Ευρωπαϊκή Ένωση: Από το δημιούργημα για στήριξη και ευημερία των λαών, σε μία εγκληματική οργάνωση που θησαυρίζει με τον θάνατο των πολιτών μέσω πολέμων, πανδημίων και όλων των σχεδίων της Νέας Τάξης

Από την ίδρυσή της έως σήμερα η Ευρω­παϊκή Ενωση δεν υπήρξε ποτέ ένα ουδέτερο ή «αθώο» πολι­τικό εγχείρημα. Συγκρο­τήθηκε ως ένωση κρα­τών με βασικό προ­σα­να­το­λι­σμό τη στα­θε­ρότητα των αγο­ρών, την ελεύθερη κυκλο­φο­ρία κεφα­λαίων και την αντα­γω­νι­στι­κότητα των επι­χει­ρήσεων, συχνά σε βάρος των εργα­σια­κών δικαι­ω­μάτων, των κοι­νω­νι­κών παρο­χών και της λαϊκής κυριαρ­χίας.

Το κοι­νω­νικό κράτος δεν απο­τέλεσε ποτέ τον πυρήνα της, κατα­κτήθηκε απο­σπα­σμα­τικά μέσα από αγώ­νες των κοι­νω­νιών.

Για δεκα­ε­τίες η άμυνα της Ευρώ­πης θεω­ρούνταν σχε­δόν απο­κλει­στικό πεδίο του ΝΑΤΟ. Ακόμη και μετά τη Συνθήκη του Μάα­στριχτ, η Κοινή Εξω­τε­ρική Πολι­τική και Πολι­τική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) περιο­ρίστηκε κυρίως σε ειρη­νευ­τι­κές απο­στο­λές χαμη­λής έντα­σης. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά το 2014 και επι­τα­χύνθηκε ραγδαία μετά το 2020. Ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία, το Brexit, η διε­θνής αστάθεια και η εξάρ­τηση της Ευρώ­πης από τρίτους παράγο­ντες γέν­νη­σαν ένα νέο αφήγημα, αυτό της «στρα­τη­γι­κής αυτο­νο­μίας».

Στην πράξη, όμως, η στρα­τη­γική αυτο­νο­μία ταυ­τίζε­ται με έναν μαζικό επα­νε­ξο­πλι­σμό της Ευρώ­πης, σε στενή συμπλη­ρω­μα­τι­κότητα και όχι ανε­ξαρ­τη­σία από το ΝΑΤΟ.

Η ΕΕ περνά σε νέα φάση, όπου η στρα­τι­ω­τι­κο­ποίηση δεν είναι παρε­πόμενο αλλά κεντρική επι­λογή.

Σήμερα η Ευρω­παϊκή Ενωση δεν μιλά απλώς για άμυνα: επεν­δύει μαζικά σε αυτήν. Μέσα από προ­γράμ­ματα όπως το EDIP, το SAFE, το ReArm Europe/Readiness 2030 και τη λεγόμενη στρα­τι­ω­τική κινη­τι­κότητα «Στρα­τι­ω­τικό Σέν­γκεν» δισε­κα­τομ­μύρια ευρώ κατευ­θύνο­νται στην παρα­γωγή όπλων, πυρο­μα­χι­κών, drones, πυραύλων και στρα­τι­ω­τι­κών υπο­δο­μών. Παράλ­ληλα, θεσμοί όπως η Ευρω­παϊκή Τράπεζα Επεν­δύσεων και το ΕΚΤ+ διευ­ρύνουν το πεδίο τους ώστε να χρη­μα­το­δο­τούν άμεσα ή έμμεσα τον αμυ­ντικό τομέα.

Η επι­λογή αυτή δεν είναι τυχαία. Τη στιγμή που οι πολίτες συνθλίβο­νται από την ακρίβεια, τη στε­γα­στική κρίση, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και την επι­σφάλεια της εργα­σίας, η έννοια της «ασφάλειας» χρη­σι­μο­ποιείται για να δικαιο­λο­γήσει τη μαζική μετα­φορά δημόσιων πόρων προς τις πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νίες.

Ετσι αλλάζει και το νόημα της ασφάλειας. Δεν σημαίνει πλέον κοι­νω­νική συνοχή, δικαι­ώ­ματα, ειρήνη και προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής. Σημαίνει εξο­πλι­σμούς, απο­τροπή και ετοι­μότητα πολέμου. Οι πολίτες καλούνται να απο­δε­χτούν ότι η θυσία της κοι­νω­νι­κής τους ζωής και ενδε­χο­μένως της ίδιας τους της ζωής είναι «ανα­γκαίο κόστος».

Οσοι προ­ω­θούν αυτή την πορεία –από τη συμ­μα­χία που κυβερ­νάει το Ευρω­κοι­νο­βούλιο σήμερα: Ευρω­παϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΝΔ) – Σοσια­λι­στές & Δημο­κράτες (ΠΑΣΟΚ) – Φιλε­λεύθε­ροι (Κίνημα Δημο­κρα­τίας) έως τους Πράσι­νους, τμήματα της Αρι­στε­ράς και της ακρο­δε­ξιάς– είναι οι ίδιοι που κατα­σκευ­άζουν ένα μόνιμο αφήγημα απει­λής. Σήμερα ο «εχθρός» βαφτίζε­ται Ρωσία. Ο φόβος καλ­λιερ­γείται, ώστε να γίνει απο­δε­κτό ότι οι λαοί πρέπει να θυσιάσουν δικαι­ώ­ματα και ζωές για μια Ευρώπη που επέλεξε να δώσει τα πάντα στις πολε­μι­κές βιο­μη­χα­νίες, τη στιγμή που οι ίδιοι δηλώ­νουν ότι «δεν σκο­πεύουν να χρη­σι­μο­ποι­ήσουν τα όπλα».

Αυτή η Ευρώπη δεν είναι μονόδρο­μος. Η κρι­τική στην Ευρω­παϊκή Ενωση δεν ταυ­τίζε­ται με την απόρ­ριψη της Ευρώ­πης των λαών. Αντίθετα, είναι προ­ϋπόθεση για να υπάρ­ξει.

karditsastakra.