Στη νέα του παρέμβαση, ο Σταύρος Καλεντερίδης ανοίγει τρεις παράλληλες γραμμές που –κατά τη δική του ανάγνωση– οδηγούν σε επικίνδυνες ανατροπές: την όξυνση εντός της Ε.Ε. με την Ουκρανία, την κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο το Ιράν, και την «επιστροφή» της συζήτησης περί συνεκμετάλλευσης στην Ανατολική Μεσόγειο/Αιγαίο, που τη χαρακτηρίζει ως πολιτική μεθόδευση.
1) «Νέος πόλεμος μέσα στην Ευρώπη» και το μέτωπο κατά της Ουκρανίας
Ο αναλυτής προϊδεάζει για ένταση που μεταφέρεται στο εσωτερικό της Ε.Ε., με αναφορές σε Ουγγαρία και Σλοβακία σε τροχιά σύγκρουσης με το ουκρανικό ζήτημα. Στο ίδιο κάδρο θέτει και «θέμα για τον ελληνισμό», συνδέοντας –όπως λέει– ουκρανικές κινήσεις με πλήγματα σε συμφέροντα γύρω από την ελληνική ναυτιλία/υποστηρικτικές υπηρεσίες, ζητώντας να φανεί τι θα πράξει η ελληνική κυβέρνηση.
2) Ελβετία: δημοψήφισμα-«ταβάνι πληθυσμού» και μεταναστευτικό ως πολιτισμική σύγκρουση
Με αφετηρία την Ελβετία, αναφέρεται σε δημοψήφισμα (14 Ιουνίου) για συνταγματική πρόβλεψη που θα βάζει «ταβάνι» στον πληθυσμό, με φόντο –κατά τον ίδιο– την πίεση υποδομών, τη στεγαστική κρίση και τη μεταναστευτική ροή. Το παρουσιάζει ως παράδειγμα «άμεσης συμμετοχής» των πολιτών, αντιπαραβάλλοντας το ελβετικό μοντέλο με την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
3) «Καμία ανοχή στη συνεκμετάλλευση»: προειδοποίηση για πολυμερή “μοίρασμα”
Ο Καλεντερίδης επιμένει ότι η συζήτηση περί συνεκμετάλλευσης δεν είναι «τεχνική» αλλά στρατηγική παγίδα: μια πολυμερής αρχιτεκτονική (διάσκεψη/συμφωνία για ενέργεια στη Μεσόγειο) που μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική νομιμοποίηση του «μοιράσματος», με την Τουρκία να διεκδικεί κέρδη/επιρροή. Εντάσσει στην ίδια γραμμή και το επιχείρημα «ρεαλισμού»/«αναγνώρισης συσχετισμών», το οποίο –όπως υποστηρίζει– χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να παγώσουν κρίσιμες κινήσεις (επέκταση χωρικών υδάτων, οριοθετήσεις, ΑΟΖ με Κύπρο).
4) Ιράν: “κλειδώνει” η κλιμάκωση – και το Ισραήλ έτοιμο να χτυπήσει
Στο πιο «θερμό» σκέλος, μεταφέρει εκτιμήσεις ότι το Ισραήλ προετοιμάζεται για χτύπημα ακόμη και χωρίς αμερικανική πρωτοβουλία, με επίκεντρο –κατά την περιγραφή του– τα ιρανικά πυραυλικά συστήματα. Παράλληλα, αναπτύσσει ένα ωμό σχήμα realpolitik: ότι μια «αποδυνάμωση» του καθεστώτος στην Τεχεράνη, χωρίς πλήρη ανατροπή, μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη πιο σκληρή εσωτερική συμπίεση και ταυτόχρονα να αυξήσει την εξάρτηση του Ιράν από Ρωσία και Κίνα.
5) Στρατιωτικό αποτύπωμα ΗΠΑ: βάσεις, στόλοι, αεροπορική συγκέντρωση
Παραθέτει στοιχεία/χάρτες με το αποτύπωμα αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή (Κόλπος–Ιράκ–Ιορδανία–Κατάρ–Κουβέιτ–Σ. Αραβία–Τουρκία κ.ά.), τη μεταφορά ναυτικών/αεροπορικών μέσων και την αύξηση μαχητικών, παρουσιάζοντάς τα ως ένδειξη προετοιμασίας για μεγάλης κλίμακας επιχειρησιακό σενάριο.
Δείτε την παρέμβαση Σταύρου Καλεντερίδη: