Του Χρήστου Κηπουρού
Το Νότιο Κρητικό Πέλαγος υπάρχει από συστάσεως κόσμου· από εκατομμυρίων ετών. Η ταυτότητά του είναι αδιάρρηκτα σφυρηλατημένη στη μυθολογία, στον έρωτα του μεταμορφωμένου σε λευκό ταύρο Δία με την πριγκίπισσα Ευρώπη στις αμμουδιές των Ματάλων.
Σε σχέση με το βάθος του Μύθου, τη Μυθιστορία και την ίδια την Ιστορία, το χρονικό διάστημα από τότε που ο Πολύβιος και ο Στράβωνας ονόμασαν το πέλαγος αυτό «Λιβυκό» —ίσως λόγω του ανέμου Λίβα— είναι ένα ελάχιστο διάστημα. Δεν αρκεί για να θεμελιώσει δικαίωμα χρησικτησίας του ονόματος «Λιβυκό Πέλαγος» εις βάρος του Νότιου Κρητικού.
Όπως ακριβώς στον Αστικό Κώδικα δεν νοείται η χρησικτησία έναντι εκτάσεων του Δημοσίου, έτσι και στη γεωπολιτική δεν παραγράφεται η εθνική ταυτότητα μιας θάλασσας. Σαν σήμερα, στις 23 Φεβρουαρίου 1946, το Ελληνικό Δημόσιο θέσπισε στον Αστικό Κώδικα τη θεμελιώδη νομική αρχή: «Τα υπερκείμενα τοις υποκειμένοις» (Superficies solo cedit).
Η αρχή αυτή ορίζει ότι η θάλασσα ανήκει στη στεριά της οποίας αποτελεί φυσική προέκταση. Και εφόσον υπάρχει και απέναντι στεριά, το Δίκαιο της Θάλασσας (Άρθρο 122 της UNCLOS) προβλέπει σοφά τη μέση γραμμή.
Μετά από όλα αυτά, ο μόνος τρόπος για την παραχάραξη της ηθικής, του δικαίου και της ιστορίας είναι είτε ο πόλεμος είτε η εκφορά «γκρίζων» λέξεων — όπως η πρόσφατη πρωθυπουργική φράση «Νότια της Κρήτης».
Γι’ αυτό και ο Πρωθυπουργός παρακαλείται να προσέλθει στη Βουλή. Ως θεσμική πηγή δικαίου, μπορεί να κατοχυρώσει οριστικά τον όρο Νότιο Κρητικό Πέλαγος. Αν μη τι άλλο, οφείλει να επιβεβαιώσει τόσο την «ονομασία προέλευσης» της θάλασσας αυτής, όσο και τη δική του προέλευση και ιστορική ευθύνη.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, απέναντι σε κάθε απόπειρα παραχάραξης, εμείς προτάσσουμε το αναπαλλοτρίωτο Δικαίωμα στη Χρησικτησία του Μύθου, ως την ανώτερη μορφή ιδιοκτησίας του Ελληνισμού.
Διδυμότειχο, 23 Φεβρουαρίου 2026