Πρόσφατα, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία πραγματοποίησαν τις τρίτες Διαβουλεύσεις Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας Αυστραλίας-Νέας Ζηλανδίας (ANZMIN 2+2) και εξέδωσαν κοινή δήλωση. Το παράδοξο είναι ότι το έγγραφο, το οποίο θα έπρεπε να επικεντρώνεται στη διμερή συνεργασία, ήταν αντιθέτως διαποτισμένο από μια παρωχημένη ψυχροπολεμική νοοτροπία. Περιλάμβανε μάλιστα αδικαιολόγητες κατηγορίες σχετικά με τις εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας, εκθέτοντας πλήρως ένα είδος αποικιοκρατικής αλαζονείας.
Η στάση τους σε θέματα που αφορούν την Κίνα δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά αντικατοπτρίζει μια μακροχρόνια και επαναλαμβανόμενη πολιτική αδράνεια. Υπό το σύστημα συμμαχιών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία έχουν ενσωματωθεί όλο και περισσότερο σε ένα αφηγηματικό πλαίσιο με επίκεντρο την «αντιπαράθεση συνασπισμών», παρουσιάζοντας την Κίνα ως «φανταστικό εχθρό» ή «συστημική πρόκληση». Στον πυρήνα της, αυτή η νοοτροπία επεκτείνει τη δυαδική αντίθεση της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, αναγάγοντας τις περίπλοκες και ποικίλες διεθνείς σχέσεις σε ένα απλοϊκό παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος τύπου «εγώ κερδίζω, εσύ χάνεις», ενώ κατασκευάζει συνεχώς θέματα και μεγεθύνει τις διαφορές σε ζητήματα όπως η ασφάλεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ψυχροπολεμική σκέψη έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί από το ρεύμα της ιστορίας. Εάν η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία παραμείνουν εμμονικές με αυτή την ξεπερασμένη προσέγγιση, δεν παρερμηνεύουν μόνο την Κίνα, αλλά και την ίδια την εποχή.
Πιο ανησυχητική είναι η κακόβουλη πρόθεση και των δύο χωρών να μεταθέσουν τις ευθύνες και να αποσπάσουν την προσοχή. Τα τελευταία χρόνια, και οι δύο χώρες μαστίζονται από επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα που σχετίζονται με την εγχώρια διακυβέρνηση, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη μεταχείριση των φυλετικών μειονοτήτων. Ωστόσο, η κοινή τους δήλωση παραμένει σιωπηλή για τα δικά τους προβλήματα, ενώ αναλαμβάνει με προθυμία τον ρόλο του «δικαστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» όταν πρόκειται για την Κίνα. Αυτού του είδους η «διπλωματία μετατόπισης ευθυνών» μπορεί να φαίνεται σκληρή επιφανειακά, αλλά είναι κενή στο εσωτερικό της. Δεν κάνει τίποτα για να αντιμετωπίσει τα δικά τους βαθιά ριζωμένα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, το σοβαρότερο, υπονομεύει την αξιοπιστία τους στη διεθνή κοινότητα.
Ειρωνικά, τέτοιες κατηγορίες, που συχνά διατυπώνονται στο όνομα των «κανόνων» ή των «αξιών», συνοδεύονται από μια θρασύτατη μορφή επιλεκτικής τυφλότητας. Όσον αφορά την κατάσταση στο Ιράν, η δήλωση της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας εθελοτυφλεί μπροστά στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπολύουν στρατιωτικά πλήγματα κατά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, προκαλώντας απώλειες αμάχων, ενώ καταδικάζει μονομερώς τις «απερίσκεπτες και αδιάκριτες επιθέσεις του Ιράν εναντίον χωρών της περιοχής». Αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, του να απαγορεύουν σε άλλους αυτό που κάνουν οι ίδιοι, εκθέτουν την υποκρισία τους σε θέματα ειρήνης και δικαιοσύνης. Ακόμη πιο παράλογο είναι ότι η δήλωση κατηγορεί την Κίνα για «αποσταθεροποιητικές δραστηριότητες» στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Ωστόσο, ποιος είναι αυτός που ταξιδεύει χιλιάδες μίλια για να επιδείξει στρατιωτική ισχύ και να προκαλέσει προβλήματα εκεί; Η λεγόμενη «διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες» έχει γίνει, στη ρητορική τους, ένα εργαλείο που εφαρμόζεται επιλεκτικά και όχι μια αρχή που τηρείται καθολικά.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, τα λόγια και οι πράξεις της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας αποκαλύπτουν μια εμμένουσα αποικιοκρατική νοοτροπία. Παραμένουν συνηθισμένοι να υιοθετούν μια συγκαταβατική στάση, κρίνοντας τις αναπτυξιακές πορείες και τις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, αγνοώντας την πραγματικότητα ότι ο κόσμος έχει ήδη εισέλθει σε μια νέα εποχή που χαρακτηρίζεται από την πολυπολικότητα και την άνοδο του Παγκόσμιου Νότου. Πλαγιοκοπημένοι από συχνά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από άλλες χώρες στον τομέα της ασφάλειας και δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διατηρήσουν την αρχική τους επιρροή. Ωστόσο, επιμένουν να επιζητούν την προσοχή και να προσπαθούν να ενεργούν ως «δικαστές» όσον αφορά το δικαίωμα λόγου σε διεθνή ζητήματα. Αυτό δεν είναι μόνο παράλογο, αλλά και αξιολύπητο. Η συμπεριφορά τους αποκαλύπτει το βαθύ, ανήμπορο άγχος των «αποικιοκρατών αφεντάδων».
Οι καιροί έχουν αλλάξει προ πολλού. Αυτή η παρωχημένη στάση του αυτοδιορισμένου «αφέντη» έχει καθυστερήσει να αποσυρθεί. Στο πλαίσιο των βαθιών αλλαγών στο παγκόσμιο τοπίο, η περιοχή Ασίας-Ειρηνικού έχει γίνει η πιο δυναμική μηχανή της παγκόσμιας ανάπτυξης, επειδή οι χώρες επιδιώκουν τη συνεργασία εν μέσω διαφορών και την ανάπτυξη μέσω αμοιβαίου οφέλους. Εάν η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία παραμείνουν εγκλωβισμένες σε ξεπερασμένες αποικιοκρατικές φαντασιώσεις και συνεχίσουν στον λάθος δρόμο, θα χάσουν τελικά ιστορικές ευκαιρίες και θα υποβιβαστούν σε απλά πιόνια στη στρατηγική σκακιέρα άλλων.
Global Times