Επιμέλεια: Μπάμπης Πετράκης
Οι Φρουροί της Επανάστασης (IRGC) και η παραστρατιωτική πολιτοφυλακή Basij, παρότι έχουν υποστεί σοβαρή αποδυνάμωση από τις συνεχείς ισραηλινο-αμερικανικές επιθέσεις που ξεκίνησαν μετά τη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στις 28 Φεβρουαρίου 2026, έχουν κλιμακώσει δραματικά την εκδικητική τους καταστολή κατά του ιρανικού λαού, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να διατηρήσουν τον έλεγχο εν μέσω πολέμου και εσωτερικής αναταραχής.
Παρά τις βαριές απώλειες –όπως η εξόντωση εκατοντάδων διοικητών Basij σε νυχτερινές επιδρομές, συμπεριλαμβανομένων του διοικητή Gholamreza Soleimani και του αναπληρωτή του–, οι δυνάμεις αυτές έχουν δώσει ρητές εντολές για ακραία βία, αντιμετωπίζοντας κάθε πολίτη που βγαίνει στους δρόμους ως «Ισραηλινό στρατιώτη» και προειδοποιώντας ότι «θα χυθεί αίμα». Σε βίντεο που κυκλοφορούν, μουλάδες με στρατιωτική στολή και αξιωματούχοι απειλούν ανοιχτά με σκληρότερα πλήγματα από αυτά της μαζικής σφαγής στις 8-9 Ιανουαρίου 2026, όταν χιλιάδες διαδηλωτές δολοφονήθηκαν από τις ίδιες δυνάμεις.
Η παρουσία τους στις πόλεις έχει τριπλασιαστεί, με περιπολίες, οδοφράγματα και μαζική αποστολή απειλητικών SMS που προειδοποιούν για θάνατο σε όποιον τολμήσει να διαδηλώσει, ενώ σε γειτονιές όπως το Sattarkhan της Τεχεράνης έχουν πυροβολήσει κατά κτιρίων μόνο και μόνο επειδή ακούστηκαν αντικαθεστωτικά συνθήματα. Σε κουρδικές περιοχές, όπως η Shahin Dezh, καλούν ακόμα και κατοίκους να πάρουν όπλα κατά «εξωτερικών απειλών» και πιθανών εξεγέρσεων, δημιουργώντας κίνδυνο εμφυλίου χαρακτήρα λουτρού αίματος.
Παράλληλα, η δικαστική και ψηφιακή τρομοκρατία εντείνεται με επιτάχυνση εκτελέσεων «προδοτών», διώξεις κατόχων Starlink, απαγόρευση δημοσίευσης εικόνων από κατεστραμμένες βάσεις και πλήρες blackout διαδικτύου που περιορίζει τη συνδεσιμότητα στο 1%, εμποδίζοντας κάθε διάδοση πληροφοριών ή συντονισμό. Οι ίδιες δυνάμεις που κάποτε καταπίεζαν αδίστακτα τώρα κρύβονται σε σχολεία, νοσοκομεία, ασθενοφόρα και σήραγγες ή μεταμφιέζονται για να αποφύγουν στοχοποίηση, αλλά η οργή τους στρέφεται αποκλειστικά προς τα κάτω, κατά αμάχων και αδύναμων.
Η ατμόσφαιρα στις πόλεις είναι αποπνικτική, με δρόμους άδειους μετά τη δύση του ηλίου, γενικευμένη παράνοια, δυσπιστία και αίσθημα παγίδευσης ανάμεσα στις βόμβες από τον ουρανό και την αδυσώπητη, εκδικητική βία των Φρουρών στο έδαφος. Παρά την προφανή αποδυνάμωση του κατασταλτικού μηχανισμού, η Ισλαμική Δημοκρατία επιλέγει μια στρατηγική «καμμένης γης», προτιμώντας να κάψει τα πάντα παρά να χάσει τον έλεγχο, κάνοντας την εκδίκηση κατά του ίδιου του λαού της ακόμα πιο σκληρή, απελπισμένη και επικίνδυνη.
ΠΗΓΗ: Le Figaro