Τέσσερις εβδομάδες αμερικανοϊσραηλινού πολέμου κατά του Ιράν, και το διακύβευμα έχει ανέβει πολύ υψηλότερα απ’ όσο ανέμενε η Ουάσιγκτον. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απείλησε μέσω του Truth Social ότι θα «πλήξει και θα αφανίσει» τους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς του Ιράν, εάν τα Στενά του Ορμούζ δεν άνοιγαν εκ νέου εντός 48 ωρών.
Η προθεσμία παρήλθε. Ο Τραμπ υπαναχώρησε και, για δεύτερη φορά, ανέβαλε το ίδιο του το τελεσίγραφο, παρουσιάζοντάς το πλέον ως «παραγωγικές συνομιλίες». Η Τεχεράνη αρνήθηκε ότι υπήρξαν συνομιλίες και επέμεινε ότι η αναδίπλωση υπαγορεύτηκε από «τον φόβο της αντίδρασης του Ιράν».
Σε συνέντευξή του στο NBC News, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, απαντώντας σε ερώτηση για πιθανή χερσαία εισβολή των ΗΠΑ, διατύπωσε τέσσερις λέξεις για τις οποίες το Πεντάγωνο δεν είχε απάντηση: «Τους περιμένουμε». Η φράση αυτή έγινε μάλιστα και διαδικτυακό σύνθημα. Η μπλόφα αποκαλύφθηκε. Το ερώτημα τώρα είναι αν η αποκάλυψη των χαρτιών της Ουάσιγκτον θα τινάξει ολόκληρο το τραπέζι στον αέρα.
Ανεβάζοντας το διακύβευμα με άδεια χέρια
Η συζήτηση περί χερσαίας εισβολής δεν είναι πλέον υποθετική. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου έχουν υποβάλει λεπτομερή αιτήματα προετοιμασίας για την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων. Τρεις αμφίβιες ομάδες κρούσης των Πεζοναυτών συγκλίνουν προς τον Περσικό Κόλπο: το USS Tripoli, που μεταφέρει την 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών από την Ιαπωνία, το USS Boxer με την 11η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών από την Καλιφόρνια, και περίπου 1.500 αλεξιπτωτιστές της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας από το Fort Bragg.
Μέχρι να φτάσουν όλες οι μονάδες, μεταξύ 6.000 και 8.000 Αμερικανών στρατιωτών ξηράς θα βρίσκονται σε απόσταση κρούσης από το Ιράν. Όμως η σύνθεση αυτών των δυνάμεων αποκαλύπτει το χάσμα ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα. Ο στρατιωτικός αναλυτής Ruben Stewart σημείωσε ότι αυτό που αναπτύσσεται είναι «συμβατό με διακριτές, χρονικά περιορισμένες επιχειρήσεις, όχι με μια παρατεταμένη χερσαία εκστρατεία».
Η Ουάσιγκτον σπρώχνει περισσότερες μάρκες στο κέντρο του τραπεζιού — αλλά το χέρι πίσω τους παραμένει αδύναμο. Τα σενάρια που κυκλοφορούν πλέον σχηματίζουν μια κλίμακα κλιμάκωσης, όπου κάθε νέο σκαλοπάτι κινδυνεύει να βυθίσει τις ΗΠΑ ακόμη βαθύτερα σε μια σύγκρουση την οποία, δομικά, δεν είναι προετοιμασμένες να αντέξουν.
Το όρος Pickaxe και η επιδρομή που διαρκεί υπερβολικά πολύ
Η πολιτικά πιο ελκυστική επιλογή είναι μια μυστική επιδρομή στο απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν — που πιστεύεται ότι ανέρχεται σε περίπου 400 κιλά, εμπλουτισμένα σε ποσοστό γύρω στο 60%, και ενδέχεται να βρίσκεται κοντά στο Ισφαχάν ή βαθιά μέσα στο όρος Pickaxe.
Το πρόβλημα, όμως, είναι αυτό που είχε εντοπίσει ο Σουν Τσου αιώνες πριν: η ταχύτητα είναι η ουσία του πολέμου — κι όμως αυτή η αποστολή απαιτεί το αντίθετο. Η απομάκρυνση πυρηνικού υλικού απαιτεί την παραμονή στρατευμάτων επιτόπου για αρκετό χρόνο, ώστε οι ιρανικές δυνάμεις να προλάβουν να αντιδράσουν.
Η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να φέρει το τραύμα της Επιχείρησης Eagle Claw — της αποτυχημένης αποστολής διάσωσης ομήρων το 1980, η οποία κατέρρευσε στην ιρανική έρημο και συνέβαλε στο τέλος της προεδρίας του Jimmy Carter.
Νήσος Χαργκ: η παγίδα μεταμφιεσμένη σε συντόμευση
Αν οι μυστικές επιδρομές ενέχουν υπερβολικά μεγάλο ρίσκο για υπερβολικά μικρή βεβαιότητα επιτυχίας, τότε η επόμενη επιλογή που βρίσκεται στο τραπέζι είναι μια περιορισμένη εδαφική κατάληψη — και τα γεράκια της Ουάσιγκτον έχουν συγκλίνει σε έναν και μόνο στόχο: τη νήσο Χαργκ.
Πρόκειται για μια κοραλλιογενή νησίδα οκτώ τετραγωνικών μιλίων, δηλαδή περίπου 20,7 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στον βόρειο Περσικό Κόλπο, μέσω της οποίας διακινείται περίπου το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν. Ο Αμερικανός γερουσιαστής Lindsey Graham προέτρεψε τον Τραμπ να «καταλάβει τη νήσο Χαργκ», ενώ ο απόστρατος αντιστράτηγος Keith Kellogg δήλωσε ότι είναι «μεγάλος υποστηρικτής της παρουσίας χερσαίων δυνάμεων» εκεί.
Ο απόστρατος υποναύαρχος Mark Montgomery το έθεσε ωμά: «Αν καταλάβουμε τη νήσο Χαργκ, εκείνοι θα κλείσουν τη στρόφιγγα από την άλλη πλευρά. Δεν είναι σαν να ελέγχουμε εμείς την παραγωγή πετρελαίου τους.»
Ο Σουν Τσου είχε προειδοποιήσει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση ένα έθνος να ωφελήθηκε από παρατεταμένο πόλεμο. Οι σύγχρονες αναλύσεις καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Εκτιμήσεις δεξαμενών σκέψης προειδοποιούν ότι το Χαργκ αποτελεί σχολικό παράδειγμα σταδιακής διολίσθησης αποστολής (mission creep), παρασύροντας τις αμερικανικές δυνάμεις βήμα προς βήμα σε έναν ευρύτερο χερσαίο πόλεμο.
Ο πόλεμος για τον οποίο έχει προετοιμαστεί το Ιράν
Αυτό που τα γεράκια της Ουάσιγκτον παραβλέπουν συστηματικά είναι ότι το Ιράν έχει περάσει δεκαετίες προετοιμαζόμενο ακριβώς για αυτό το σενάριο — όχι για να εξισώσει την αμερικανική ισχύ πυρός, αλλά για να καταστήσει οποιονδήποτε χερσαίο πόλεμο απαγορευτικά δαπανηρό.
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) είναι οργανωμένο σε 31 αυτόνομες χερσαίες μεραρχίες, καθεμία από τις οποίες είναι ικανή να επιχειρεί ανεξάρτητα, ακόμη και αν διαταραχθεί η κεντρική διοίκηση.
Στη θάλασσα, το ναυτικό δόγμα του Ιράν βασίζεται στον ασύμμετρο πόλεμο. Το οπλοστάσιό του, σύμφωνα με αναφορές, περιλαμβάνει εκατοντάδες ταχέα σκάφη επίθεσης, παράκτιες πυραυλικές συστοιχίες, περίπου 5.000 ναυτικές νάρκες, περισσότερα από 1.000 μη επανδρωμένα σκάφη αυτοκτονίας και υποβρύχια κλάσης Ghadir μικρού εκτοπίσματος, σχεδιασμένα για τα ρηχά νερά του Κόλπου. Ο Περσικός Κόλπος δεν είναι ανοιχτός ωκεανός. Είναι ένας διάδρομος διαμορφωμένος από τη γεωγραφία και οχυρωμένος από το δόγμα — φτιαγμένος για να καταπίνει τη συμβατική ναυτική ισχύ.
Στην ξηρά, το ίδιο το μέγεθος είναι καθοριστικό. Το Ιράν είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Ιράκ, με πληθυσμό που ξεπερνά τα 90 εκατομμύρια. Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι οποιαδήποτε συμβατική εισβολή θα απαιτούσε εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες.
Έπειτα, υπάρχει το παραστρατιωτικό δίκτυο των Basij, το οποίο φέρεται να μπορεί να κινητοποιήσει έως και ένα εκατομμύριο εφέδρους, καθώς και η πολυετής εμπειρία των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης στον συντονισμό ασύμμετρης αντίστασης σε ολόκληρη την περιοχή.
Οι ΗΠΑ έχουν σήμερα λιγότερους από 8.000 άνδρες που μετακινούνται σε θέσεις ανάπτυξης. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος που το Ιράν χρειάζεται να κερδίσει, αλλά ένας πόλεμος που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να καταστήσει αδύνατη για την Ουάσιγκτον τη μακροχρόνια συνέχισή του.
Κερδίζοντας το Χαργκ, χάνοντας τον Κόλπο
Ακόμη κι αν η Ουάσιγκτον πετύχει τακτικά — καταλαμβάνοντας το Χαργκ και διακηρύσσοντας νίκη — οι στρατηγικές συνέπειες θα είναι άμεσες.
Από την έναρξη του πολέμου, το Ιράν έχει ήδη επιδείξει την ικανότητά του να κλιμακώνει τη σύγκρουση. Πύραυλοι και drones έχουν στοχοποιήσει υποδομές συνδεδεμένες με τις ΗΠΑ στο Μπαχρέιν, στο Κουβέιτ, στο Κατάρ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ιορδανία και στη Σαουδική Αραβία. Ενεργειακές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια και μονάδες αφαλάτωσης έχουν όλα δεχθεί πλήγματα.
Η Τεχεράνη έχει επίσης αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να επεκτείνει τη σύγκρουση έως το στενό Μπαμπ αλ-Μαντάμπ, μέσω συμμαχικών δυνάμεων των Ansarallah στην Υεμένη, απειλώντας έτσι ένα δεύτερο παγκόσμιο σημείο θαλάσσιου στραγγαλισμού.
Κάθε αμερικανική θέση στον Κόλπο εξαρτάται από γραμμές ανεφοδιασμού που διέρχονται ακριβώς από τα κράτη που ήδη βρίσκονται υπό απειλή. Το Μπαχρέιν φιλοξενεί τον Πέμπτο Στόλο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φιλοξενούν τη βάση Al-Dhafra. Το Κουβέιτ λειτουργεί ως κόμβος εφοδιαστικής υποστήριξης.
Όπως σημείωσε το Stimson Center, τα κράτη του Κόλπου ήδη φοβούνται ότι ο Τραμπ θα μπορούσε να διακηρύξει νίκη και να αποχωρήσει, αφήνοντάς τα να αντιμετωπίσουν μόνα τους το Ιράν.
anixneusis.gr