Σε τροχιά γενικευμένης κλιμάκωσης βλέπει τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος, ο οποίος μιλώντας στη Ναυτεμπορική υποστήριξε ότι το παράθυρο των εξελίξεων στενεύει, τα στρατιωτικά δεδομένα πυκνώνουν και το σενάριο χερσαίας επιχείρησης μόνο θεωρητικό δεν είναι πλέον.
Ο επίτιμος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη συσσώρευση αμερικανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, εκτιμώντας ότι οι κινήσεις αυτές δεν παραπέμπουν σε απλή πίεση, αλλά σε προετοιμασία για επιχειρησιακή δράση. Όπως εξήγησε, η αποστολή επιπλέον πεζοναυτών, η κινητοποίηση της 82ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας και η παρουσία αεροπλανοφόρων συνθέτουν ένα σκηνικό που δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί ως απλό διαπραγματευτικό μήνυμα.
Στο ίδιο πλαίσιο, στάθηκε ιδιαίτερα στην επιτάχυνση των στρατιωτικών κινήσεων των ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι το αεροπλανοφόρο Gerald Ford, το οποίο βρισκόταν στην Κρήτη για εργασίες αποκατάστασης, αναχώρησε εσπευσμένα αφού, όπως είπε, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν πολύ νωρίτερα από τον αρχικό σχεδιασμό. Κατά τον ίδιο, αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει βιασύνη επιχειρησιακής ετοιμότητας και όχι απλή αναμονή.
Ο Γιάννης Εγκολφόπουλος εμφανίστηκε βέβαιος ότι η δεκαήμερη παράταση που είχε δώσει ο Ντόναλντ Τραμπ δεν πρόκειται να τηρηθεί στην πράξη. Υποστήριξε ότι ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά την αμερικανική ηγεσία, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και θεσμικά, καθώς πλησιάζει το όριο των 60 ημερών που, σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο, υποχρεώνει τον πρόεδρο να ζητήσει έγκριση από το Κογκρέσο για τη συνέχιση στρατιωτικών επιχειρήσεων τέτοιας κλίμακας. Κατά συνέπεια, εκτίμησε ότι η Ουάσιγκτον δεν διαθέτει περιθώριο για μακρόσυρτες διαβουλεύσεις.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο αντιναύαρχος ε.α. παρουσίασε τα βασικά πιθανά πεδία χερσαίας ή αμφίβιας εμπλοκής. Το πρώτο αφορά τα Στενά του Ορμούζ, αν και ο ίδιος το χαρακτήρισε το πιο δύσκολο επιχειρησιακά σενάριο. Το δεύτερο συνδέεται με κρίσιμες ιρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις και νησιωτικές θέσεις στον Περσικό Κόλπο, ενώ το τρίτο εστιάζει στη νήσο Χαργκ, που θεωρείται κομβικό σημείο για την εξαγωγή ιρανικού πετρελαίου. Δεν απέκλεισε επίσης σενάρια βόρειας διείσδυσης, με αξιοποίηση του κουρδικού παράγοντα και αερομεταφερόμενων δυνάμεων.
Παράλληλα, ανέδειξε το ενδεχόμενο μεγάλης αποσταθεροποίησης σε ολόκληρη την περιφέρεια, ανεξαρτήτως του αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα πετύχουν ή όχι τους στρατιωτικούς τους στόχους. Κατά την ανάλυσή του, ακόμη και αν το ιρανικό καθεστώς δεχθεί συντριπτικό πλήγμα, το Ιράν δεν πρόκειται να μετατραπεί σε σταθερή χώρα για πολλά χρόνια. Αντίθετα, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί μια αλυσίδα ασταθειών από το Ιράν και το Ιράκ έως τη Συρία και, υπό προϋποθέσεις, να επηρεαστεί και η Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο, ο Εγκολφόπουλος επέμεινε ότι ο μεγάλος διαχωρισμός της επόμενης ημέρας θα είναι ανάμεσα σε «σταθερές» και «ασταθείς» χώρες. Τοποθέτησε την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στον άξονα της σταθερότητας, εκτιμώντας ότι ακριβώς αυτός ο άξονας θα αποκτήσει αυξημένη γεωπολιτική βαρύτητα τα επόμενα χρόνια. Μέσα σε αυτό το σχήμα ενέταξε και τον διάδρομο IMEC, θεωρώντας ότι, όποια κι αν είναι η κατάληξη του πολέμου, ο συγκεκριμένος γεωοικονομικός άξονας θα ενισχυθεί.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην Τουρκία, την οποία περιέγραψε ως παράγοντα που προσπαθεί να εμφανιστεί πιο χρήσιμος από όσο πραγματικά είναι στην παρούσα φάση. Κατά τον ίδιο, η Άγκυρα επιδιώκει να δείξει ότι διατηρεί ρόλο στις εξελίξεις, όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν της έχουν παραχωρήσει καθοριστικό χώρο στο επίκεντρο της κρίσης. Υποστήριξε μάλιστα ότι η Ουάσιγκτον κρατά την Τουρκία σε απόσταση, ενώ ταυτόχρονα στην αμερικανική δημόσια σφαίρα αναδεικνύονται όλο και πιο έντονα ζητήματα που αφορούν τουρκικές παρεμβάσεις και διασυνδέσεις.
Το τελικό συμπέρασμα της παρέμβασής του ήταν σαφές: οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα που δεν επιτρέπει εφησυχασμό, η στρατιωτική προετοιμασία των ΗΠΑ δείχνει πρόθεση για κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επίδειξη ισχύος και η ευρύτερη περιοχή εισέρχεται σε φάση βαθιάς γεωπολιτικής αναδιάταξης. Με άλλα λόγια, κατά τον Γιάννη Εγκολφόπουλο, δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρόσκαιρη κρίση, αλλά μπροστά στη γέννηση ενός νέου χάρτη ισχύος από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό.