Με αιχμηρή ιστορική και γεωπολιτική προσέγγιση, ο Αχμέντ Αλ-Τζαράλα, μέσα από άρθρο του στους Arab Times, επιχειρεί να εξηγήσει τη σημερινή στάση του Ιράν απέναντι στον αραβικό κόσμο, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για συγκυριακή σύγκρουση, αλλά για βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα αιώνων.
Σύμφωνα με τον Άραβα αρθρογράφο, η εχθρότητα της περσικής ηγεσίας απέναντι στους Άραβες δεν γεννήθηκε από τον πρόσφατο πόλεμο ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, αλλά αποτελεί ιστορική συνέχεια που ανάγεται στην εποχή της κατάρρευσης της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλ-Τζαράλα εντοπίζει τις ρίζες της σύγκρουσης ήδη από τη Μάχη του Dhi Qar, ενώ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην περίοδο πριν την εμφάνιση του Ισλάμ, όταν η Περσική Αυτοκρατορία ασκούσε ισχυρό έλεγχο στις αραβικές φυλές, καλλιεργώντας –όπως υποστηρίζει– ένα αίσθημα ανωτερότητας.
Η σύγκρουση κλιμακώθηκε με αφορμή την άρνηση του Άραβα ηγεμόνα Αλ-Νου’μάν να δώσει την κόρη του σε γάμο στον Πέρση βασιλιά Χοσρόη Β’. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε πολεμική αναμέτρηση, όπου –σύμφωνα με την ανάλυση– μικρότερη δύναμη Αράβων κατόρθωσε να νικήσει τον πολυάριθμο περσικό στρατό, πλήγμα που δεν ανέκοψε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τη διάθεση εκδίκησης των Περσών.
Καθοριστική καμπή αποτέλεσαν οι μάχες της πρώιμης ισλαμικής περιόδου, με κορύφωση την πτώση της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας και τη νίκη των μουσουλμανικών δυνάμεων στη μάχη της Καντισία. Όπως σημειώνει ο Αλ-Τζαράλα, οι ήττες αυτές όχι μόνο δεν έσβησαν την αντιπαλότητα, αλλά τη βάθυναν, καθώς η περσική εθνική ταυτότητα υπερίσχυσε –κατά τον ίδιο– ακόμη και της κοινής θρησκείας.
Ο αρθρογράφος επεκτείνει την ανάλυση μέχρι τον 15ο αιώνα, υποστηρίζοντας ότι η σύγκρουση απέκτησε και θρησκευτική διάσταση με την αλλαγή δόγματος υπό τον Ισμαήλ Σαφαβί, μια διαδικασία που –όπως αναφέρει– συνοδεύτηκε από βίαιες ανατροπές και μαζικές απώλειες.
Στο σήμερα, ο Αλ-Τζαράλα συνδέει αυτή τη μακρά ιστορική αντιπαλότητα με τις πρόσφατες εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο. Υπογραμμίζει ότι τα κράτη του Κόλπου είχαν επιδιώξει να αποφύγουν την κλιμάκωση και δεν επέτρεψαν τη χρήση των εδαφών τους για επιθέσεις κατά του Ιράν. Παρ’ όλα αυτά, βρέθηκαν στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων, με πυραύλους και drones να πλήττουν κυρίως αραβικές χώρες και όχι το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην ενεργοποίηση «υπόγειων δικτύων» (sleeper cells) στις χώρες του Κόλπου, στοιχείο που –κατά τον αρθρογράφο– αποδεικνύει ότι η Τεχεράνη αντιμετωπίζει την περιοχή όχι ως γειτονικό χώρο συνεργασίας, αλλά ως πεδίο αντιπαράθεσης.
Καταλήγοντας, ο Αλ-Τζαράλα υποστηρίζει ότι η στρατηγική του Ιράν απέναντι στους Άραβες δεν καθορίζεται μόνο από τη σύγχρονη γεωπολιτική, αλλά από ένα βαθύ ιστορικό υπόβαθρο, το οποίο συνεχίζει να επηρεάζει τις επιλογές της ιρανικής ηγεσίας μέχρι σήμερα.
Ποιος είναι ο Αλ-Τζαράλα
Ο Αχμέντ Αμπντέλ Αζίζ Αλ-Τζαράλα (Ahmed Abdel Aziz Al-Jarallah, αραβικά: أحمد عبد العزيز الجار الله), γεννημένος το 1942 στο Κουβέιτ, αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές και επιδραστικές προσωπικότητες της αραβικής δημοσιογραφίας. Είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και επί δεκαετίες εκδότης και αρχισυντάκτης των εφημερίδων Arab Times και Al-Seyassah, ενώ παράλληλα είναι ιδιοκτήτης του εβδομαδιαίου περιοδικού Al-Hadaf.
Τα πρώτα χρόνια και η δημοσιογραφική πορεία
Ο Αλ-Τζαράλα ξεκίνησε την καριέρα του το 1963 ως νεαρός ρεπόρτερ στην εφημερίδα Al Rai Alaam. Με γρήγορη άνοδο, έφτασε να αναλάβει καθήκοντα διευθυντή σύνταξης και αναπληρωτή αρχισυντάκτη. Το 1965 αποχώρησε για να ενταχθεί στο περιοδικό Al-Seyassah, όπου ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αξιοποιώντας πολιτικές διασυνδέσεις και προσωπικές σχέσεις –ιδίως με τον τότε υπουργό Πληροφοριών Τζάμπερ Αλ-Αλί Αλ-Σαμπάχ– κατάφερε να δημιουργήσει έναν ισχυρό εκδοτικό όμιλο. Το 1968 αγόρασε το Al-Seyassah με τραπεζικό δάνειο και εξασφάλισε άδεια ώστε να το μετατρέψει από εβδομαδιαίο περιοδικό σε καθημερινή εφημερίδα.
Δημιουργία εκδοτικής αυτοκρατορίας
Το 1977 ο Αλ-Τζαράλα επέκτεινε τη δραστηριότητά του, μετατρέποντας το Al-Seyassah σε πλήρη εκδοτικό οργανισμό. Στο πλαίσιο αυτό ιδρύθηκε η αγγλόφωνη εφημερίδα Arab Times, καθώς και το περιοδικό Al-Hadaf. Την ίδια περίοδο, τα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου ξεπερνούσαν τα 5 εκατομμύρια δηνάρια Κουβέιτ, διαθέτοντας –σύμφωνα με εκτιμήσεις– ένα από τα πιο σύγχρονα τυπογραφεία στη Μέση Ανατολή.
Απόπειρες δολοφονίας
Η έντονη πολιτική του παρουσία τον έφερε πολλές φορές στο στόχαστρο. Στις 23 Απριλίου 1985 δέχθηκε απόπειρα δολοφονίας έξω από τα γραφεία του, όταν ένοπλος τον πυροβόλησε έξι φορές. Τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά επέζησε. Την ευθύνη ανέλαβε οργάνωση με την ονομασία «Arab Revolutionary Brigades», ενώ υπήρξαν ενδείξεις σύνδεσης με την οργάνωση Αμπού Νιντάλ.
Δεύτερο περιστατικό σημειώθηκε το 2003, όταν παγιδευμένος φάκελος με εκρηκτικά (Semtex) στάλθηκε στα γραφεία του. Ο φάκελος εξερράγη, τραυματίζοντας τη γραμματέα του. Το περιστατικό συνδέθηκε με τη σκληρή στάση της εφημερίδας απέναντι στον εξτρεμισμό και την υποστήριξή της στον πόλεμο στο Ιράκ.
Πολιτικές θέσεις και επιρροή
Ο Αλ-Τζαράλα είναι γνωστός για τις σαφείς και συχνά αιχμηρές πολιτικές του τοποθετήσεις. Σύμφωνα με διπλωματικά έγγραφα και αναλύσεις, οι θέσεις του χαρακτηρίζονται:
- Φιλοσαουδαραβικές και φιλοαιγυπτιακές
- Υποστηρικτικές προς την πολιτική προσέγγισης της Αιγύπτου με το Ισραήλ
- Επικριτικές προς τον παλαιστινιακό εξτρεμισμό
- Σκληρά αντίθετες προς τη Συρία, το ιρανικό καθεστώς και τις επεκτατικές βλέψεις του Ιράκ στο Κουβέιτ
Το 2004 προκάλεσε αντιδράσεις στον αραβικό κόσμο όταν, σε άρθρο του, κάλεσε ανοιχτά τις αραβικές χώρες να προχωρήσουν σε ειρήνη με το Ισραήλ και να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό ως πολιτικό εργαλείο. Το 2010 ζήτησε από τον Μαχμούντ Αμπάς να ξεκινήσει άνευ όρων διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ.
Το 2011, σε συνέντευξή του στο Al Arabiya, κατηγόρησε το Ιράν ότι επιδιώκει να πυροδοτήσει σιιτική επανάσταση στον Κόλπο και να οδηγήσει την περιοχή σε σύγκρουση μέσω επιθετικής πολιτικής.
Συνολική εικόνα
Ο Αχμέντ Αλ-Τζαράλα θεωρείται μια εμβληματική αλλά και αμφιλεγόμενη μορφή της αραβικής δημοσιογραφίας. Με επιρροή που ξεπερνά τα όρια του Κουβέιτ, έχει διαμορφώσει επί δεκαετίες τον δημόσιο διάλογο στον αραβικό κόσμο, εκφράζοντας σταθερά μια γραμμή που συνδυάζει ρεαλισμό, πολιτικό ακτιβισμό και σκληρή γεωπολιτική ανάλυση.