Νέα θύελλα αντιδράσεων έχει ξεσπάσει στο Πακιστάν μετά την απόφαση ομοσπονδιακού δικαστηρίου να επικυρώσει τον γάμο μιας 13χρονης χριστιανής με τον 30χρονο μουσουλμάνο που κατηγορείται ότι την απήγαγε, την εξανάγκασε να αλλαξοπιστήσει και στη συνέχεια την παντρεύτηκε. Η υπόθεση της Μαρίας Σαχμπάζ έχει προκαλέσει οργή σε οργανώσεις δικαιωμάτων, χριστιανικούς φορείς και ακτιβιστές, που μιλούν ανοιχτά για δικαστική νομιμοποίηση ενός μοτίβου βίας σε βάρος ανήλικων κοριτσιών από θρησκευτικές μειονότητες.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Christian Daily International / Morning Star News, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο του Πακιστάν αποφάσισε στις 25 Μαρτίου 2026 ότι η Μαρία βρισκόταν σε «ώριμη ηλικία» και άρα τελεί υπό τη νόμιμη επιμέλεια του φερόμενου ως «συζύγου» της, Σεχριάρ Αχμάντ. Το δικαστήριο αποδέχθηκε ως έγκυρη τη μεταστροφή της στο Ισλάμ και έκρινε ότι, βάσει της σαρία, μουσουλμάνος άνδρας μπορεί να νυμφευθεί γυναίκα από τους «Ανθρώπους της Βίβλου», θεωρώντας επαρκή μια δήλωση πίστης και σχετικά έγγραφα που συνόδευαν το πιστοποιητικό γάμου.
Η οικογένεια της ανήλικης, ωστόσο, υποστηρίζει ότι πρόκειται για καθαρή υπόθεση απαγωγής και παράνομου γάμου ανηλίκου. Ο πατέρας της, Σαχμπάζ Μασίχ, επέμενε ότι η κόρη του ήταν μόλις 12 ετών όταν τελέστηκε ο γάμος, όμως το δικαστήριο απέρριψε τα επίσημα έγγραφα ηλικίας ως «αναξιόπιστα», επικαλούμενο ασυνέπειες σε αστυνομικές αναφορές, καθυστερήσεις στην έκδοση ληξιαρχικών και μητρώων, ακόμη και την εξωτερική εμφάνιση της Μαρίας στο δικαστήριο. Με απλά λόγια, η κρίση για την ηλικία της δεν στηρίχθηκε μόνο στα χαρτιά, αλλά και σε υποκειμενικές εκτιμήσεις, γεγονός που άναψε ακόμη περισσότερο τα αίματα.
Η απόφαση προκάλεσε έντονη κατακραυγή. Ο ακτιβιστής Σαφντάρ Τσόντρι, που στήριξε νομικά την οικογένεια, δήλωσε ότι οι δικαστές αγνόησαν κρίσιμα στοιχεία της έρευνας, μεταξύ αυτών επανεξέταση της αστυνομίας, την αποκατεστημένη FIR και καταθέσεις που, όπως λέει, έδειχναν πως επρόκειτο για παράνομο γάμο ανήλικης χωρίς νόμιμη καταχώριση. Τόνισε ακόμη ότι η παραμονή της Μαρίας για πάνω από έξι μήνες στην κατοχή του κατηγορουμένου γεννά σοβαρό ζήτημα εξαναγκασμού και πίεσης.
Αντίστοιχα αιχμηρή ήταν και η αντίδραση της ADF International. Η διευθύντρια υπεράσπισης για την Ασία, Τεχμίνα Αρόρα, χαρακτήρισε την απόφαση «βαθιά ανησυχητική» για τις θρησκευτικές μειονότητες του Πακιστάν, υπογραμμίζοντας ότι ένα δικαστήριο δεν μπορεί να αποδίδει σε μια ανήλικη ικανότητα συναίνεσης μόνο βάσει της δήλωσής της, αγνοώντας επίσημα έγγραφα ηλικίας, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου μειονοτικά κορίτσια βρίσκονται υπό συστημική πίεση και εκφοβισμό.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Minority Rights March, η οποία δήλωσε «σοκαρισμένη» από την ετυμηγορία, τονίζοντας ότι το δικαστήριο όχι μόνο αρνήθηκε να επιστρέψει την επιμέλεια του παιδιού στον πατέρα της, αλλά ουσιαστικά νομιμοποίησε τη συγκατοίκηση με τον φερόμενο ως απαγωγέα της κάτω από την ομπρέλα ενός «νικάχ». Η οργάνωση στάθηκε στην αντίφαση ότι, ενώ ο παιδικός γάμος αναγνωρίζεται ως αδίκημα, ο ίδιος ο γάμος κρίθηκε έγκυρος, κάτι που, όπως επισημαίνει, υπονομεύει τον ίδιο τον σκοπό της νομοθεσίας κατά των παιδικών γάμων.
Η υπόθεση της Μαρίας Σαχμπάζ δεν αντιμετωπίζεται από οργανώσεις δικαιωμάτων ως μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, παρουσιάζεται ως μέρος ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου στο Πακιστάν, όπου κορίτσια από χριστιανικές και ινδουιστικές μειονότητες, ακόμη και πολύ μικρής ηλικίας, απάγονται, εξαναγκάζονται να αλλάξουν θρήσκευμα και παντρεύονται μουσουλμάνους άνδρες, ενώ στη συνέχεια καλούνται να καταθέσουν υπό πίεση υπέρ εκείνων που καταγγέλλονται ως απαγωγείς τους. Σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, τα δικαστήρια αμφισβητούν τα επίσημα έγγραφα ηλικίας και επιστρέφουν τα κορίτσια στους ενήλικους άνδρες ως «νόμιμες συζύγους».
Το υπόβαθρο κάνει την υπόθεση ακόμη βαρύτερη. Το Πακιστάν παραμένει μία από τις πιο δύσκολες χώρες για τους χριστιανούς: στην World Watch List 2026 της Open Doors βρίσκεται στην 8η θέση παγκοσμίως ως προς τη σφοδρότητα των διώξεων και των πιέσεων που υφίστανται οι χριστιανοί. Αυτό δεν αποδεικνύει μόνο του την κάθε επιμέρους υπόθεση, αλλά δείχνει το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τέτοιες καταγγελίες αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.
Το βασικό συμπέρασμα είναι σκληρό: η απόφαση δεν έκλεισε την υπόθεση, την άνοιξε ακόμη περισσότερο. Για την οικογένεια της Μαρίας, για τις οργανώσεις που ετοιμάζουν νέα νομική μάχη και για τις μειονότητες του Πακιστάν, το μήνυμα που βγήκε είναι ότι ακόμη και τα επίσημα έγγραφα και οι καταγγελίες απαγωγής μπορεί να μην αρκούν όταν απέναντι υπάρχει ένας μηχανισμός που βαφτίζει τον εξαναγκασμό «γάμο» και την πίεση «συναίνεση».