Ο Δημήτριος Καλογιάννης είναι σήμερα 64 ετών και την 06/04/21 εξαφανίστηκε. Έχει γαλανά μάτια, ύψος 1,75μ και είναι αδύνατος. Την ημέρα που εξαφανίστηκε, φορούσε κόκκινο πουλόβερ και λευκό παντελόνι.
.
Η «Δήμητρα» της Λέσβου που χλευάζουν τα παιδιά της γειτονιάς της…
Δημήτρης Καλογιάννης. Ετών 63. Δήμητρα, από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Νιώθει γυναίκα. «Ξεπαγώνω» το βίντεο στην οθόνη του υπολογιστή μου. Η Δήμητρα. Με ασημί στενό φουστάνι και πέρλες στον λαιμό χορεύει σαν «τρελή» επάνω σ’ ένα κρεβάτι γεμάτο σκόρπια ρούχα, κουρέλι συναισθήματος.
Η Δήμητρα της Σκάλας Συκαμιάς
Σκάλα Συκαμιάς. Ένα ψαροχώρι μια στάλα μικρό με μεγάλη ιστορία κι ατέλειωτη ομορφιά. Εκεί, βλέπει το φως του κόσμου ο Δημήτρης Καλογιάννης πριν από 63 χρόνια. Η οικογένειά του, η πιο φτωχή του χωριού, έχει να αναθρέψει 4 αγόρια κι ένα κορίτσι, μαζί με το όνειρο μιας καλύτερης μέρας. Η τελευταία δεν μοιάζει να ξημερώνει. Η οικογένεια ζει σε ένα σπίτι με σκεπή και πάτωμα από χώμα, η πείνα θερίζει τα στομάχια, οι καβγάδες των γονιών την ψυχή όλων και κυρίως του Δημήτρη ο οποίος έχει στη μάνα του τρελή αδυναμία. Όταν ο Δημήτρης κλείνει τα δέκα του χρόνια, οι γονείς του τον στέλνουν στην Πτολεμαΐδα για να ζήσει με την γιαγιά του.
Μένει μαζί της για ένα χρόνο και στη συνέχεια τον βάζουν σε οικοτροφείο στην Καστοριά: «Τον θυμόμαστε να έρχεται τα καλοκαίρια στο χωριό με ένα κόκκινο παντελόνι και το μαλλί αφάνα, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα, ένα πλάσμα ήσυχο και μοναχικό. Έμοιαζε με κοριτσάκι, τόσο συνεσταλμένο ήταν…», θυμάται κάποιος κάτοικος του χωριού.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ένας άνδρας: «Ο Δημήτρης ήταν μια ζωή μόνος. Αυτά τα παιδιά δεν τα κάλεσε ο Δημήτρης στο σπίτι του. Μόνα τους μπήκαν μέσα καθώς το κλειδί βρίσκεται σχεδόν πάντα έξω από την πόρτα. Πρόκειται για μία συμμορία με μηχανάκια. Παιδιά παρατημένα κι ανεξέλεγκτα τα οποία πρέπει να έρθει ένα βράδυ η αστυνομία και να τα μαζέψει. Ο Δημήτρης σήμερα είναι σε άθλια κατάσταση. Δεν ανοίγει σε κανέναν, ούτε μιλάει σε κανέναν. Προχθές τον βρήκαν να περπατάει μόνος του βράδυ, σε ένα χωριό δέκα χιλιόμετρα μακριά. Πρέπει κάτι να γίνει για να βοηθηθεί. Είναι κάτι παραπάνω από ανάγκη…»
«Είμαι ολομόναχος. Χωρίς φίλους και σύντροφο, χωρίς κάποιον να πω έστω δυο κουβέντες. Οι μόνοι άνθρωποι που μπορεί να μου μιλήσουν είναι τα παιδιά του χωριού…».
