Γράφει ο Στέφανος Καραβίδας
Το Ιράν έκανε ένα αντίστοιχο λάθος που θα του κοστίσει, κλιμακώνοντας την αντίδραση του εναντίον των Αραβικών κρατών. Οι άραβες ούτε “σιωνιστες” είναι, ούτε επιθυμούσαν να εμπλακούν, ούτε επέτρεψαν να χρησιμοποιηθεί η επικράτειά τους για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν. Το Ιράν θα μπορούσε να εστιάσει την εκδίκησή του αποκλειστικά εναντίον του Ισραήλ και των αμερικανικών δυνάμεων, πετυχαίνοντας πιο μαζικά, στοχευμένα και συνεπακόλουθα πιο αποτελεσματικά πλήγματα. Χτυπώντας οικιστικό ιστό και ενεργειακές εγκαταστάσεις, προκαλώντας θανάτους αθώων στις αραβικές χώρες, έχασε το “ηθικό του πλεονέκτημα” ακόμη και στον μουσουλμανικο κόσμο. Εξαίρεση, τα συγκοινωνούντα δοχεία αριστεράς και ακροδεξιάς στην Ελλάδα , που θα έδιναν λευκή επιταγή για κάθε ιρανική ενέργεια. Οι ΗΠΑ σίγουρα μετάνιωσαν για την εμπλοκή σε έναν πόλεμο χωρίς καν πρόσχημα, τόσο για λόγους πολιτικούς όσο και στρατιωτικους.Αντίστοιχα και το Ιράν θα μετανιώσει, εφόσον οι πολύ ισχυρές στρατιωτικά αραβικές μοναρχίες απαγκιστρωθουν από τη “στρατηγικη ψυχραιμία” τους και εμπλακούν στρατιωτικά εναντίον του άνευ Αεροπορίας και Αεράμυνας Ιράν.Δεν πιστεύω εκ προοιμίου στις “θεοποιημενες” χερσαίες στρατιωτικές δυνατοτητες του Ιράν, καθώς δεν έχει αποδείξει σχετική ικανότητα μετά τον πόλεμο με το Ιράκ. Εφόσον με τη στάση του καταφερει να στρέψει στρατιωτικά εναντίον του τους άραβες, ο “τραχανάς” που θα έχει απλώσει, θα ξεπερνά τις δυνατότητες του να τον μαζέψει…Τελος, η επιλογή των ΗΠΑ-Ισραήλ να δολοφονήσουν τον Αλί Χαμενει, στέρησε από το Ιράν τον πολιτικό έλεγχο και την όποια σχετική “μετριοπάθεια”, απελευθερώνοντας στο επίπεδο των “στρατηγικών” αποφάσεων, ανεξέλεγκτους παράλληλους, επαλληλους μηχανισμούς, σε ένα πλαίσιο πολιτικής αναρχίας και αυτόνομων επιλογών με στρατηγικές όμως προεκτάσεις και συνέπειες.