Γράφει ο Σάι Γκαλ
Στις 25 Μαρτίου, η Ελλάδα δεν τιμά απλώς την ανεξαρτησία της.
Τιμά τη στιγμή που αρνήθηκε να εξαφανιστεί.
Τα έθνη δεν εξαφανίζονται όταν κατακτώνται.
Εξαφανίζονται όταν αρχίζουν να σκέφτονται, να μιλούν και να θυμούνται στη γλώσσα εκείνων που τα κατέκτησαν.
Η Ελλάδα είναι η αντίθετη περίπτωση.
Οι αυτοκρατορίες δεν απέτυχαν να ελέγξουν την Ελλάδα.
Απέτυχαν να την αντικαταστήσουν.
Η γλώσσα άντεξε.
Η μνήμη άντεξε.
Η ταυτότητα άντεξε.
Και τελικά, ακολούθησε και το κράτος.
Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο μια εθνική εορτή.
Είναι ένα σημείο απόφασης στην ιστορία.
Συνέχεια αντί προσαρμογής.
Μνήμη αντί ευκολίας.
Ταυτότητα αντί επιβίωσης με όρους άλλων.
Αυτή δεν είναι μόνο μια ελληνική ιστορία.
Είναι και δική μας.
Ο εβραϊκός λαός δεν επέστρεψε στην ιστορία.
Αρνήθηκε να εξέλθει από αυτήν.
Μέσα στους αιώνες, χωρίς κυριαρχία, χωρίς δύναμη,
τα ίδια στοιχεία διαφυλάχθηκαν μέχρι να μπορέσει να ανακτηθεί η ισχύς.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτό δεν είναι απλώς παράδοση.
Είναι δόγμα.
Δεν υπάρχει περιθώριο να ξεχάσεις ποιος είσαι.
Όσοι ξεχνούν, εξαφανίζονται.
Όσοι θυμούνται και οργανώνουν ισχύ γύρω από αυτή τη μνήμη, παραμένουν.
Χρόνια πολλά, Ελλάδα.
Από το Ισραήλ.