«Ο κόσμος πρέπει να ακούσει και να μάθει ειδικά από μας που επιβιώσαμε από εκείνο το βράδυ το τι έγινε» η Εύη Τσάπαρη, που ήταν στο τρίτο βαγόνι και τραυματίστηκε σοβαρά. Εμφανώς φορτισμένη, αναβιώνει τις στιγμές μετά τη σύγκρουση: «Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, είδα το βαγόνι σκοτεινό και άκουγα τα ουρλιαχτά του κόσμου που ήταν μέσα. Νομίζω ότι δεν με στοιχειώνουν τόσο πολύ οι εικόνες όσο τα ουρλιαχτά που άκουγα για βοήθεια».
Στην ερώτηση αν θυμάται τη μυρωδιά του καπνού και της φωτιάς, απαντά: «Ήταν αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις τι μυρίζεις. Απλώς ένιωθα να καίγονται τα σωθικά μου σε κάθε ανάσα. Ήταν πολύ περίεργο». Αφού ξεπέρασε το αρχικό σοκ της σύγκρουσης και απομακρύνθηκε από το βαγόνι, όπως λέει, «άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα πράγματα δεν είναι καλά γιατί έβλεπα το τεράστιο μαύρο σύννεφο που μας είχε σκεπάσει».
Κραυγές πάνω στις ράγες
Η Εύη Τσάπαρη θυμάται κυρίως τους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί πάνω στις ράγες και πάρα πολλούς χτυπημένους με αίματα στα πρόσωπά τους. «Κάποιες μαμάδες είχαν βγάλει τα παιδιά τους από τα βαγόνια και φώναζαν, ούρλιαζαν, ενώ τα παιδάκια έκλαιγαν. Άλλοι άνθρωποι λιποθυμούσαν, έπαιρναν τηλέφωνο τους δικούς τους, άκουγα “βοήθεια” από παντού και δεν ήξερα από πού έρχονταν οι φωνές. Δεν ήξερα τι γινόταν στην άλλη πλευρά. Ήταν ένα χάος εκείνο το βράδυ».
Υπογραμμίζει δε ότι «το μόνο που μου έχει μείνει σαν σωματικό, να το πω έτσι, είναι ότι, επειδή έχω την μεγάλη ουλή στην πλάτη από τα ράμματα, κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός αισθάνομαι πόνο. Είναι και λίγο σαν να μου θυμίζει κάθε φορά το τι έγινε».
«Λες και δεν ήμασταν εκεί»
Κι όμως, όπως σημειώνει, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που σκέφτεται «εντάξει, αφού ζήσατε, πείτε ευχαριστώ και μην το σκέφτεστε άλλο». «Δεν είναι καθόλου έτσι, μόνο όποιος έχει περάσει μια εμπειρία πολύ κοντά στον θάνατο μπορεί να καταλάβει ότι δεν είναι κάτι που λες “α, εντάξει, εγώ έζησα, οπότε δεν θα το ξαναθυμηθώ, δεν θα με νοιάζει, θα ευχαριστώ τον Θεό που έζησα και θα το βουλώσω”. Εχουμε μπει σε δεύτερη μοίρα. Είναι λες και δεν ήμασταν εκείνο το βράδυ εκεί, λες και δεν έχουμε εφιάλτες από αυτά που είδαμε, που ακούσαμε. Είναι λες και κάναμε κάποιο κακό που ζήσαμε και θα έπρεπε να έχουμε σκυμμένο το κεφάλι και να μην το συζητάμε, να μη διεκδικούμε δικαιοσύνη».
Ενόψει της δίκης η Εύη Τσάπαρη αναφέρει: «Δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα όπου δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, γιατί φοβάμαι ότι δεν είναι τόσο αμερόληπτη όσο θα έπρεπε. Από την άλλη βέβαια θα ήθελα να διατηρήσω και μια ελπίδα ότι ίσως και κάτι να έχει αλλάξει. Αλλά είμαι προετοιμασμένη και για το χειρότερο σενάριο».
karditsastakra.