ελέγχου», και κυρίως την κρίση ΗΠΑ–Ιράν με την εκτίμηση ότι το Ιράν λειτουργεί ως «λαγός» σε ένα ευρύτερο παιχνίδι ισχύος όπου ο πραγματικός αντίπαλος είναι η Κίνα.
1) Τουρκική «γραμμή» για Χίο: από τη ρητορική, στο “de facto” τετελεσμένο
Η εκπομπή στάθηκε σε δημοσίευμα φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας που καταγγέλλει ως «σκάνδαλο» άσκηση στη Χίο, φτάνοντας να μιλά για «ανομία» και «ασέβεια» και να επαναφέρει τη γνωστή αξίωση περί «αποστρατιωτικοποίησης».
Το βασικό συμπέρασμα που εξήχθη: η Άγκυρα δεν επηρεάζεται από τα «ήρεμα νερά» και το κλίμα «συνεννόησης», αλλά επιδιώκει τσιμεντάρισμα διεκδικήσεων – ακόμη και στο σημείο να εμφανίζεται ότι «ενοχλείται» από ασκήσεις σε ελληνικό νησί, σαν να έχει λόγο εντός ελληνικής επικράτειας.
2) «Το τουρκικό σχέδιο είναι νησί» – και γιατί οι ασκήσεις έχουν νόημα
Στο δεύτερο σκέλος, ο Καλεντερίδης έθεσε ωμά το σενάριο που, κατά την ανάγνωσή του, αποτελεί διαχρονικό πυρήνα του τουρκικού δόγματος: επιχείρηση περιορισμένης σύγκρουσης με στόχο κατάληψη ελληνικού νησιού, ώστε στη συνέχεια να επιδιωχθεί «αποκλιμάκωση» με τρίτους μεσολαβητές και να παραμείνει το τετελεσμένο.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ασκήσεις παρουσιάστηκαν ως μήνυμα επιχειρησιακής ετοιμότητας και άμυνας, με την εκπομπή να επιμένει πως η αποτροπή δεν είναι ευχές ή επικοινωνία, αλλά ξεκάθαρη ικανότητα να πληρώσει ο άλλος κόστος.
3) Epstein, ελίτ και «εργαστηριακός άνθρωπος»: το αφήγημα του ελέγχου
Η εκπομπή πέρασε και σε ένα «σκοτεινό» κομμάτι, με αναφορές σε μηνύματα/σχόλια γύρω από Epstein και κύκλους ελίτ, τα οποία παρουσιάστηκαν ως ενδεικτικά μιας νοοτροπίας: κοινωνική μηχανική, αποδόμηση της παραδοσιακής οικογένειας και μελλοντικά μοντέλα ανθρώπου «σχεδιασμένου» και πειθαρχημένου.
Η Βελέτζα το έθεσε ως ερώτημα ηθικής/κοινωνικής λογοδοσίας: αν όλα αυτά βγαίνουν, γιατί δεν υπάρχουν συνέπειες στην πραγματική ζωή ισχυρών προσώπων.
4) ΗΠΑ–Ιράν: «παζάρι» με 7 αξιώσεις και το αγκάθι των πυραύλων
Το κύριο βάρος, όμως, έπεσε στο Ιράν. Η εκπομπή παρουσίασε την εικόνα μιας πίεσης προς την Τεχεράνη, όπου – όπως ειπώθηκε – οι Ιρανοί δηλώνουν ότι συζητούν μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα με αντάλλαγμα άρση κυρώσεων, ενώ οι ΗΠΑ/Ισραήλ βάζουν στο τραπέζι και άλλα: πυραυλικό οπλοστάσιο και τον λεγόμενο «άξονα» των συμμάχων/πληρεξουσίων στην περιοχή.
Ειδική αναφορά έγινε στις «μαξιμαλιστικές» απαιτήσεις που αποδίδονται στο ισραηλινό στρατόπεδο: μηδενικό πυρηνικό πρόγραμμα, έλεγχοι, μεταφορά υλικού εκτός χώρας, σκληρή εποπτεία, και – το πιο δύσκολο – ταβάνι βεληνεκούς στους ιρανικούς πυραύλους. Εκεί η εκπομπή στάθηκε στο προφανές: για την Τεχεράνη οι πύραυλοι είναι το βασικό στρατηγικό «ασφάλιστρο» μετά την αποδυνάμωση πολλών περιφερειακών της μοχλών.
5) «Λαγός το Ιράν – στόχος η Κίνα»: η μεγάλη εικόνα
Η κεντρική γραμμή της εκπομπής ήταν ότι η ένταση με το Ιράν δεν διαβάζεται μόνο ως περιφερειακή κρίση, αλλά ως επεισόδιο σε ευρύτερη αναμέτρηση ισχύος, με τελικό αντίπαλο την Κίνα: έλεγχος διαδρόμων, ενεργειακών ροών, ναυτικής παρουσίας και γεωοικονομικής πειθαρχίας.
Με αυτή τη λογική, το Ιράν παρουσιάστηκε ως «πεδίο» όπου οι ΗΠΑ επιδιώκουν να κλείσουν ανοικτούς λογαριασμούς στη Μέση Ανατολή με τρόπο που να απελευθερώνει πόρους/προσοχή για τον Ινδο-Ειρηνικό.
6) Αν φουντώσει: Χούθι, Χεζμπολάχ και ο ρόλος των IRGC-Quds
Στο τελευταίο κομμάτι, τέθηκε το ερώτημα τι γίνεται αν η κρίση γίνει περιφερειακή: Χούθι, πιθανή εμπλοκή Χεζμπολάχ και κυρίως ο μηχανισμός των Φρουρών της Επανάστασης και της δύναμης Quds.
Ο Καλεντερίδης εστίασε στον παράγοντα διοίκησης/ικανότητας μετά τον Σουλεϊμανί, υπονοώντας ότι μια μεγάλη σύγκρουση θα είναι «τεστ αλήθειας» για τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα αυτού του δικτύου.