Για ποια ακριβώς «ιστορική μνήμη» δικαιούται να μιλάει ένας λαός που δεν αφήνει ούτε ίχνος ιστορίας δίχως να το περάσει από διχαστική «γκιλοτίνα»; Πως καταφέραμε να μας διασπάει έτσι όποια θύμηση θα έπρεπε να μας ενώνει; Πως γίνεται στα ματωμένα αποστάγματα του εμφυλίου να βράζει ως σήμερα καυτό το δηλητήριο της αδελφοκτονίας;
Στην Καισαριανή μιλάμε για αθώο ελληνικό αίμα. Ούτε σοβιετικό, ούτε βρετανικό, ούτε κομματικό. Και εμείς με αυτό το αίμα θα βάφουμε ιδεολογικές κερκίδες 78 χρόνια μετά; Θα περνάμε από κόσκινο χίλιες φορές παραπάνω τους δολοφονημένους παρά τους δολοφόνους; Αν είναι δυνατόν! Ιδεολογική μάχη επί πτωμάτων στην κυριολεξία!
Οι κομμουνιστές ζούνε στιγμές σεκταρικής δικαίωσης και «θρησκευτικής» κατάνυξης, αντιμετωπίζοντας τους εκτελεσθέντες ως μάρτυρες του σφυροδρέπανου! Οι αριστερόστροφοι «νεοφιλελέ» κάνουν trend το hashtag #Kaisariani και επαιτούν λίγη «επαναστατική» αίγλη, ίσα ίσα να μη σκονιστεί το σκαρπίνι τους. Και κάμποσοι λοβοτομημένοι δεξιοί φτάνουν στο ύστατο σημείο ξεφτίλας να επαινούν τα ναζιστικά καθάρματα για την κτηνωδία της Καισαριανής!
Και πίσω από όλο αυτόν τον ανάδελφο κουρνιαχτό, οι έμμισθοι τυφλοπόντικες του διαδικτύου χαχανίζουν χαιρέκακα και εκτοξεύουν διχαστικές ίντριγκες από τα λαγούμια τους. Και πάνω από τα σαθρά τους θεμέλια, ορθώνεται μια πολιτική Βαβέλ που επιτρέπει στον μονόφθαλμο να κυβερνάει αμέριμνος τους ξεματιασμένους…
…Μήπως τους Ναζί τους ένοιαζε να ξεχωρίσουν κομματικά τις θηριωδίες τους; Όχι αγαπητοί μου. Αυτό το είδος παράνοιας ανήκει μόνο σε εμάς και τον εμφύλιο που ακολούθησε….
…Την τελευταία σκέψη εκείνου που βλέπει τη σφαίρα να έρχεται καταπάνω του, τη γνωρίζει μόνο ο Θεός. Αν σκέφτηκε τη μετάνοια, αν σκέφτηκε το έλεος, αν σκέφτηκε την πατρίδα, αν σκέφτηκε την αντίσταση, αν έκανε νοητό φυλαχτό τη μάνα του, αν λογάριαζε το κόμμα ή αν λογάριαζε ότι υπάρχει αιώνια ζωή και παράδεισος, αυτά κινούνται πολύ πέρα από τα μικρόψυχα πολιτικά πάθη μας. Εμείς είμαστε μόνο για επιδερμικές ερμηνείες και νεκρολογίες με ξένα κόλλυβα….