Η κατασκευή του φράxτη στον ΄Εβρο εξακολουθεί να διχάζει όχι μόνο την πολιτική ηγεσία της Ελλάδος αλλά και την “Ηνωμένη” Ευρώπη. Η χρηματοδότηση της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της Ελλάδος, εάν δεν γίνει με συμμετοχή της Κομισιόν αλλά αποκλειστικά με Ελληνικά κεφάλαια, θα πραγματοποιηθεί εξόδοις του ΄Ελληνος φορολογουμένου αφού ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωκοινοβούλιο κ. Δημήτρης Παπαδημούλης εμμένει στην …”ντροπολογία” του, που θέλει την χώρα μας να δέχεται ευχαρίστως τους λαθρομετανάστες που εξαποστέλλει η Τουρκία ανεξόδως.
Η Κομισιόν αρνείται να συμμετάσχει στην δαπάνη, επικαλουμένη τις «ευρωπαϊκές αξίες» και παραμελεί τις εντολές του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 9ης Φεβρουαρίου 2023 που την κάλεσε να «κινητοποιήσει αμέσως σημαντικά κονδύλια και δι’ όλων των μέσων της Ε.Ε., να στηρίξει τα κράτη-μέλη στην ενίσχυση των υποδομών προστασίας των συνόρων και στην επιτήρηση τους, περιλαμβανομένης της εναερίου παρακολούθησης της συνοριογραμμής».
Ευρώπη “ξέφραγο αμπέλι”
Παρά ταύτα, η τελική έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου απέρριψε την εγκριτική τροπολογία που κατέθεσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, με την οποία εγκρίθηκε, με μεγάλη πλειοψηφία (υπέρ 322 και 290 ψήφους κατά), η πρόταση χρησιμοποίησης ευρωπαϊκών κονδυλίων για την κατασκευή φρακτών στα σύνορα της ΕΕ, μεταξύ των οποίων η περιοχή Έβρου.
«Το θέμα είναι πολιτικό» ισχυρίσθηκε ο πρόεδρος του Ευρωσυμβουλίου Σάρλ Μισέλ αλλά παραμένει “στον αέρα” αφού ορισμένες χώρες εφαρμόζουν εθνικούς φράκτες αλλά καταψηφίζουν την χρηματοδότηση τους από την ΕΕ- όχι πώς τους περισσεύουν χρήματα αλλά από τον συνήθη διχασμό της συμπεριφοράς των .
Το ζήτημα όμως είναι πολύ απλό: Θέλει η ΕΕ κι “οι ευρωπαϊκές αξίες” την ανεμπόδιστη εισβολή λαθρομεταναστών στα εδάφη της ή όχι κι αν η Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη είναι υπέρ της φυλάξεως των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και της προστασίας των, γιατί τ’ αριστερά κόμματα κι’ αποκόμματα του Ευρωκοινοβουλίου αντιδρούν;
Μήπως για να χρησιμοποιήσουν τους λαθρομετανάστες ως πολιορκητικό κριό καταλήψεως της εξουσίας αργότερα; Ιδού η μόνη εξήγηση της επιμονής των σοσιαλιστών να μείνει η Ευρώπη «αμπέλι ξέφραγο».
Πολιτική “ανοικτών συνόρων”
Πριν μιλήσουμε για την πολιτική διάσταση του μεταναστευτικού, υπενθυμίζουμε ότι η απόφαση για την κατασκευή ενός φράχτη μήκους 12,5 χλμ στην περιοχή της Νέας Βύσσας είχε ληφθεί στις αρχές του 2011, προκαλώντας ιδεολογικό πόλεμο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και των κάθε είδους δικαιωματιστών. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι παραπάνω υπηρετούν με ιδεολογικό φανατισμό και με αμφιλεγόμενες πρακτικές ένα είδος μεταμοντέρνας “θρησκείας”.
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, ούτε περιορίζεται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να ασχοληθούν με το πρόβλημα που δημιουργούν οι διογκούμενες ροές παράνομης μετανάστευσης. Το ερώτημα ήταν και παραμένει σαφές: Πρέπει ή όχι η ελληνική Πολιτεία να εμποδίζει την είσοδο στη χώρα παράνομων μεταναστών; Χωρίς πάντα να το λένε ρητά, οι δικαιωματιστές είναι αντίθετοι. Προσπαθούν να αποδομήσουν οποιοδήποτε μέτρο έχει σκοπό να παρεμποδίσει την παράνομη μετανάστευση, χωρίς να αντιπροτείνουν τίποτα. Μόνο οι πιο ειλικρινείς υποστηρίζουν ρητά τα “ανοικτά σύνορα”, καθώς κι ότι κάθε μετανάστης που εισέρχεται παράνομα πρέπει να νομιμοποιείται.
Οι άλλοι καταφεύγουν σε φθηνές σοφιστείες και κρύβονται πίσω από ανθρωπιστική ρητορική, παρακάμπτοντας με περισσή υποκρισία το πρόβλημα. Αδιαφορούν για το γεγονός ότι με τον τρόπο αυτό στέλνεται το λάθος μήνυμα, που τροφοδοτεί το μεταναστευτικό ρεύμα. Αυτό οδηγεί σε καθεστώς ανοικτών συνόρων όχι μόνο για τους πραγματικούς πρόσφυγες, που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία αποτελούν μονοψήφιο ποσοστό, αλλά και για τους οικονομικούς μετανάστες. Δεν θα ασχοληθούμε, όμως, με την ουσία του μεταναστευτικού σ’ αυτό το άρθρο.
Αχίλλειος πτέρνα
Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διδάχθηκε τίποτα από την υβριδική επίθεση που δέχθηκε η Ελλάδα τον Μάρτιο 2020. Τότε, που κύμα παράνομων μεταναστών διοχετεύθηκε στον Έβρο, πιεζόμενο και καθοδηγούμενο από το τουρκικό κράτος, όχι εμμέσως όπως πριν, αλλά δεδηλωμένα και με ακραία επιθετική ρητορική. Οι παράνομοι μετανάστες τότε δεν προσπαθούσαν απλώς να εισέλθουν στην ελληνική επικράτεια. Είχαν υιοθετήσει επιθετικές μεθόδους. Συμπεριφέρονταν ως ιδιότυποι πολιορκητές, πετώντας στις ελληνικές αστυνομικές δυνάμεις πέτρες και δακρυγόνα, που τους προμήθευε η τουρκική στρατοχωροφυλακή.
Η Κουμουνδούρου –με πρόσφατες περιπτώσεις του Παπαδημούλη και Τζανακόπουλου– δεν χάνει ευκαιρία να δαιμονοποιεί τον φράχτη, επαναλαμβάνοντας το στερεότυπο ότι «το μεταναστευτικό δεν λύνεται με φράχτες», χωρίς, βεβαίως, να αντιπροτείνουν κάτι. Προφανώς, κανένα μέτρο από μόνο του δεν λύνει απολύτως το πρόβλημα, αλλά αυτό δεν είναι λόγος να μην εφαρμόζονται μέτρα που συρρικνώνουν την παράνομη μετανάστευση. Και ο φράχτης στον Έβρο κατέστησε σχεδόν απαγορευτικές τις παράνομες εισόδους από εκείνη την περιοχή.
Η Κουμουνδούρου διεκδικεί την εξουσία, αλλά δεν ξεκαθαρίζει τη θέση της για τον φράχτη. Και θεωρεί ότι παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και δεν τον κατεδαφίζει, προφανώς επειδή ξέρει ότι αν το είχε πράξει ως κυβέρνηση θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Αυτή η στάση, όμως, είναι καιροσκοπισμός κι όχι θέση αρχών. Εάν πράγματι πιστεύουν ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει “ανοικτά σύνορα” για τους κάθε λογής παράνομους μετανάστες, ας το πουν ξεκάθαρα κι όχι να ψαρεύουν σε θολά νερά. Και επιτέλους, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και σχηματίσει κυβέρνηση, θα ολοκληρώσει την επέκταση του φράχτη ή όχι;
Όσο ο Τσίπρας αποφεύγει να ξεκαθαρίσει τη θέση του και πατάει σε δύο βάρκες, τόσο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα τον έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Πολλοί κεντροαριστεροί πατριώτες, αναλογιζόμενοι τον Μάρτιο 2020, θα κάνουν δεύτερες σκέψεις, φοβούμενοι δικαίως ότι οι ιδεοληψίες της Κουμουνδούρου μπορεί να προκαλέσουν εθνική ζημιά, όπως συνέβη με τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Τις ιδεοληψίες της Κουμουνδούρου για το μεταναστευτικό, άλλωστε, τις συμμερίζεται μόνο μία πολύ μικρή μειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού, λοιπόν, ο Τσίπρας έχει συνείδηση ότι οι ιδεοληπτικές δηλώσεις στελεχών του για τον φράχτη ισοδυναμεί με πολιτικό και εκλογικό αυτοχειριασμό, γιατί τις ανέχεται και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο;
Η μόνη λογική απάντηση είναι ότι και ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό τις συμμερίζεται ή τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί με τον κομματικό μηχανισμό γι’ αυτό το ζήτημα.
primenews.