“Πολεμικά Κέρδη” | Το Πρακτορείο Ειδήσεων Tasnim ρίχνει μια βόμβα: Το Ιράν σπάει ρεκόρ, εξάγοντας 1,5 εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου καθημερινά… Πώς η “Κρίση του Ορμούζ” μετατράπηκε σε τεράστιο οικονομικό κέρδος για την Τεχεράνη;
Σε μια οικονομική έκπληξη που αντανακλά την αποτυχία της πολιτικής “οικονομικού στραγγαλισμού” των ΗΠΑ, επίσημες αναφορές αποκάλυψαν ότι το Ιράν κατάφερε να αυξήσει τις εξαγωγές πετρελαίου του κατά 50% κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα του Ραμαζανιού, καταγράφοντας σημαντική αύξηση των εσόδων παρά τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης σύγκρουσης με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λεπτομέρειες για την ιρανική “Εξίσωση Πετρελαίου” και οι λόγοι για την ξαφνική ανάκαμψη:
“Σισμικά Στοιχεία”: 1,5 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως: Το Πρακτορείο Ειδήσεων Tasnim ανακοίνωσε ότι η Τεχεράνη όχι μόνο άντεξε την πίεση, αλλά και αύξησε τον ρυθμό πωλήσεων σε τιμές που πλησιάζουν τις παγκόσμιες τιμές, εκμεταλλευόμενο την ανάγκη της διεθνούς αγοράς για πετρέλαιο. Αυτό επηρέασε άμεσα την αύξηση των εσόδων που τροφοδοτούν τις στρατιωτικές προσπάθειες του Ιράν.
«Μονοπώλιο Ορμούζ»: Η Μοναδική Πηγή στο Θανατηφόρο Στενό: Η εφημερίδα «Eqtisad Sharq με το Bloomberg» επιβεβαίωσε ότι η Τεχεράνη έχει ουσιαστικά γίνει ο «μοναδικός μεγάλος προμηθευτής» ικανός να χρησιμοποιεί το Στενό του Ορμούζ με απόλυτη ελευθερία, ενώ άλλα δεξαμενόπλοια αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να στοχοποιηθούν ή να αποκλειστούν. Αυτό έχει δώσει στο ιρανικό αργό πετρέλαιο ένα μοναδικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στον κόσμο.
«Πολεμικά Ταμεία»: Εκατοντάδες Εκατομμύρια Επιπλέον Δολάρια: Οι αναφορές δείχνουν ότι η Τεχεράνη έχει αποκομίσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα κέρδη από το ξέσπασμα των αντιπαραθέσεων στις 28 Φεβρουαρίου, εκμεταλλευόμενη την απότομη αύξηση των τιμών που προέκυψε από την «παγίδα του Ορμούζ» που έστησε στον εαυτό της για να διαταράξει την παγκόσμια οικονομία.
«Οι Κυρώσεις Αποτυγχάνουν»: Πετρέλαιο εναντίον Ανθεκτικότητας: Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το οπλοστάσιο των κυρώσεων των ΗΠΑ δεν έχει καταφέρει να σταματήσει τη ροή κεφαλαίων προς την Τεχεράνη. Στην πραγματικότητα, η «αστάθεια» που δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση τροφοδότησε την άνοδο των τιμών του ιρανικού αργού πετρελαίου και την αυξημένη ζήτηση από διεθνείς φορείς που αναζητούν ασφαλείς εναλλακτικές λύσεις μακριά από τις συγκρούσεις του Πορθμού.
Συνοψίζοντας: Το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει το Πορθμό του Ορμούζ σε δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία πλευρά, αποτελεί ασφυκτικό κλοιό στον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό και από την άλλη, αποτελεί τεράστια πηγή εσόδων για τη χρηματοδότηση του στρατιωτικού του οπλοστασίου. Θα καταφέρει ο Τραμπ να κλείσει αυτό το πετρελαϊκό κενό ή μήπως η Τεχεράνη έχει αποκτήσει τον έλεγχο της βαλβίδας ασφαλείας της παγκόσμιας οικονομίας;
Το Ιράν επιλέγει τους δικούς του διαπραγματευτές… και η Ουάσινγκτον συμφωνεί χωρίς αντίρρηση! Το παιχνίδι έχει αλλάξει επίσημα. Η ιστορία ξεκίνησε με μια σημαντική διαρροή από αμερικανικές αναφορές… Κινήσεις εντός του Λευκού Οίκου για την προετοιμασία του Αντιπροέδρου JD Vance για ένα απροσδόκητο ταξίδι στην περιοχή. Ο προορισμός είναι ασυνήθιστος… και η αποστολή είναι πιο σοβαρή από μια απλή διπλωματική επίσκεψη. Το νέο και εντυπωσιακό είναι ότι το αίτημα δεν προήλθε από την Ουάσινγκτον…Το Ιράν ζήτησε άμεσα αλλαγή διαπραγματευτή. Απέρριψε ονόματα που είχαν διαχειριστεί προηγουμένως τον φάκελο, λόγω απώλειας εμπιστοσύνης μετά από προηγούμενους γύρους που κατέληξαν σε επιθέσεις και κλιμάκωση. Τα απορριφθέντα ονόματα δεν είναι λίγα… Η Τεχεράνη αποφάσισε να αναδιαμορφώσει πλήρως το «τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Και το πιο περίεργο είναι ότι η Αμερική συμφώνησε γρήγορα με το αίτημα, χωρίς πολλές διαπραγματεύσεις. Αυτές οι κινήσεις έρχονται σε μια πολύ ευαίσθητη στιγμή… Εν μέσω περιφερειακών εντάσεων ανοιχτών σε όλα τα σενάρια, και εν μέσω προσπαθειών διαμεσολάβησης που κινούνται προς περισσότερες από μία κατευθύνσεις (Αίγυπτος – Πακιστάν – Τουρκία). Η ανάλυση εδώ είναι πιο σοβαρή από την ίδια την είδηση… Όταν ένα μέρος όπως το Ιράν επιβάλλει το όνομα του διαπραγματευτή, και το άλλο μέρος αποδέχεται…αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού επανασχεδιάζονται, και ότι η ισορροπία πίεσης επί του εδάφους μπορεί να έχει μετατοπιστεί απροειδοποίητα. Το μεγάλο ερώτημα τώρα είναι: Είναι αυτή η απόδειξη ότι η Αμερική κλίνει προς μια λύση με κάθε κόστος για να αποφύγει περαιτέρω κλιμάκωση; Ή μήπως υπάρχει ένα βαθύτερο σχέδιο… αναδιάταξη ολόκληρου του σκηνικού πίσω από τα παρασκήνια;