Η Ελλάδα καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που δεν χωρούν άλλη αναβολή! Τι θα πράξει αν η αμερικανική ομπρέλα αποδυναμωθεί, πώς θα αντιμετωπίσει τη μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης, ποια στρατηγική θα χαράξει απέναντι στην Τουρκία και ποια θέση θα διεκδικήσει σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολυπολικός.
Γράφει ο Παντελής Σαββίδης
1.-Όσοι διαμορφώνουν την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας, αλλά και εμείς στο πεδίο του δημόσιου λόγου, πρέπει να εξετάσουμε ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια του κράτους στο οποίο ζούμε, καθώς και του έθνους ή της κοινωνίας (ό,τι προτιμάτε) που κατοικεί σε αυτό με ορίζοντα δεκαετίας.
2.-Τι θα κάνει η πολιτεία με το ζήτημα της σύνθεσης του πληθυσμού που ζει στην χώρα; Πως θα το αντιμετωπίσει;
3.-Τι θα κάνει η πολιτεία στα θέματα εξωτερικής πολιτικής στην περίπτωση που η ρήξη ΗΠΑ-Ευρώπης δεν είναι συγκυριακή; Δυκολεύομαι να πιστέψω πως οι σημερινές επιλογές της Ουάσιγκτον είναι ιδεες ενός ανθρώπου με ψυχολογικά προβλήματα.
4.-Τι θα κάνει η χώρα στον αμυντικό τομέα για να διασφαλίσει την ακεραιότητά της. Όλα δείχνουν πως οι ΗΠΑ παύουν να αποτελούν την μόνη δύναμη παγκοσμίως. Ένας περισσότερο πολυπολικός κόσμος αναδύεται και ο πόλεμος στο Ιράν το κάνει εμφανές.
5.-Τι θα κάνει η Ελλάδα όταν αρθεί ή δεν θα είναι ικανοποιητική, η Αμερικανική ομπρέλα; Σήμερα, η χώρα συμμετέχει στο ΝΑΤΟ, η συμμετοχή της στην Ε.Ε. της διασφαλίζει μια ήπια,κυρίως, αλλά και σε ένα βαθμό σκληρή ισχύ (προσπάθεια εισβολής των καθοδηγούμενων απο την Τουρκία μεταναστών στον Έβρο) αλλά όλα αυτά συντελούνται κάτω απο αμερικανική ομπρέλα. Την πολύ κρίσιμη στιγμή είναι η Ουάσιγκτον που παρεμβαίνει. Τι θα κάνει, λοιπόν, η χώρα αν η αμερικανική ορέλα αποσυρθεί ή εξασθενήσει;
6.-Η συνεργασία με το Ισραήλ έχει θετικές πλευρές (αντιμετώπιση της Τουρκίας και ενίσχυση του ελληνικού lobbying) αλλά δεν μπορεί οι σχέσεις της χώρας να μείνουν, μόνο στη συνεργασία αυτή. Η Ελάδα διέθετε-δεν ξέρω αν συνεχίζει να διαθέτει- ένα καλό όνομα στη Μέση Ανατολή και η πολιτική Μητσοτάκη το έχει θολώσει. Ναι, λοιπόν, στην συνεργασία με το Ισραήλ αλλά και ανάπτυξη συνεργασιών με άλλες αραβικές και μη αραβικές χώρες στη Μέση Ανατολή. Στο ιδεολογικό υπόβαθρο του οικουμενικού ελληνισμού
7.-Ο τουρκικός επεκτατισμός είναι υπαρκτή απειλή και μπορεί να περιορισθεί, μόνο, με αλλαγή της υφής το τουρκικού κράτους. Η συμμετοχή των Κούρδων στην τουρκική διοίκηση και η αλλαγή του τουρκισμού ως ιδεολογίας θα είναι μια καλή εξέλιξη την οποία η Ελλάδα πρέπει να ενθαρρύνει στο όνομα του ενδιαφέροντος εκδημοκρατιμού της χώρας.
8.-Στην Κύπρο, η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν αποτελεί λύση αλλά οι μετανάστες που έχουν συρρεύσει στο νησί προβληματίζουν τι θα γίνει με ένα ενιαίο κράτος στο οποίο σταδιακά οι έλληνες θα χάσουν την πλειοψηφία. Το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, σήμερα, δεν τους αναγνωρίζει ως υπηκόους της δεν διασφαλίζει ότι σε μια λύση ενιαίου κράτους δεν θα το κάνει. Εξυπακούεται ότι ό,τι και να συμβεί μιλάμε για συνέχεια του κράτους που ιδρύθηκε με τις συμφωνίες της Ζυρίχης.
9.-Στην Κύπρο, επίσης, θα πρέπει να προσεχθεί η μαζική, μόνιμη και όχι προσωρινή λόγω των πολέμων, εγκατάσταση ισραηλινών. Κανείς δεν εγγυάται τα όρια ενός Μεγάλου Ισραήλ.
10.-Σε διάφορες ομιλίες μου το τελευταίο διάστημα έχω προτείνει την ανάπτυξη μια εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στην βάση ενός τριγώνου: Κρήτη, Θεσσαλονίκη, Κύπρος. Θα επανέλθω.
11.-Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να διασφαλίσει στοιχειώδεις όρους των παραπάνω αναγκαιοτήτων. Είναι μια διαχειριστική κυβέρνηση που ενδιαφέρεται με κυνικό τρόπο, μόνο, για την κατοχή και νομή της εξουσίας. Ένας νέος κυβερνητικός σχηματισμός πολυκομματικού χαρακτήρα είναι αναγκαίος.
