Επιμέλεια: Μπάμπης Πετράκης
Όποιος είδε τις φρικτές εικόνες από το Ιράν στις αρχές του χρόνου – όλους αυτούς τους γενναίους νέους ανθρώπους, τις νεαρές γυναίκες στην πρώτη γραμμή, που ρίσκαραν και συχνά θυσίαζαν τη ζωή τους για την ελευθερία –, μπορεί να είναι πιο αισιόδοξος. Η αποφασιστικότητά τους και ο περήφανος τρόπος με τον οποίο, ουσιαστικά άοπλοι, βάδιζαν προς τους σφαγείς του καθεστώτος των μουλάδων, ήταν η καθαρή μορφή αυτού που κάποτε χαρακτήριζε και έκανε τόσο επιτυχημένο τον Δυτικό κόσμο: Μια αδιαπραγμάτευτη λαχτάρα για ελευθερία.
Αυτοί οι άνθρωποι έμοιαζαν με εμάς. Ήθελαν να ζήσουν όπως εμείς. Και στέκονταν σε μια μεγάλη πολιτιστική παράδοση που χρονολογείται ακόμα πιο πίσω από πολλούς ευρωπαϊκούς υψηλούς πολιτισμούς.
Μετά από δεκαετίες ευκαιριακής και συχνά δειλής πολιτικής κατευνασμού, είναι και πάλι ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας από τους μεγάλους Αμερικανούς προέδρους, που αποφάσισε να μην κοιτάζει πια με απάθεια.
Με αυτό ρισκάρει πολλά : Εξελέγη από πολίτες που είχαν βαρεθεί να βγάζουν από την βολή τους τους έξυπνους, ηθικολογούντες Ευρωπαίους και που είχαν χορτάσει από τον –συχνά ανεπιθύμητο– ρόλο της Αμερικής ως παγκόσμιου αστυνόμου. Το «Americans go home» της Αριστεράς και των Πρασίνων ήταν και το ιδανικό πολλών ψηφοφόρων του MAGA. Όμως ο Τραμπ επέλεξε την ελευθερία και τον πολιτισμό ενάντια στους βαρβάρους του Ιράν – και ενάντια στους ίδιους τους ψηφοφόρους του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ξεκίνησαν το πρωί του Σαββάτου να επιτίθενται στο μεσαιωνικό καθεστώς των μουλάδων. Και κάθε υποστηρικτής της ελευθερίας και της δημοκρατίας πρέπει να εύχεται επιτυχία για τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς.
Ένας κόσμος χωρίς μουλάδες θα είναι ένας καλύτερος κόσμος. Και η ευκαιρία για ένα ολοκληρωμένο καθεστώς ειρήνης στη Μέση και την Εγγύς Ανατολή δεν θα μπορούσε μόνο να αποκλιμακώσει πολλές συγκρούσεις στις χώρες γύρω από το Ισραήλ, αλλά και να μετατρέψει αυτή την περιοχή με τους πόρους και τις πρώτες ύλες της σε οικονομική υπερδύναμη.
ΠΗΓΗ: Die Welt