Στην τηλεόραση ΣΙΓΜΑ, ο Δρ. Διεθνών Σχέσεων Γιάννος Χαραλαμπίδης έβαλε στο τραπέζι μια σκληρή αποτίμηση για την τροχιά του Κυπριακού, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία στα Ηνωμένα Έθνη μπαίνει σε «λάθος ράγες» και ότι η απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ, κ. Ολκίν, «υιοθετεί τουρκικές θέσεις» και μεταφέρει το βάρος του αδιεξόδου στην ελληνοκυπριακή πλευρά.
Κατά τον ίδιο, η Άγκυρα δεν επιθυμεί πενταμερή αυτή την περίοδο, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία προεδρεύει της Ε.Ε. μέχρι τον Ιούλιο, γεγονός που –όπως είπε– οδηγεί σε «πάγωμα» κινήσεων, ενώ η πρόσκληση/πρωτοβουλία του Προέδρου εμφανίζεται να «πέφτει στο κενό» και να κινδυνεύει να γυρίσει ως μπούμερανγκ, εφόσον εμπεδώνεται η ιδέα ότι «μετά τον Ιούλιο βλέπουμε».
Ο Χαραλαμπίδης συνέδεσε το ζήτημα με την τουρκοκυπριακή ηγεσία, λέγοντας πως ο Ερχιουμάν, παρά τη διαφορετική γλώσσα, κινείται στον ίδιο στόχο με την Τουρκία: διχοτόμηση/δύο κρατικές οντότητες. Ειδική αναφορά έκανε στη λογική των βέτο σε «σημαντικά θέματα» (ενέργεια/φυσικό αέριο, IMEC), υποστηρίζοντας ότι πρακτικά οδηγούν σε χωριστές κυριαρχίες και σε ένα σύστημα που δεν θα λειτουργεί ως ενιαίο κράτος.
Παράλληλα, έστρεψε τα βέλη και προς το εσωτερικό πολιτικό σύστημα, ζητώντας αυτοκριτική: κατά την εκτίμησή του δεν υπήρξε ουσιαστική αντίδραση από τα κόμματα, ενώ ο Πρόεδρος «αισθάνεται προδομένος», πρώτα από τις επιλογές/συνεργάτες/στηρίγματα του.
Κεντρικός άξονας της παρέμβασής του ήταν η γενικότερη αξιοπιστία του ΟΗΕ, την οποία αμφισβήτησε ευθέως, λέγοντας ότι ο Οργανισμός αδυνατεί να επιλύσει μεγάλες κρίσεις διεθνώς (Ουκρανία, Γάζα, Ιράν) και άρα απαιτείται αναθεώρηση της κυπριακής στρατηγικής: ποιοι «δρώντες» μπορούν πράγματι να επηρεάσουν θετικά, και ποια είναι τα «όπλα» της Λευκωσίας. Ως βασικό «όπλο» ανέδειξε τη διεθνή υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και το γεγονός ότι το ψευδοκράτος δεν αναγνωρίζεται.
Στο τελευταίο μέρος, σχολιάζοντας πρωτοσέλιδο της «Εστίας», έκανε παράλληλη αναφορά σε ελληνοτουρκικά/ενέργεια: υποστήριξε ότι μέσα από τη σύμβαση της Ελληνικής Δημοκρατίας με τη Chevron για δύο θαλασσοτεμάχια νότια της Κρήτης τίθεται «δυνητικά» ζήτημα αμφισβήτησης/απώλειας οριοθετημένων κυριαρχικών δικαιωμάτων, παραπέμποντας στις τουρκικές αξιώσεις (6 ν.μ.), στην ελλιπή –όπως είπε– «συμπλήρωση» της ελληνοαιγυπτιακής οριοθέτησης, στην απουσία οριοθέτησης με την Κυπριακή Δημοκρατία και στο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Έκλεισε ξεκαθαρίζοντας τη διάκριση ανάμεσα σε κυριαρχία (12 ν.μ.) και ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα (ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα).