Με αιχμηρή ιστορική και γεωπολιτική προσέγγιση, ο Αχμέντ Αλ-Τζαράλα, μέσα από άρθρο του στους Arab Times, επιχειρεί να εξηγήσει τη σημερινή στάση του Ιράν απέναντι στον αραβικό κόσμο, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για συγκυριακή σύγκρουση, αλλά για βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα αιώνων.
Σύμφωνα με τον Άραβα αρθρογράφο, η εχθρότητα της περσικής ηγεσίας απέναντι στους Άραβες δεν γεννήθηκε από τον πρόσφατο πόλεμο ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, αλλά αποτελεί ιστορική συνέχεια που ανάγεται στην εποχή της κατάρρευσης της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλ-Τζαράλα εντοπίζει τις ρίζες της σύγκρουσης ήδη από τη Μάχη του Dhi Qar, ενώ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο πριν την εμφάνιση του Ισλάμ, όταν η Περσική Αυτοκρατορία ασκούσε ισχυρό έλεγχο στις αραβικές φυλές, καλλιεργώντας –όπως υποστηρίζει– ένα αίσθημα ανωτερότητας.
Η σύγκρουση κλιμακώθηκε με αφορμή την άρνηση του Άραβα ηγεμόνα Αλ-Νου’μάν να δώσει την κόρη του σε γάμο στον Πέρση βασιλιά Χοσρόη Β’. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε πολεμική αναμέτρηση, όπου –σύμφωνα με την ανάλυση– μικρότερη δύναμη Αράβων κατόρθωσε να νικήσει τον πολυάριθμο περσικό στρατό, πλήγμα που δεν ανέκοψε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τη διάθεση εκδίκησης των Περσών.
Καθοριστική καμπή αποτέλεσαν οι μάχες της πρώιμης ισλαμικής περιόδου, με κορύφωση την πτώση της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας και τη νίκη των μουσουλμανικών δυνάμεων στη μάχη της Καντισία. Όπως σημειώνει ο Αλ-Τζαράλα, οι ήττες αυτές όχι μόνο δεν έσβησαν την αντιπαλότητα, αλλά τη βάθυναν, καθώς η περσική εθνική ταυτότητα υπερίσχυσε –κατά τον ίδιο– ακόμη και της κοινής θρησκείας.
Ο αρθρογράφος επεκτείνει την ανάλυση μέχρι τον 15ο αιώνα, υποστηρίζοντας ότι η σύγκρουση απέκτησε και θρησκευτική διάσταση με την αλλαγή δόγματος υπό τον Ισμαήλ Σαφαβί, μια διαδικασία που –όπως αναφέρει– συνοδεύτηκε από βίαιες ανατροπές και μαζικές απώλειες.
Στο σήμερα, ο Αλ-Τζαράλα συνδέει αυτή τη μακρά ιστορική αντιπαλότητα με τις πρόσφατες εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο. Υπογραμμίζει ότι τα κράτη του Κόλπου είχαν επιδιώξει να αποφύγουν την κλιμάκωση και δεν επέτρεψαν τη χρήση των εδαφών τους για επιθέσεις κατά του Ιράν. Παρ’ όλα αυτά, βρέθηκαν στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων, με πυραύλους και drones να πλήττουν κυρίως αραβικές χώρες και όχι το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην ενεργοποίηση «υπόγειων δικτύων» (sleeper cells) στις χώρες του Κόλπου, στοιχείο που –κατά τον αρθρογράφο– αποδεικνύει ότι η Τεχεράνη αντιμετωπίζει την περιοχή όχι ως γειτονικό χώρο συνεργασίας, αλλά ως πεδίο αντιπαράθεσης.
Καταλήγοντας, ο Αλ-Τζαράλα υποστηρίζει ότι η στρατηγική του Ιράν απέναντι στους Άραβες δεν καθορίζεται μόνο από τη σύγχρονη γεωπολιτική, αλλά από ένα βαθύ ιστορικό υπόβαθρο, το οποίο συνεχίζει να επηρεάζει τις επιλογές της ιρανικής ηγεσίας μέχρι σήμερα.