Ο αμερικανικός στρατός φέρεται να μπορεί να περάσει σε επιχειρησιακή δράση κατά του Ιράν ήδη από αυτό το Σαββατοκύριακο, στο πλαίσιο μιας μεγάλης συγκέντρωσης αεροπορικών και ναυτικών μέσων στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, η τελική πολιτική απόφαση δεν έχει ληφθεί, με τον Ντόναλντ Τραμπ να εμφανίζεται να “ζυγίζει” –και προς τις δύο κατευθύνσεις– το αν θα εγκρίνει στρατιωτική επέμβαση.
Ο Λευκός Οίκος: «Η διπλωματία πρώτη επιλογή, αλλά η στρατιωτική δράση στο τραπέζι»
Στον Λευκό Οίκο, η γραμμή που εκπέμπεται επισήμως είναι διπλή: από τη μία η διπλωματία παρουσιάζεται ως προτεραιότητα, από την άλλη η στρατιωτική επιλογή παραμένει ανοικτή.
Η εκπρόσωπος Τύπου, Καρολίν Λέβιτ, επιβεβαίωσε ότι στις επαφές που προηγήθηκαν υπήρξε «κάποια πρόοδος», αλλά παραδέχθηκε ότι οι δύο πλευρές εξακολουθούν να απέχουν σε κρίσιμα ζητήματα. Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι δεν θα θέσει «προθεσμίες» εκ μέρους του προέδρου, κρατώντας σκόπιμα θολό το χρονοδιάγραμμα μιας ενδεχόμενης απόφασης.
Γενεύη: «Κατευθυντήριες αρχές» – αναμένεται γραπτή πρόταση από την Τεχεράνη
Μετά τις συνομιλίες στη Γενεύη, η Τεχεράνη αναμένεται να καταθέσει γραπτή πρόταση για το πώς μπορεί να αποκλιμακωθεί η αντιπαράθεση. Ιρανική πλευρά έκανε λόγο για συμφωνία σε ένα «σύνολο κατευθυντήριων αρχών», ενώ αμερικανική πηγή κρατά χαμηλά τον πήχη, σημειώνοντας ότι «υπάρχουν ακόμη πολλές λεπτομέρειες προς συζήτηση».
Η στρατιωτική εικόνα: «σπάνια» συγκέντρωση ισχύος στην περιοχή
Το στοιχείο που ανεβάζει το θερμόμετρο είναι η κλίμακα της αμερικανικής ανάπτυξης: δημοσιεύματα μιλούν για ισχυρή ναυτική παρουσία και για κινητικότητα σε επίπεδο ομάδων αεροπλανοφόρων, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο στη Μέση Ανατολή. Η εικόνα αυτή λειτουργεί ως μήνυμα πίεσης προς το Ιράν, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και τον κίνδυνο λάθους ή ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Το “κλειδί”: πολιτική απόφαση, όχι επιχειρησιακή δυνατότητα
Η ουσία της συγκυρίας είναι ότι το Πεντάγωνο δείχνει να “στήνει” τις δυνατότητες για επιλογές ταχείας δράσης, αλλά η τελική επιλογή παραμένει πολιτική. Και αυτή τη στιγμή, το μόνο καθαρό μήνυμα από την Ουάσιγκτον είναι ότι:
η διπλωματία συνεχίζεται,
αλλά η απειλή χρήσης βίας χρησιμοποιείται ως μοχλός για να κλείσει συμφωνία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το “αν” και το “πότε” ενός πλήγματος δεν θα κριθούν από το αν υπάρχουν μέσα στην περιοχή, αλλά από το αν ο Τραμπ εκτιμήσει ότι η πίεση απέδωσε ή ότι απαιτείται στρατιωτικό τετελεσμένο.