Με αιχμηρή γλώσσα και καθαρά στρατιωτική ματιά στην «πρακτική πλευρά» του πολέμου, ο αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης παρενέβη στην εκπομπή «Review» με την Ιρένα Αργύρη στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, χαρτογραφώντας τα σενάρια μιας πιθανής αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν, αλλά και ανοίγοντας ταυτόχρονα μέτωπα για την Ουκρανία, την ευρωπαϊκή στάση και τις χαμένες ευκαιρίες της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Ιράν: «Η μεγαλύτερη αεροναυτική δύναμη μετά το 2003 – δεν είναι για “βιτρίνα”»
Ο κ. Μπαλτζώης ξεκίνησε από το κεντρικό θέμα των ημερών: την προετοιμασία επίθεσης στο Ιράν. Υπογράμμισε ότι οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη αεροναυτική δύναμη μετά τον Β’ Πόλεμο του Κόλπου (2003), στοιχείο που – κατά την εκτίμησή του – δείχνει προετοιμασία για σοβαρή επιχείρηση και όχι απλώς «προβολή ισχύος».
Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι κανείς δεν γνωρίζει «τα ακριβή σχέδια», παραπέμποντας στη ρήση του Σουν Τσου για την εξαπάτηση και το άγνωστο της πρόθεσης του αντιπάλου. Όμως, από τις ενδείξεις και όσα “διαβάζονται” διεθνώς, η εικόνα που μετέφερε είναι κλιμάκωσης.
«Το Ιράν δεν είναι εύκολος στόχος» – Πού “πατάει” η ιρανική άμυνα
Στην ανάλυσή του τόνισε ότι το Ιράν:
-
είναι δύσκολος στόχος, με πληθυσμό «σκληροτράχηλο» και προετοιμασμένο,
-
θα απαντήσει κυρίως με πυραυλικά πλήγματα,
-
διαθέτει παλιά αεροπορία (με περιορισμένες δυνατότητες),
-
και – το κρίσιμο – έχει γεωγραφία που δεν επιτρέπει κλασικές χερσαίες επιχειρήσεις τύπου Ουκρανίας.
Επικαλέστηκε μάλιστα προσωπική εμπειρία από επίσκεψη στη χώρα, περιγράφοντας ορεινό έδαφος, χαραδρώσεις, ποτάμια, δηλαδή περιβάλλον που «δεν σηκώνει» εύκολα μηχανοκίνητες/τεθωρακισμένες μονάδες που δίνουν γρήγορο αποτέλεσμα.
Από αεροπορικά-πυραυλικά χτυπήματα… σε “στοχευμένο έδαφος” καταδρομών
Ο αντιστράτηγος εκτίμησε ότι η σύγκρουση – αν ξεκινήσει – θα κινηθεί σε πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, με προοπτική πολλών εβδομάδων έως και μηνών. Και εδώ έβαλε το “βαρύ” συμπέρασμα: αν μιλάμε για τέτοια διάρκεια, τότε το βάθος του σχεδιασμού παραπέμπει σε πολύ σοβαρούς στόχους, ακόμη και σε αλλαγή καθεστώτος.
Σε αυτό το πλαίσιο περιέγραψε πιθανές στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων (αερομεταφερόμενες/ελικοπτερικές αποστολές καταδρομών), αφού προηγουμένως «καθαρίσει» η αντιαεροπορική ομπρέλα του Ιράν. Σημείωσε επίσης ότι ρόλο-κλειδί θα παίξει η διείσδυση πρακτόρων (αμερικανικών και της Μοσάντ) για καθοδήγηση/υποστήριξη επιχειρήσεων.
Το “Plan A” που «έσκασε» και το “Plan B” της άμεσης επέμβασης
Στο πιο εκρηκτικό σημείο της παρέμβασής του, ο κ. Μπαλτζώης μίλησε για ένα αποτυχημένο αρχικό σχέδιο αποσταθεροποίησης (“Plan A”) μέσω εσωτερικής εξέγερσης/στήριξης αντιστασιακών δομών και πέρασμα σε “Plan B”, δηλαδή άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ με αεροσκάφη, πυραύλους και στοχευμένες επιχειρήσεις υψηλής αξίας.
Ουκρανία: «Υπάρχουν συμφέροντα να συνεχιστεί ο πόλεμος»
Αλλάζοντας μέτωπο, ο αντιστράτηγος έθεσε ωμά το επιχείρημα ότι στη Δύση υπάρχουν κύκλοι που δεν βιάζονται να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, γιατί:
-
το κόστος αίματος το πληρώνουν Ουκρανοί και Ρώσοι (όχι «τα δικά τους παιδιά»),
-
ενώ παράλληλα εκτινάσσονται τα κέρδη της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας.
Η κριτική του προς ευρωπαϊκές ηγεσίες ήταν επιθετική, με αναφορές σε “παραλογισμό” στρατηγικής και σε υποθέσεις που – όπως είπε – τροφοδοτούν δημόσια συζήτηση για διαφθορά και διασπάθιση βοήθειας.
Ελλάδα: «Έχουμε μυαλά – μας λείπει το κράτος» (και το βάθος σε σύγκρουση)
Στο ελληνικό σκέλος, ο κ. Μπαλτζώης έβαλε στο τραπέζι το κλασικό, παλιό αλλά πάντα επίκαιρο: χωρίς αμυντική βιομηχανία δεν έχεις βάθος σε πολεμική σύγκρουση. Επέμεινε ότι:
-
υπάρχουν στην Ελλάδα εξαιρετικά στελέχη/τεχνογνωσία,
-
αν υπήρχε κρατική στήριξη ανάλογη με άλλες χώρες, «θα είχαμε κάνει φοβερά πράγματα»,
-
υπάρχουν ήδη ελληνικές εταιρείες που δουλεύουν σε drones και υψηλή τεχνολογία,
-
και ανέδειξε ανάγκη να “δέσει” η ανάπτυξη με συμμαχίες (αναφέροντας ρητά Ισραήλ και Ινδία).
Συμμαχία με Ισραήλ: «Αμοιβαία ανάγκη – στρατηγικό βάθος»
Ο αντιστράτηγος υποστήριξε ότι η ελληνοϊσραηλινή σχέση έχει χαρακτηριστικά στρατηγικής συμμαχίας επειδή είναι σχέση αμοιβαίων αναγκών: η Ελλάδα λειτουργεί ως στρατηγικό βάθος για το Ισραήλ, ενώ το Ισραήλ, κατά την εκτίμησή του, χρειάζεται επίσης τον ελληνικό παράγοντα σε ναυτικό/εμπορικό επίπεδο, ειδικά σε σενάρια γενικευμένης σύρραξης.
Το συμπέρασμά του ήταν “γραμμής”: να εκμεταλλευτούμε αυτή την πραγματικότητα, γιατί αλλιώς θα βρεθούμε να “χαιρετιζόμαστε” διπλωματικά ενώ η άλλη πλευρά «μας απαξιώνει» σε επίπεδο ισχύος και πρωτοκόλλου.
Δείτε την παρέμβαση Μπαλτζώη: