Τρία χρόνια μετά, το έγκλημα των Τεμπών παραμένει ένα συλλογικό τραύμα που αιμορραγεί από την αδιάκοπη βία της ατιμωρησίας
Όλοι στους δρόμους να γίνουμε οι φωνές που στερήθηκαν οι νεκροί μας και οι προσευχές που στο φινάλε θα τους δικαιώσουν.
Αν θέλαμε να χωρέσουμε σε λίγες λέξεις την τραγωδία των Τεμπών, δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή από εκείνη που έκανε ο ηρωικός πατέρας του Γεράσιμου Γεωργιάδη, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι του «στοιχειωμένου» Intercity 62, που παραμένει σε κόμμα εδώ και 3 χρόνια: Τα Τέμπη είναι μια «ανοιχτή κι αιμορραγούσα πληγή» στη συλλογική μνήμη…
…Όλες οι εκφάνσεις του πολίτη ακρωτηριάστηκαν από εκείνη τη μοιραία στιγμή. Προδόθηκε η απαρηγόρητη μάνα, προδόθηκε ο σαστισμένος πατέρας, προδόθηκε η οικογένεια, προδόθηκε ο επιβάτης και η «ασφάλεια» των τραίνων, προδόθηκε κάθε νέος που κάνει όνειρα για το αύριο, προδόθηκε η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, ο σεβασμός στους νεκρούς, ακόμα και η ίδια η αίσθηση του «ανήκειν» απονεκρώθηκε μαζικά…
Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην θυμάται τι έκανε και που βρισκόταν όταν έμαθε την πρώτη είδηση για τη σύγκρουση στα Τέμπη. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται μόνο σε κορυφαία συλλογικά τραύματα που χαράσσονται ανεξίτηλα στην ιστορία….
Ο άδικος θάνατος είναι ξένος σε εμάς, δεν συνηθίζεται, δεν μπορεί να εξορθολογιστεί μέσα σε εξουσιαστικά καλούπια, «κλωτσάει» πάντα τη συνείδησή μας, πυροδοτεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να χάσεις όταν σκοτώνουν την ελπίδα σου…