Με μια εισαγωγή-παρέμβαση για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε την Ιστορία χωρίς να τη μετατρέπουμε σε εργαλείο διχασμού, ξεκίνησε την εκπομπή του την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026 ο Σάββας Καλεντερίδης. Αφορμή, όπως είπε, ήταν οι αντιδράσεις μετά την αναφορά του στους «200 εκτελεσθέντες της Καισαριανής» και η προσπάθεια ορισμένων να μετατοπίσουν τη συζήτηση σε άλλα τραύματα, όπως «η τρύπα του Φενεού», ανοίγοντας ξανά εμφυλιοπολεμικές αντιπαραθέσεις.
Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι «πρέπει να ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αλήθεια», αλλά με κριτήριο: αν η ανάδειξη ιστορικών γεγονότων καταλήγει σε διχασμό, τότε «η ζημιά είναι μεγαλύτερη από το κέρδος» και η συζήτηση οφείλει να γίνεται «θεραπευτικά». Υπενθύμισε πως οι 200 είχαν φυλακιστεί πριν την Κατοχή για ιδεολογικούς λόγους από το καθεστώς Μεταξά και παραδόθηκαν στους Γερμανούς επί Τσολάκογλου, τονίζοντας ότι –ανεξάρτητα από το τι ψήφιζε ο καθένας– «σκοτώθηκαν 200 Έλληνες εν ψυχρώ» ως αντίποινα και αυτό αποτελεί «ξεκάθαρο έγκλημα εναντίον Ελλήνων». Στο ίδιο πλαίσιο, ανέδειξε την υπόθεση ως αφορμή να επανέλθει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, καταγγέλλοντας όσους «ρίχνουν νερό στον μύλο του διχασμού».
Μήνυμα από Ιρλανδία και η κουβέντα για μετανάστευση – ασφάλεια – κράτος
Αμέσως μετά, διάβασε δημόσιο σχόλιο τηλεθεατή από την Ιρλανδία (Πάνος Σιφάκης), ο οποίος περιέγραφε εμπειρίες πολυπολιτισμικής συνύπαρξης, σημειώνοντας ότι σε εργασιακούς χώρους και κοινή στέγη «συνυπάρχουν εθνικότητες και θρησκείες χωρίς ρατσισμό» και μάλιστα ανέφερε συνεργασία του με Τούρκο αντικαθεστωτικό, με οικογενειακές ρίζες από Ξάνθη.
Ο Καλεντερίδης απάντησε βάζοντας «αστερίσκους»: υποστήριξε ότι, λόγω γεωγραφίας, η Ιρλανδία έχει «σχεδόν απολύτως ελεγχόμενο» μεταναστευτικό, άρα δεν έχει τον κίνδυνο «δημογραφικής αλλοίωσης». Πρόσθεσε ότι στην Ελλάδα δεν θεωρεί πως υπάρχει κεντρικό πρόβλημα «ρατσισμού», αλλά πρόβλημα «ορθής λειτουργίας του κράτους, προστασίας του πολίτη και ασφάλειας».
«Καμπανάκι» για τη Δημοκρατία: δυσαρέσκεια, αποξένωση και… «κοψοχέρηδες»
Στη συνέχεια επικαλέστηκε ευρήματα έρευνας που, όπως είπε, δείχνουν υψηλή δυσαρέσκεια για τον τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας, με την Ελλάδα να εμφανίζεται πρώτη σε ποσοστό μη ικανοποίησης από τη λειτουργία των θεσμών. Στο ίδιο μοτίβο, στάθηκε σε στοιχείο αποξένωσης από τα κόμματα: σημαντικό ποσοστό πολιτών «δεν αισθάνεται κοντά» στο κόμμα που ψήφισε, σχολιάζοντας δηκτικά ότι αυτό «αλλιώς λέγεται κοψοχέρηδες».
Ενέργεια νότια της Κρήτης: «κυριαρχικά δικαιώματα στην πράξη» – και το στρατηγικό διακύβευμα
Κεντρικό κομμάτι της εκπομπής ήταν η γεωπολιτική ανάγνωση των εξελίξεων με τα θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης και τις κινήσεις μεγάλων εταιρειών (αναφορές σε Chevron/ExxonMobil). Ο παρουσιαστής υποστήριξε ότι η παρουσία και δραστηριότητα ξένων εταιρειών στις συγκεκριμένες συντεταγμένες λειτουργεί ως έμπρακτη αναγνώριση ελληνικής δικαιοδοσίας και, όταν το ελληνικό κράτος εκδίδει σχετικές NAVTEX και άδειες για έρευνες, αυτό συνιστά «άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων επί του πεδίου».
Το πραγματικό στοίχημα, όπως είπε, δεν είναι «αν θα γίνουμε πλούσιοι» από υδρογονάνθρακες, αλλά να μη «εμπεδώσει η Τουρκία» στην πράξη τη θέση της ότι «τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα παρά μόνο έξι ναυτικά μίλια». Κατά την εκτίμησή του, η εξέλιξη νότια της Κρήτης ενισχύει την ελληνική επιχειρηματολογία υπέρ της μέσης γραμμής και της πλήρους επήρειας, σε αντίθεση με τη λογική του τουρκολιβυκού μνημονίου.
ΗΠΑ: «ισχυρότερες από ποτέ» οι σχέσεις – 5% άμυνα στο ΝΑΤΟ – ναυπηγήσεις στην Ελλάδα
Ακολούθησε αναφορά σε δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ κατά την επίδοση διαπιστευτηρίων του νέου Έλληνα πρέσβη (Αντώνης Αλεξανδρίδης, όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή), με έμφαση στη διατύπωση ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι «ισχυρότερες από ποτέ», στην προτροπή για υψηλές αμυντικές δαπάνες («η ειρήνη διασφαλίζεται μέσω της ισχύος») και σε ενεργειακά έργα/υποδομές. Ο Καλεντερίδης ξεχώρισε ιδιαίτερα την αναφορά σε συνομιλίες για ναυπηγήσεις/φρεγάτες στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι αυτό θα μπορούσε να είναι «τεράστιας σημασίας» για την ελληνική ναυπηγική βιομηχανία.
Τουρκία – Ευρώπη: «μας δουλεύουν κανονικά» και το χαρτί που δεν παίζεται
Σε υψηλούς τόνους, ο παρουσιαστής επιτέθηκε στη λογική των «ήρεμων νερών» και των «σούρτα-φέρτα» με την Άγκυρα, λέγοντας ότι ενώ η Ελλάδα καλλιεργεί εικόνα ομαλότητας, η Τουρκία συνεχίζει να παράγει τετελεσμένα (αναφορές σε «Γαλάζια Πατρίδα», στο επεισόδιο της Κάσου, στον 25ο μεσημβρινό κ.ά.). Υποστήριξε ότι η Άγκυρα έχει συγκεκριμένη στρατηγική επιδίωξη: να ενταχθεί ή να «κουμπώσει» στη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας/ασφάλειας και να επεκτείνει την τελωνειακή ένωση/προνόμια στην ευρωπαϊκή αγορά.
Ο ίδιος επέμεινε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει στείλει εγκαίρως επίσημη, γραπτή θέση στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σαφείς όρους και προϋποθέσεις (απόσυρση του τουρκολιβυκού, εγκατάλειψη «Γαλάζιας Πατρίδας», 25ος, Κύπρος, συνυποσχετικό μόνο για οριοθέτηση κ.λπ.), ώστε να μπορεί να στηρίξει αποτελεσματικά ένα βέτο όταν έρθει η ώρα, χωρίς να της απαντούν «μα δεν υπογράψατε διακήρυξη φιλίας;».
«Κυνισμός» στην τουρκική πολιτική: Νταβούτογλου–Epstein και το αρμενικό
Προχώρησε σε αναφορά σε διαρροές e-mails που φέρονται να δείχνουν ενδιαφέρον του Αχμέτ Νταβούτογλου (το 2010) για συνάντηση με τον Τζέφρι Έπσταϊν, σχολιάζοντας ειρωνικά την προσπάθεια τουρκικής πλευράς να το δικαιολογήσει ως επαφή για «αντιμετώπιση του αρμενικού λόμπι» και των αναφορών στη Γενοκτονία των Αρμενίων. Το παρουσίασε ως δείγμα «κυνισμού» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και ως προειδοποίηση προς όσους αντιμετωπίζουν «χαζοχαρούμενα» την Άγκυρα.
Κέρας της Αφρικής: Σομαλιλάνδη, Ισραήλ και ο «νέος Ιράν» κατά Bennett
Στο διεθνές σκέλος, αναφέρθηκε στη στάση Ερντογάν απέναντι στη Σομαλιλάνδη, επικρίνοντας την τουρκική επιχειρηματολογία περί «εδαφικής ακεραιότητας», ενώ –όπως σημείωσε– η Άγκυρα είχε στηρίξει την αναγνώριση του Κοσόβου. Παράλληλα, μετέφερε αποσπάσματα/αναφορά σε τοποθετήσεις που αποδίδονται στον Ναφτάλι Μπένετ, ότι «η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» και ότι η Άγκυρα επιχειρεί να περικυκλώσει το Ισραήλ, σχολιάζοντας πως «αργά ξυπνήσατε».
Ιράν: κλιμάκωση, στρατιωτική συσσώρευση και το ερώτημα «πάμε νομοτελειακά σε πόλεμο;»
Στο μεγαλύτερο, όπως το χαρακτήρισε, θέμα της εκπομπής, ο Καλεντερίδης περιέγραψε εικόνα ραγδαίας στρατιωτικής συγκέντρωσης αμερικανικών δυνάμεων γύρω από το Ιράν, εκτιμώντας ότι αυτό ξεπερνά την «μπλόφα» και ότι πολιτικά δυσκολεύει μια υπαναχώρηση χωρίς μεγάλες ιρανικές παραχωρήσεις. Έθεσε ανοιχτά το ερώτημα αν ο Τραμπ μπορεί να «κάνει πίσω» ή αν η τροχιά οδηγεί σε πολυήμερο/πολυεβδομαδιαίο πόλεμο και ενδεχομένως σε προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη.
Παράλληλα, ανέφερε ασκήσεις Ιράν–Ρωσίας στη θάλασσα του Ομάν/βόρειο Ινδικό και επισήμανε την ιρανική αυτοπεποίθηση λόγω πυραυλικών δυνατοτήτων, περνώντας και μήνυμα εσωτερικής πολιτικής: ότι και η Ελλάδα θα έπρεπε να ενισχύσει σοβαρά πυραυλικές ικανότητες αποτροπής.
Λίβανος, Γάζα, Ουκρανία: αφοπλισμός Χεζμπολάχ – σκληρή ισραηλινή γραμμή – διαπραγματεύσεις στη Γενεύη
Στο κλείσιμο, έκανε γύρο ειδήσεων:
-
Λίβανος: κυβερνητικό σχέδιο αφοπλισμού ενόπλων ομάδων με προθεσμία μηνών και τη Χεζμπολάχ να το απορρίπτει ως κίνηση που εξυπηρετεί το Ισραήλ.
-
Ισραήλ/Παλαιστινιακό: αναφορές σε δηλώσεις ισραηλινού υπουργού για ενθάρρυνση «μετανάστευσης» Παλαιστινίων από Γάζα και Δυτική Όχθη και ακύρωση των συμφωνιών του Όσλο.
-
Ουκρανία: δεύτερη ημέρα συνομιλιών στη Γενεύη, αντιφατικά δημοσιεύματα για το μέτωπο και επιμονή Ζελένσκι ότι δεν μπορεί να «παραδώσει εδάφη» χωρίς κοινωνική κατάρρευση στο εσωτερικό.
Η εκπομπή έκλεισε με επισήμανση ότι το πρώτο μέρος –όπως είπε– «αξίζει να το ακούσουμε μία και δύο φορές», ειδικά όσα αφορούν εξωτερική πολιτική, ενεργειακά/θαλάσσιες ζώνες και τη μεγάλη εικόνα απέναντι στην Τουρκία.