Στη Σουηδία και γενικότερα στη Δύση, τα παιδιά μεταναστών μουσουλμανικής προέλευσης (δεύτερη γενιά) στρέφονται μαζικά προς την ισλαμική ταυτότητα αντί για την ενσωμάτωση στην εθνική ταυτότητα της χώρας υποδοχής.
Ενώ οι γονείς τους έφυγαν από τις χώρες τους (Αλγερία, Συρία, Αίγυπτος κ.ά.) για να γλιτώσουν από τον ισλαμισμό, τα παιδιά τους διεκδικούν ακριβώς αυτή την ισλαμική ταυτότητα (Ούμμα) ως κύρια έκφραση του «εαυτού» τους, αντί να διεκδικούν την εθνική ταυτότητα των γονιών τους ή να ενσωματωθούν ως Σουηδοί/Γάλλοι κ.λπ.
Αντί να θεωρείται η ισλαμοποίηση ως αποτυχία ενσωμάτωσης ή ως συνέχεια της ίδιας ιδεολογίας από την οποία έφυγαν οι γονείς, συχνά παρουσιάζεται ως «κατανοητή αντίδραση» στον ρατσισμό ή την απόρριψη της χώρας υποδοχής. Έτσι, το χιτζάμπ και η θρησκευτική στροφή νομιμοποιούνται ως μορφή αντίστασης, ενώ η πραγματική αιτία, η επέκταση του ισλαμισμού, δεν αναδεικνύεται ως τέτοια.
Αυτή η αποτυχία του ουτοπικού ανθρωπιστικού μοντέλου μετανάστευσης οδήγησε σε πολιτική αντίδραση : η Σουηδία βιώνει βαθιά κρίση και αναθεωρεί ριζικά τη στάση της. Το εθνικιστικό και αντιμεταναστευτικό κόμμα Sweden Democrats (SD) έχει αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική ζωή, στηρίζοντας την κυβέρνηση και επηρεάζοντας την ατζέντα. Τα θέματα ισλαμισμού και μετανάστευσης συζητούνται πλέον χωρίς ταμπού.
Η χώρα προχωρά σε μείωση της μετανάστευσης, αυστηρή ρύθμιση, νέα νομοθεσία για εργασιακή μετανάστευση, υπηκοότητα και ενσωμάτωση, με στόχο τον περιορισμό και τον έλεγχο.
Le Point
29/3/26