Σε όλες τις παρεμβάσεις του ο Τουφάν Έρχιουρμαν βάζει στην εξίσωση την Τουρκία. Ακόμα και για το θέμα των βρετανικών βάσεων. Αλλά, εμείς οι έξυπνοι επιμένουμε να μιλάμε για κυπριακή λύση ως να μην υπάρχει η Τουρκία στο πρόβλημα, και θα λύσουμε το Κυπριακό με τους Τουρκοκύπριους, που τώρα έχουν διαλλακτικό ηγέτη και μπορούμε να συνεννοηθούμε.
Μισό αιώνα πολιτεύονται τα σαΐνια μας με αυτή τη λογική -όχι μόνο οι πολιτικοί, αλλά και δημοσιογράφοι και οργανώσεις νεοκυπρίων κι εθνομηδενιστών και δημόσια πρόσωπα γενικά. Κάνουν πως δεν βλέπουν την Τουρκία. Ακόμα και τώρα που ο ίδιος ο Ερχιουρμάν τους τη δείχνει με κάθε ευκαιρία.
Από νομικής, πολιτικής και οποιασδήποτε άλλης απόψεως, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν λόγο στην Κυπριακή Δημοκρατία με δική τους βούληση. Έχουν καταστρατηγήσει όλες τις υφιστάμενες συμφωνίες και δεν είναι πλέον υφιστάμενες. Με απόφαση των Ηνωμένων Εθνών τη διαχείριση του νόμιμου κράτους την έχουν οι Ελληνοκύπριοι μόνο. Αυτό το γεγονός ισχύει από το 1964.
Από το 1983 ισχύει κι άλλο γεγονός. Ότι η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι είναι ακόμα πιο παράνομοι. Παραβιάζουν αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών με την αποσχιστική ανακήρυξη του ψευδοκράτους και αρνούμενοι να την ανακαλέσουν.
Μπροστά σε αυτά και πολλά άλλα, το θράσος του Έρχιουρμαν να παριστάνει τον θιγμένο διότι ο νόμιμος Πρόεδρος του κράτους κάλεσε συμμάχους της Κύπρου να την προστατεύσουν από πυραύλους ή επειδή ζήτησε διάλογο για το καθεστώς των βάσεων χωρίς να ρωτήσει τον ίδιο και την Τουρκία, είναι μια εξωφρενική συμπεριφορά.
Ευτυχώς βρέθηκε ένας Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να δώσει τουλάχιστον μια απάντηση, έστω και για την τιμή των όπλων. Ότι «οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας μπορούν να έχουν λόγο στη διαπραγμάτευση των Βάσεων αφού επιστρέψουν στην Κυπριακή Δημοκρατία». Κι ότι «η Τουρκία, μπορεί να έχει λόγο αφού αναγνωρίσει πρώτα την Κυπριακή Δημοκρατία». Η Τουρκία δεν μπορεί να έχει λόγο ούτε αν αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά έστω, ας το πει έτσι να βγάλει το άχτι του, αφού τη βάζει στο παιχνίδι ο Έρχιουρμαν.
Θύμωσαν με αυτό και διάφοροι τζιτζιφιόγκοι στην ε/κ πλευρά της ιστορίας κι έγραφαν τις φαντασιοπληξίες τους, όπως κάνουν πάντα όταν κλονίζεται το αφήγημα της γονυκλισίας. Αλλά, που να πάρει, όταν βλέπουμε να μην υπάρχει καμιά ελπίδα συνεννόησης, τουλάχιστον ας κρατήσουμε μια σταλιά αξιοπρέπειας. Δεν κουράστηκαν να εκλιπαρούν και να αθωώνουν τους Τούρκους χωρίς αποτέλεσμα;