Γράφει ο Λάμπρος Τζούμης
«Παρωδία» η εκπαίδευση στο Στρατό μέχρι σήμερα, σύμφωνα με δήλωση του ΥΕΘΑ. Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Δένδιας διαπίστωσε κάτι που σε μεγάλο βαθμό ισχύει. Να δούμε λοιπόν ποιος φταίει γι αυτό και πως σκέφτεται να το διορθώσει.
Το πρόβλημα της εκπαίδευσης οφείλεται κυρίως στη χαμηλή στελέχωση, επάνδρωση όπως τη λέγαμε παλιότερα. Την περασμένη δεκαετία και αναφέρομαι σ΄ αυτή γιατί το βίωσα ήταν πολύ δύσκολο το πρωί σε μια Μονάδα (πλην Ειδικών Δυνάμεων που έχουν μεγαλύτερη επάνδρωση) να καλυφθούν οι λειτουργικές ανάγκες και αυτές της ασφαλείας ενός στρατοπέδου (σκοπιές, περίπολα, καθαριότητες, μαγειρεία, κ.λπ) και ταυτόχρονα να συγκροτηθεί ένα τμήμα ικανό για διεξαγωγή εκπαίδευσης.
Η εκπαίδευση χαρακτηρίζεται από συμβατισμούς και οι ασκούμενοι Διοικητές τμημάτων δοκιμάζονται σε συνθήκες που απέχουν πολύ από αυτές που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σε συνθήκες μάχης. Για να διεξαχθεί μια άσκηση Λόχου ή Ίλης με πλήρη σύνθεση απαιτείται να επιστρατευτεί το προσωπικό όλων των Μονάδων μιας Ταξιαρχίας.
Το πρόβλημα της χαμηλής στελέχωσης οφείλεται κυρίως:
– Στη μικρή διάρκεια της στρατιωτικής θητείας. Σημειώνεται ότι μέχρι το 2000 η θητεία ήταν 24 μήνες, ενώ σήμερα όσοι υπηρετούν στην παραμεθόριο εκτελούν θητεία 9 μηνών, ενώ όσοι υπηρετούν στο εσωτερικό 12 μηνών. Οι μειώσεις αυτές κ. Δένδια που έγιναν σταδιακά δεν αποφασίστηκαν από τους στρατιωτικούς, αλλά από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες έλαβαν τις σχετικές αποφάσεις συνήθως αγνοώντας τις εισηγήσεις των στρατιωτικών και προτάσσοντας, κατά κανόνα την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων (ψηφαλάκια).
– Στη χαμηλή απόδοση των κλάσεων οπλιτών θητείας, λόγω του δημογραφικού προβλήματος. Να συνταχθεί λοιπόν μια εθνική στρατηγική για την επίλυση ενός προβλήματος που δεν αφορά το Στρατό αλλά την εθνική μας επιβίωση. Επιδοτείται με 3.000 ευρώ την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου και με 2.400 ευρώ ένα ζευγάρι για να κάνει παιδιά.
– Στις αναβολές και στις εξαιρέσεις στράτευσης. Κάθε χρόνο περίπου 10.000 νέοι απαλλάσσονται από την υποχρέωση στράτευσης για λόγους υγείας ή λόγω ανυποταξίας, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στη δύναμη μιας μεραρχίας πλήρους πολεμικής σύνθεσης. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην έλλειψη κουλτούρας ασφάλειας που υπάρχει στη χώρα μας. Στην Αρχαία Σπάρτη για όσους απέφευγαν τη στρατιωτική υπηρεσία ή δείλιαζαν στη μάχη ο κοινωνικός αποκλεισμός ήταν απόλυτος. Έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα και κατατάσσονταν στην τάξη των «υπομειόνων». Στη σύγχρονη Ελλάδα, οι αντιρρησίες συνείδησης που αρνούνται να υπηρετήσουν διαφημίζουν την άρνησή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως κάποιο άθλο και διορίζονται σύμβουλοι πρωθυπουργού, όπως συνέβη με τον Νίκο Καρανίκα. Πάρτε, λοιπόν αυστηρά μέτρα για την πάταξη του φαινομένου.
– Στην ικανοποίηση μεγάλου αριθμού κοινωνικών αιτημάτων που άλλες φορές είναι επιβεβλημένα και άλλες γίνονται για εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Προφανώς αυτά δεν γίνονται κατά κύριο λόγο από στρατιωτικούς.
Για να αλλάξει η «παρωδία» της εκπαίδευσης ο κ. ΥΕΘΑ ανακοίνωσε την εφαρμογή του φινλανδικού μοντέλου που θα παρέχει «τη δυνατότητα διαμόρφωσης ενός ακαδημαϊκού προφίλ από τους στρατεύσιμους, και την εκμάθηση ξένων γλωσσών».
Κύριε Υπουργέ αυτό που χρειαζόμαστε είναι μαχητές, ικανούς να επιβιώσουν στο πεδίο της μάχης, να γνωρίζουν άριστα την ειδικότητά τους, να μάθουν να ενεργούν για την εκτέλεση της αποστολής της Μονάδας τους και να αποκτήσουν στρατιωτικό πνεύμα, προκειμένου να αποδοθούν εκπαιδευμένοι στις τάξεις της εφεδρείας.