Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πληροφορία για την πρόθεση των ΗΠΑ να διεξαγάγουν μια ειδική επιχείρηση για την απομάκρυνση του ραδιενεργού υλικού από το Ιράν. Αυτό όμως ελέγχεται ως σχεδόν επιστημονική φαντασία για πολλούς λόγους. Οι Ιρανοί είναι πολύ καχύποπτοι, οπότε, πολύ πιθανώς, να έχουν διασπείρει και αποκρύψει το ραδιενεργό υλικό, που με τόσο κόπο και κίνδυνο έχουν δημιουργήσει, σε πολλά και ισχυρά φυλασσόμενα σημεία. Αυτά τα σημεία πιθανώς είναι πολύ βαθιά μέσα στη γη, γεγονός που διεξάγει την μεταφορά του ραδιενεργού υλικού πολύ δύσκολη και επικίνδυνη, πέραν από τη δυσκολία της αρχικής ένοπλης διείσδυσης σε ένα άγνωστο και δαιδαλώδες περιβάλλον γεμάτο παγίδες και εκπαιδευμένους φρουρούς.
Η επιχείρηση Sapphire που μετέφερε αντίστοιχο βάρος ραδιενεργού υλικού μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, από το Καζακστάν στις ΗΠΑ χαρακτηρίστηκε ως ένα ιδιαίτερα δύσκολο και επικίνδυνο εγχείρημα. Παρόλα αυτά δεν υπήρχε χρονικό όριο και η κυβέρνηση του Καζακστάν προσέφερε κάθε δυνατή διευκόλυνση. Χρησιμοποιήθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι και πέντε γιγαντιαία μεταγωγικά αεροπλάνα C-5 Galaxy. Στην παρούσα περίσταση δεν θα υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες καθώς η Ιρανική υποδοχή θα είναι πολύ «θερμότερη» από αυτή του Ναζαρμπάγιεφ. Εξάλλου η απόσταση που πρέπει να διανύσει μια τέτοια αποστολή μέσα από εχθρικές οροσειρές με κρυφά σημεία αεράμυνας, την καθιστά ιδιαζόντως επισφαλή. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν εύκολα να ξεχάσουν το φιάσκο της επιχείρησης Eagle Claw to 1980 όταν προσπάθησαν να διασώσουν τους ομήρους που κρατούσε το καθεστώς του Χομεϊνί. Υπάρχει η ρήση ότι ένα σύνθετο σχέδιο είναι πάντα ένα κακό σχέδιο, όσο άρτιο και αν είναι αυτό.
Φαίνεται επίσης ότι το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν δεν έχει ακόμα τελειώσει, σε αντίθεση με το πυραυλικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ που φθίνει επικινδύνως, καθώς από τους 3.000 περίπου αντιβαλλιστικούς πυραύλους που διέθεταν, έχουν ήδη καταναλώσει πάνω από 800 από την αρχή της επιχείρησης και αναγκάζονται να κανιβαλίσουν αντίστοιχα συστήματα από άλλες καίριες περιοχές όπως η Νότια Κορέα. Η ελπίδα μάλιστα ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ θα φέρει την παύση των ιρανικών πληγμάτων στις πετρομοναρχίες ελέγχεται ως, μάλλον, φρούδα. Η Κίνα μάλιστα δεν θα σταματήσει να εξοπλίζει το Ιράν προκειμένου να εξαναγκάσει τις ΗΠΑ να εξαντλήσουν περαιτέρω τον αντιπυραυλικό τους οπλοστάσιο ή να αποχωρήσουν νικημένες από την περιοχή.
Παράλληλα ο Τραμπ στοιχηματίζει ότι οι μουλάδες θα ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ αν αυτός καταλάβει τον κόμβο διακίνησης των Ιρανικών υδρογονανθράκων στο νησί Καργκ. Αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο αφού το καθεστώς στελεχώνεται από φανατικούς που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κατά χιλιάδες -αν όχι εκατομμύρια- το λαό τους προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία και να ταπεινώσουν τους εχθρούς του Ισλάμ. Άλλωστε μια μεσοπρόθεσμη μείωση του βιοτικού επιπέδου του Ιρανικού λαού μπορεί άνετα να πιστωθεί στις ΗΠΑ και να συσπειρώσει τους Ιρανούς εναντίον τους. Εξάλλου μια αποβατική επιχείρηση θα έχει κατ’ ανάγκην κάποιους νεκρούς και το αντίστοιχο πολιτικό κόστος. Αν μάλιστα οι νεκροί αυτοί ανέλθουν σε υψηλούς αριθμούς, η εμπλοκή των ΗΠΑ μπορεί να καταστεί αναπόφευκτη. Προφανώς μια τέτοια έκβαση θα ικανοποιούσε απόλυτα το Ισραήλ αλλά θα ήταν ολέθρια για τις ΗΠΑ. Άραγε τα έχει λάβει όλα αυτά υπόψη του ο Τραμπ ή, ως συνήθως, προχωρά «βλέποντας και κάνοντας»;