Στο εσωτερικό μέτωπο της παιδείας, στις πιέσεις που –κατά την εκπομπή- ασκούνται στη δημοσιογραφία, αλλά και στις μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις από την Ουκρανία μέχρι τα Στενά του Ορμούζ, κινήθηκε η συζήτηση του Σταύρου Καλεντερίδη με τη Ζωή Βελέντζα στη ζωντανή τους εκπομπή.
Η έναρξη δόθηκε σε χαλαρό τόνο, με χιούμορ, αλληλεπίδραση με το κοινό και αναφορές στα σχόλια των θεατών, όμως γρήγορα η κουβέντα πέρασε σε βαριά θέματα εσωτερικής και διεθνούς επικαιρότητας.
Πρώτος μεγάλος σταθμός της συζήτησης ήταν η υπόθεση της δασκάλας αγγλικών στη Θεσσαλονίκη, με τους δύο παρουσιαστές να στέκονται ιδιαίτερα στο ζήτημα του bullying και της αποσάθρωσης του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος. Ο Σταύρος Καλεντερίδης μίλησε για ένα σύστημα που, όπως υποστήριξε, δεν προστατεύει τον εκπαιδευτικό ούτε ως άνθρωπο ούτε ως βασικό πυλώνα της μαθησιακής διαδικασίας. Από την πλευρά της, η Ζωή Βελέντζα επέμεινε ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο κατασταλτικά, αλλά χρειάζεται επιστροφή στις ρίζες του: στην οικογένεια, στην κοινωνική πίεση που συσσωρεύεται μέσα στο σπίτι και τελικά εκτονώνεται στο σχολείο. Κατά την ίδια, ο δάσκαλος σηκώνει δυσανάλογο βάρος, αφού καλείται να διαχειριστεί μέσα στην τάξη όλα τα αδιέξοδα της εποχής.
Στη συνέχεια, η εκπομπή πέρασε σε ένα δεύτερο μέτωπο, αυτό της σχέσης πολιτικής εξουσίας και ενημέρωσης. Ο Σταύρος Καλεντερίδης εξαπέλυσε σφοδρή πολιτική κριτική για τις λεγόμενες στρατηγικές αγωγές φίμωσης, τις γνωστές διεθνώς ως SLAPP, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για εργαλείο εκφοβισμού δημοσιογράφων και αντιφρονούντων. Παρουσίασε την πρακτική αυτή ως σύμπτωμα ενός συστήματος που, κατά την άποψή του, δεν αντέχει τον δημόσιο έλεγχο και χρησιμοποιεί νομική και οικονομική ισχύ για να περιορίσει την κριτική. Η τοποθέτησή του ήταν ιδιαίτερα σκληρή, με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση και ευθεία επίθεση στην κυβέρνηση και στο περιβάλλον της.
Το κύριο γεωπολιτικό βάρος της εκπομπής έπεσε, ωστόσο, στην κλιμάκωση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, του ΝΑΤΟ και της Κίνας, αλλά και στη στάση της Ευρώπης. Οι δύο παρουσιαστές στάθηκαν στις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ περί ανάγκης στήριξης από τους συμμάχους για την ασφάλεια των στενών, ερμηνεύοντας τις τοποθετήσεις του ως ένδειξη αμερικανικής πίεσης και αδυναμίας. Ο Σταύρος Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον έχει εγκλωβιστεί στρατηγικά, ενώ η Ζωή Βελέντζα επεσήμανε ότι τέτοιου τύπου απαιτήσεις προς τους συμμάχους αποκαλύπτουν τη λογική ανταποδοτικότητας που διαπερνά πλέον τη δυτική συμμαχία.
Στο ίδιο πλαίσιο αναλύθηκε η στάση της Ευρώπης, με τους δύο σχολιαστές να υποστηρίζουν πως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται απρόθυμες να εμπλακούν περαιτέρω σε ένα νέο επικίνδυνο μέτωπο στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, τέθηκε και το ερώτημα κατά πόσο η Κίνα θα μπορούσε να πιεστεί να συμβάλει σε μια διευθέτηση ή αν, αντίθετα, παρακολουθεί τις εξελίξεις από θέση ισχύος.
Η εκπομπή επεκτάθηκε και στο στρατιωτικό σκέλος της αντιπαράθεσης Ιράν – Ισραήλ, με αναφορά σε νέους ιρανικούς πυραύλους, στις δυνατότητές τους και στο πώς ενδέχεται να αλλάζουν οι ισορροπίες στο πεδίο. Οι δύο παρουσιαστές συνέδεσαν τις εξελίξεις αυτές με ένα γενικότερο κλίμα αποσταθεροποίησης στην περιοχή και με τον κίνδυνο μιας ευρύτερης ανάφλεξης.
Αναφορά έγινε και στη Ρωσία, τόσο σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στο ουκρανικό μέτωπο όσο και σε δηλώσεις που, σύμφωνα με τη συζήτηση, προκάλεσαν νέα ένταση στις σχέσεις Ισραήλ – Μόσχας. Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής παρουσιάστηκαν εκτιμήσεις για σοβαρές απώλειες του ουκρανικού στρατού, για οικονομικές δυσκολίες του Κιέβου, αλλά και για το ενδεχόμενο νέας όξυνσης στα μέτωπα.
Η συνολική εικόνα της εκπομπής ήταν αυτή μιας συζήτησης με έντονο πολιτικό και γεωπολιτικό φορτίο, όπου το εσωτερικό κοινωνικό πρόβλημα συνδέθηκε ευθέως με την κρίση θεσμών, ενώ το διεθνές σκηνικό παρουσιάστηκε ως πεδίο μεγάλων ανατροπών, αστάθειας και σύγκρουσης ισχύος.