Η φθίνουσα ικανότητα του Ιράν να δώσει τη μάχη του Ορμούζ
Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, The Washington Examiner
Τα μέσα ενημέρωσης έχουν εμμονή με τη μεταβλητότητα των τιμών στις αγορές πετρελαίου. Την ίδια στιγμή, το Ιράν τροφοδοτεί τις φλόγες του πανικού. «Ο μοχλός του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσει να χρησιμοποιείται», ανέφερε δήλωση που τα ιρανικά μέσα απέδωσαν στον νεοδιορισθέντα Ανώτατο Ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.
Καθώς οι τιμές ανεβαίνουν στα πρατήρια καυσίμων, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι «μυρίζονται αίμα» και ασκούν κριτική στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για τη διαχείρισή του. Στο μεταξύ, πολιτικοί παράγοντες εντός τόσο της CIA όσο και του Πενταγώνου διαρρέουν στα μέσα τις διαμαρτυρίες τους για το ότι, δήθεν, ο Τραμπ αγνόησε τις προειδοποιήσεις τους. Ο εγωισμός και η εσωτερική πολιτική υπερισχύουν της εθνικής ασφάλειας.
Ο πανικός, ωστόσο, είναι αδικαιολόγητος.
Αναλυτές που ασχολούνται με εσωστρέφεια αμφισβητούν κάθε αμερικανική κίνηση, αλλά λαμβάνουν τις ιρανικές απειλές ως δεδομένες. Αυτό παρερμηνεύει το τι σημαίνουν τα Στενά του Ορμούζ για την ιρανική οικονομία. Το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένας μοχλός που μπορεί να τραβήξει ο ηγέτης του Ιράν για να εξαναγκάσει τον κόσμο, αλλά και σωσίβια γραμμή για την ίδια την οικονομία του Ιράν.
Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει κάνει ελάχιστα για να αναβαθμίσει το δίκτυο διυλιστηρίων και αγωγών της. Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν θέσει τις βάσεις της ενεργειακής υποδομής του Ιράν, ήταν δύσκολο για τους εταίρους της Τεχεράνης, τη Ρωσία και την Κίνα, να παράσχουν τα απαραίτητα εξαρτήματα. Οι κυρώσεις επιβάρυναν περαιτέρω το καθεστώς, όπως και η διαφθορά. Ως αποτέλεσμα, η Ισλαμική Δημοκρατία σήμερα δεν διαθέτει επαρκή δυναμικότητα διύλισης για να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες της σε βενζίνη και ντίζελ. Εξάγει πετρέλαιο μέσω των Στενών του Ορμούζ και στη συνέχεια επανεισάγει τα διυλισμένα καύσιμα.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πλέον ένα «ρολόι» που μετρά αντίστροφα για τον ιρανικό στρατό. Οι αμερικανικοί και ισραηλινοί βομβαρδισμοί έχουν ήδη εξουδετερώσει το ιρανικό ναυτικό. Ωστόσο, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης μπορεί να τοποθετεί νάρκες με παραδοσιακά σκάφη και φρεγάτες. Αυτά, καθώς και τα ταχύπλοα στα οποία βασίζεται το ναυτικό των Φρουρών, επιχειρούν συχνά από μικρότερα λιμάνια και τις λεγόμενες «αόρατες προβλήτες». Καθεμία από αυτές διαθέτει τις δικές της αποθήκες καυσίμων, όπως μια μαρίνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτές θα αρχίσουν να στερεύουν, ακόμη και χωρίς τις αναπόφευκτες αμερικανικές στοχεύσεις.
Η εκκαθάριση άλλων νησιών που κατοικούνται αποκλειστικά από τους Φρουρούς — Άμπου Μούσα, Μεγάλο και Μικρό Τονμπ, Σίρι, Χενγκάμ και Φαρσί — θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της ελευθερίας ναυσιπλοΐας σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο. Η ασφάλιση του Χαργκ ήταν ορθή κίνηση. Το 1991, για παράδειγμα, η μεγαλύτερη αύξηση των τιμών πετρελαίου δεν σημειώθηκε ούτε με την ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ ούτε με την αρχική αμερικανική αντίδραση, αλλά όταν οι υποχωρούσες ιρακινές δυνάμεις πυρπόλησαν 700 πετρελαιοπηγές.
Καθώς οι ρυθμοί εκτόξευσης ιρανικών πυραύλων μειώνονται — λόγω της καταστροφής εκτοξευτών και αποθηκών από τις ΗΠΑ, αλλά και της λιποταξίας Ιρανών στρατιωτών που γνωρίζουν ότι κάθε εκτόξευση ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη — τα drones αποτελούν πλέον τη μεγαλύτερη απειλή για τη ναυσιπλοΐα.
Ο στόλος μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Ιράν δεν είναι αμελητέος· ήδη από το 1985 χρησιμοποιούσε στοιχειώδη drones για επιτήρηση πάνω από ιρακινά χαρακώματα. Έκτοτε, αξιοποίησε τα πιο προηγμένα του drones για πλήγματα κατά του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Όσα έχουν απομείνει είναι σχετικά παλαιότερα και συχνά λειτουργούν με οπτική επαφή και όχι μέσω GPS. Τυχόν Αμερικανοί πεζοναύτες σε νησιά ανοιχτά του Ιράν θα πρέπει να επιχειρούν με προσοχή, αλλά αν οι Ελβετοί Φρουροί του Βατικανού μπορούν να χειριστούν επιτυχώς συστήματα αντιμετώπισης drones, τότε μπορούν και οι ΗΠΑ.
Ο Τραμπ υπογράφει δύο εκτελεστικά διατάγματα για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης
Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποτελεί περισσότερο ψυχολογικό πόλεμο παρά μια μακροπρόθεσμη, οικονομικά καθοριστική κίνηση του Ιράν.
Ο πανικός, ωστόσο, καταφέρνει να μετατρέπει τη νίκη σε ήττα, δίνοντας προτεραιότητα στην ιρανική προπαγάνδα αντί για τις πραγματικές ενεργειακές συνθήκες.