Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος
Όταν μια Εξουσία δεν μπορεί να κρατήσει κρυφά όσα την εκθέτουν ανεπανόρθωτα στους υπηκόους, αυτό σημαίνει ότι φτάνει στο τέλος της· τότε ο Βασιλιάς είναι γυμνός. Αυτή είναι η ουσία της φρικιαστικής «υπόθεσης Επστάιν», με τα μικρά κορίτσια και αγόρια να κάνουν παρέλαση στα δωμάτια του κάθε πλούσιου αλήτη. Η «ανήθικη κοινωνία» αποτελεί το τελευταίο στάδιο κάθε κοινωνικού συνόλου. Η κατάρρευση, η άμεσα πολιτική, αρχίζει όταν τα πιο καλολαδωμένα γρανάζια του καθεστώτος αρχίζουν να τρίζουν. Στις ΗΠΑ το κατεστημένο, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, βρίσκεται, στην καλύτερη περίπτωση, στο χείλος του γκρεμού.
Την ίδια στιγμή, οι υπόγειες αντιδράσεις στη Ρωσία για την ανοχή στους αμερικανικούς ελιγμούς απέναντι στη Μόσχα μετατράπηκαν σε δημόσια, απερίφραστη αρθρογραφία του ίδιου του Λαβρόφ. Ο πιο παλαιός και έμπειρος Υπουργός Εξωτερικών στην Ευρώπη, ο Σεργκέι Λαβρόφ, δήλωσε καθαρά και ευανάγνωστα ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ απογοητεύουν και δεν πάνε καθόλου καλά. Ο πρώτος παραλήπτης του μηνύματος δεν ήταν ο Τραμπ, αλλά ο ίδιος ο Πούτιν, ο οποίος δεν χρειαζόταν γυαλιά για να καταλάβει ότι οι ομάδες που τον στηρίζουν και εξασφαλίζουν τη σταθερότητα του καθεστώτος δεν αντέχουν άλλο αυτό που ονομάζουν κοροϊδία εκ μέρους των Αμερικανών. Αυτό το δημόσιο ταρακούνημα ανάγκασε τον Τραμπ να αρχίσει τις δηλώσεις ότι «πρέπει να τελειώνουμε» με τους Ουκρανούς, αν και για την ώρα πρόκειται μόνο για λόγια.
Το τρίτο μήνυμα έρχεται από το Ιράν. Επιμένω ότι είναι μεγάλη η μπουκιά και μπορεί να κάτσει στο λαιμό τόσο του Τραμπ όσο και του Ισραήλ. Το ζήτημα δεν είναι ότι οι ΗΠΑ έχουν περισσότερες και καλύτερες βόμβες, όπως εστιάζουν τα ΜΜΕ, αλλά το γεγονός ότι οι Ρώσοι κατηγορούν τις ΗΠΑ πως αντί για την ισότιμη συνεργασία που συμφωνήθηκε στην Αλάσκα, ο Τραμπ επιδιώκει μονοπωλιακή υπεροχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ψεύδος που διαδόθηκε ότι η Ινδία δεν θα παίρνει πια πετρέλαιο από τη Ρωσία, με τον Λαβρόφ να υπονοεί αμερικανικό δάκτυλο πίσω από αυτή την είδηση.
Γενικότερα, το ζητούμενο είναι ο έλεγχος όλης της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ είναι ένας τοπικός σημαντικός παίκτης που επιβάλλει την έγκυρη γνώμη του, καθώς οι Αμερικανοί δείχνουν να δυσκολεύονται σε κάθε βαθμό δυσκολίας που ξεπερνά το επίπεδο του Μαδούρο. Η μάχη γύρω από το Ιράν συσπειρώνει τις αντιθέσεις: από τη μια πλευρά η Ρωσία και η Κίνα με τους BRICS και από την άλλη οι ΗΠΑ με τη δύστροπη Ευρώπη. Παρά τα λεγόμενα, καμιά πλευρά δεν θέλει να καταστραφεί, αλλά με την ανθρώπινη βλακεία και απληστία ποτέ δεν ξέρεις· οι αισχρότητες με τον Επστάιν μας διδάσκουν ότι όλα είναι πιθανά.
Το Ιράν δεν κλείνει την Ιστορία της Μέσης Ανατολής, όποια εξέλιξη και αν υπάρξει, αλλά θυμίζει ότι ο ιμπεριαλισμός ζει και επιμένει. Οι θνήσκουσες αυτοκρατορίες παλεύουν έως ότου τις συντρίψουν η υπεροψία και η ανοησία τους ότι μπορούν να τσαλαπατάνε τους πάντες για πάντα. Αυτή ακριβώς η πεποίθηση είναι που τις τυφλώνει και, τελικά, τις σκοτώνει.