Παρέμβαση με «σκληρή γλώσσα» έκανε ο Γιώργος Αδαλής στην εκπομπή «Ο Εξαρχείων» στα Παραπολιτικά FM, στις 15 Φεβρουαρίου 2026, βάζοντας στο κάδρο από τη Συμφωνία των Πρεσπών μέχρι τη στάση της Αθήνας απέναντι στην Τουρκία, τις εξορύξεις και τις «μπίζνες» που –όπως υποστήριξε– σπρώχνουν αποφάσεις εθνικής εμβέλειας.
Ο Αδαλής ξεκαθάρισε εξαρχής ότι διαχωρίζει τον κόσμο από το πολιτικό σύστημα, θυμίζοντας τα μαζικά συλλαλητήρια και τη συμμετοχή της Μακεδονίας, της Θεσσαλονίκης και περιοχών όπως το Πισοδέρι. Η κεντρική του αιχμή ήταν ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» όχι ως ανάγκη, αλλά ως πολιτική επιλογή ενός “σάπιου” συστήματος, το οποίο –όπως είπε– δεν αφήνει καν περιθώριο δημόσιας συζήτησης σε όσους διαφωνούν.
Στη συνέχεια άνοιξε τη βεντάλια, λέγοντας πως όταν μια χώρα 2,5 εκατομμυρίων επιβάλλει όρους «για να συνεχίζεται το business as usual», τότε η Ελλάδα δεν έχει “ηθικό δικαίωμα” να εμφανίζεται ανήσυχη για την Τουρκία των «90 εκατομμυρίων». Πήγε ακόμη παραπέρα, καταγγέλλοντας ότι στην Ελλάδα απουσιάζει η στοιχειώδης δημόσια ανάλυση για το ποιες εταιρείες δραστηριοποιούνται σε χώρες όπως η Τουρκία, τα Βαλκάνια ή η Ρουμανία, κάτι που –όπως υπογράμμισε– σε άλλα κράτη είναι «καθημερινότητα».
Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών, ο Αδαλής επέκρινε τη λογική των συναντήσεων κορυφής, ειδικά υπό απειλές και προκλήσεις, και χρησιμοποίησε ως σύμβολο την Αγία Σοφία, λέγοντας ότι αν η Τουρκία θέλει «κανονικό διάλογο», πρέπει να κάνει κινήσεις που να αγγίζουν την ουσία και τον σεβασμό. Η γενική του θέση ήταν ότι ένα «φυσιολογικό έθνος» δεν λειτουργεί με επικοινωνιακές ισορροπίες αλλά με κόκκινες γραμμές που να έχουν κόστος.
Σημαντικό κομμάτι της παρέμβασης ήταν και η κριτική στις αυταπάτες γύρω από την “ενεργειακή αναβάθμιση”. Επανέφερε το αφήγημα για μεγάλες εταιρείες (με αιχμή τη Chevron), υποστηρίζοντας ότι στην Ελλάδα καλλιεργήθηκαν προσδοκίες πως οι εξορύξεις «φέρνουν και στόλο μαζί», ενώ στην πράξη αυτά δεν γίνονται χωρίς ειδικές συνθήκες και πολιτική βούληση. Επέμεινε επίσης ότι μεγάλα έργα στρατηγικού χαρακτήρα (όπως ανέφερε, αγωγοί/καλώδια) ακυρώνονται με τον ίδιο τρόπο, επειδή προέχει να μη διαταραχθεί το «business as usual».
Κλείνοντας, έριξε το βάρος στο εσωτερικό: κατά την άποψή του, το πρόβλημα δεν είναι μόνο «οι άλλοι», αλλά και το πώς επιλέγονται κυβερνήσεις, πώς λειτουργεί η ενημέρωση και πώς μένει η κοινωνία χωρίς χρόνο/γνώση να παρακολουθεί την ουσία. Έδωσε, τέλος, μια προειδοποίηση-ορόσημο: ότι η περίοδος που ξεκίνησε γύρω στο 2020 οδηγεί σε κρίσιμη καμπή ως το 2032, και όποια χώρα δεν βγει ισχυρότερη, «μετά θα καταρρεύσει».