Με αιχμηρή γλώσσα και σαφή πολιτική στόχευση, ο διευθυντής της “ΕΣΤΙΑΣ” Μανώλης Κοττάκης παρενέβη στην εκπομπή “Review” της Ναυτεμπορικής TV με την Ιρένα Αργύρη, ανοίγοντας δύο βαριές ατζέντες:
-
το παρασκήνιο των ελληνοτουρκικών (διαιτησία/συνυποσχετικό, Γενεύη–Βρυξέλλες, “μηχανισμοί”) και
-
την εσωτερική πολιτική επικαιρότητα (αγρότες, ΟΠΕΚΕΠΕ, χρέος, “κουλτούρα επιδομάτων”, κρίση αντιπροσώπευσης).
«Διαιτησία»: από “ψιλά γράμματα” σε πρώτο θέμα – και “σιωπή” από την κυβέρνηση
Ο Κοττάκης υπενθύμισε ότι, όπως λέει, τον Ιούνιο του 2025 εμφανίστηκαν από τις ΗΠΑ πληροφορίες για παρέμβαση του προεδρικού απεσταλμένου Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, με αναφορές σε λύση μέσω διαιτησίας. Υποστήριξε ότι οι σχετικές αναφορές υπήρχαν αρχικά “στην άκρη” κειμένων, χωρίς να γίνονται τίτλοι, μέχρι που η “ΕΣΤΙΑ” στις 17/6/2025 το έκανε πρώτο θέμα, προκαλώντας –κατά τον ίδιο– αίσθηση, αλλά χωρίς να υπάρξει ουσιαστική κυβερνητική αντίδραση.
Το κεντρικό του επιχείρημα: το σημερινό “κύμα” δηλώσεων/κειμένων δεν είναι συγκυριακό, αλλά δουλεύεται μακριά από τα φώτα εδώ και καιρό.
«Τα μυστικά της Γενεύης»: συνομιλίες μετά την Κάσο και το “τηλέφωνο πριν πας”
Ο Κοττάκης συνέδεσε την εξέλιξη με όσα προηγήθηκαν μετά την Κάσο, την οποία χαρακτήρισε ως θερμό επεισόδιο και, στη διατύπωσή του, «χειρότερο από τα Ίμια» – με την έννοια ότι τότε “έφυγαν και οι δύο”, ενώ εδώ, όπως είπε, “μας είπαν να φύγουμε και φύγαμε”.
Σε αυτό το πλαίσιο, υποστήριξε ότι:
-
άρχισαν μυστικές συνομιλίες στη Γενεύη μεταξύ αντιπροσωπειών Ελλάδας–Τουρκίας,
-
το ΥΠΕΞ, κατά τον ίδιο, τις παραδέχθηκε αργότερα, παρουσιάζοντάς τες ως κυπριακό,
-
ενώ ο ίδιος επέμεινε ότι η σύνθεση της ελληνικής πλευράς (με καθηγητές αντί διπλωματών) συνδέεται με διασφάλιση μυστικότητας.
Στο “ζουμί”, ανέφερε ότι στο τέλος (τον Ιούνιο 2025, όπως είπε) συμφωνήθηκε μηχανισμός επικοινωνίας: όταν η Ελλάδα πάει να δραστηριοποιηθεί σε περιοχή που η Τουρκία θεωρεί “αμφισβητούμενη”, να υπάρχει προειδοποίηση/ενημέρωση.
Τη λογική αυτή ο ίδιος την βάφτισε ευθέως: «νομοθέτηση συγκυριαρχίας» και αναστολή άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Παράλληλα, έβαλε και πολιτικό “στίγμα”: είπε ότι η συμφωνία “πήγε” στο Μαξίμου, αλλά τότε υπήρξε αυτοσυγκράτηση λόγω αντιδράσεων και δημόσιων παρεμβάσεων (αναφέρθηκε σε Καραμανλή–Σαμαρά). Πρόσθεσε όμως ότι, όπως ερμηνεύει το πρόσφατο κοινό ανακοινωθέν, ο μηχανισμός πλέον συγκροτήθηκε, “σε όλα τα επίπεδα”, έως και στο ανώτατο (ηγετών).
Σημείωσε ότι δεν θέτει θέμα “κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης” ως τυπικό ζήτημα, αλλά έθεσε θέμα ενημέρωσης των κομμάτων, παραπέμποντας και σε κληρονομιές/διατυπώσεις από Μαδρίτη – Ελσίνκι – Διακήρυξη Αθηνών για “μονομερείς ενέργειες” (καλώντας τους τηλεθεατές να διαβάσουν τα κείμενα).
ΕΣΤΙΑ: Στο φως η αμερικανική πρωτοβουλία για διεθνή διαιτησία στο Αιγαίο
«Τα μυστικά των Βρυξελλών»: ΝΑΤΟ, Αιγαίο, Στενά, εναέριος χώρος
Ο Κοττάκης μίλησε και για δεύτερο κανάλι: μυστικό διάλογο στις Βρυξέλλες, στην έδρα του ΝΑΤΟ, σε επίπεδο μόνιμων αντιπροσωπειών/διπλωματών, με αντικείμενο –όπως είπε– Στενά, Αιγαίο, εναέριο χώρο. Υποστήριξε ότι σχετικό ρεπορτάζ του δεν διαψεύστηκε και ότι, αντίθετα, “με τρόπο επιβεβαιώθηκε”.
Το πολιτικό συμπέρασμα που έβγαλε: ό,τι εμφανίζεται τώρα δημόσια είναι προϊόν εργασίας τουλάχιστον ενός έτους.
Εσωτερικό μέτωπο: Αγρότες, ΟΠΕΚΕΠΕ, χρέος – «Δεν είναι οικονομία, είναι χώρα»
Περνώντας στα εσωτερικά, ο Κοττάκης υποστήριξε ότι το αγροτικό δεν είναι στιγμιαίο και δεν αφορά μόνο αποζημιώσεις. Έφερε ως παράδειγμα:
-
την πίεση που δημιουργεί πιθανή δημοσιονομική επιβάρυνση από υποθέσεις επιδοτήσεων/ΟΠΕΚΕΠΕ,
-
περιέγραψε περιστατικά “εικονικών” δηλώσεων (έφτασε να αναφέρει “εικονικά πρόβατα” και σε βραχονησίδες, σχολιάζοντας ειρωνικά την “κατά λάθος” αναγνώριση κυριαρχίας μέσω χρηματοδότησης),
-
και έδωσε ανθρώπινη διάσταση με αναφορά σε κτηνοτρόφους που –όπως είπε– έχασαν τη ζωή τους από τη στενοχώρια όταν έχασαν ζωικό κεφάλαιο, κατηγορώντας την πολιτεία για απουσία ουσιαστικής στήριξης (“δημόσιες σχέσεις” αντί για μέριμνα).
Το σημείο-καρφί: «το ουσιώδες ζήτημα είναι η ελληνική γη», την οποία χαρακτήρισε “υποθηκευμένη” – από φυσικές καταστροφές (αναφορά στον Daniel στη Θεσσαλία) έως πιέσεις από τράπεζες/funds. Δεν έβαλε απέναντι τον τουρισμό ως θεσμό, αλλά επέμεινε στην ανάγκη αυτάρκειας/παραγωγής και στο ότι “πυροβολούμε τα πόδια μας” ως κοινωνία.
Χρέος και “κουλτούρα επιδομάτων”: «Η πολιτική είναι ζωές, όχι μετρήσεις»
Στη συζήτηση για το χρέος, κινήθηκε σε δύο επίπεδα:
-
αναγνώρισε ότι στην πανδημία υπήρξε δανεισμός για στήριξη επιχειρήσεων/εργαζομένων,
-
αλλά υποστήριξε ότι μετά αυτό έγινε κουλτούρα επιδομάτων και vouchers, αντί για ισχυρές, καλά αμειβόμενες δουλειές στον ιδιωτικό τομέα.
Επέκρινε την εμμονή της δημόσιας ζωής στις δημοσκοπήσεις (“μεζούρα στο μέτρημα”), λέγοντας ότι η πολιτική δεν είναι αριθμοί αλλά ζωές, και ότι στο τέλος μετράει το αποτύπωμα, όχι η διάρκεια παραμονής στην εξουσία. Η αιχμή του ήταν πως καταγγέλλεται ο “λαϊκισμός” των άλλων ενώ, κατά τη δική του ανάγνωση, στήνεται πελατειακή λογική μέσω παροχών.
Κρίση πολιτικής παραγωγής: «Παράγεται παραπολιτική, όχι πολιτική»
Στο τελευταίο μέρος, “έδεσε” κυβέρνηση–αντιπολίτευση:
-
Κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι δεν στρίμωξε ποτέ την κυβέρνηση ουσιαστικά (με λίγες εξαιρέσεις).
-
Κατήγγειλε “κανόνες” που, όπως είπε, περιορίζουν τον βουλευτή (π.χ. για ερωτήσεις εξωτερικής πολιτικής), τονίζοντας ότι ο βουλευτής είναι εκπρόσωπος του έθνους.
-
Περιέγραψε ένα περιβάλλον όπου πολλοί βουλευτές φοβούνται τη διαγραφή, άρα ψηφίζουν “μπλοκ”, με αποτέλεσμα να μην παράγεται πολιτική.
Το τελικό του συμπέρασμα, όπως το είπε σχεδόν αυτούσιο: «Παράγεται παραπολιτική. Δεν παράγεται πολιτική.»