Η Τουρκία θα επιτεθεί. Δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω πού. Ξέρω όμως το γιατί. Και ξέρω και το αποτέλεσμα: θα χάσει.
Η Τουρκία σήμερα έχει οκταπλάσιο πληθυσμό έναντι της Ελλάδας και πενταπλάσιο ΑΕΠ. Τη μεγαλύτερη διαφορά ισχύος που είχε και θα έχει ποτέ…
Για χρόνια η Άγκυρα έτρεχε ένα σχέδιο με υπομονή. Το λέγαμε φινλανδοποίηση. Μια Ελλάδα κυρίαρχη στα χαρτιά, αλλά με σκυμμένο κεφάλι στην πράξη. Μια Ελλάδα που ρωτάει πριν ποντίσει καλώδιο, πριν δώσει οικόπεδο για έρευνες, πριν χαράξει θαλάσσιο πάρκο. Γκρίζες ζώνες, casus belli από το 1995, «Γαλάζια Πατρίδα» στους χάρτες των σχολείων της.
Η λογική ήταν απλή: πίεση σταθερή, κόστος μηδενικό, και κάποια στιγμή ο Έλληνας θα κουραστεί και θα υπογράψει συνεκμετάλλευση και θα αποδεχτεί συγκυριαρχία.
Το σχέδιο στράβωσε. Και ο νταής της γειτονιάς, όταν βλέπει ότι ο μικρός δεν τρομάζει πια, έχει δύο δρόμους: να κάνει πίσω και να χάσει το κύρος του ή να σηκώσει το χέρι. Οι νεοθωμανοί δεν κάνουν πίσω.
Τι άλλαξε; Η Ελλάδα υπέγραψε ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Έφερε αμερικανικές δυνάμεις σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη. Έφερε αμερικανικούς κολοσσούς ενέργειας για έρευνες νότια της Κρήτης. Υπέγραψε αμυντική συμφωνία με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής με τη Γαλλία. Έστησε το σχήμα 3+1 με Κύπρο, Ισραήλ και ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, ο «μικρός» του σχεδίου απέκτησε φίλους. Και φίλους με βαριά οπλοστάσια.
Η περιφερειακή δύναμη που ονειρεύεται αυτοκρατορία δεν ανέχεται τέτοια απείθεια. Ειδικά όταν στο εσωτερικό της ο πληθωρισμός τρώει τους μισθούς, η λίρα λιώνει σαν παγωτό στον ήλιο και ο λαός ζητάει θέαμα αντί για ψωμί. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το 1982 η χούντα του Γκαλτιέρι στην Αργεντινή, με την οικονομία σε κατάρρευση και τον κόσμο στους δρόμους, εισέβαλε στα Φόκλαντ για να αλλάξει θέμα. Ο πόλεμος κράτησε δέκα εβδομάδες. Ο Γκαλτιέρι έπεσε λίγες μέρες μετά την παράδοση. Τα καθεστώτα που δεν μπορούν να πουλήσουν ευημερία, πουλάνε εθνικισμό.
Γιατί όμως θα χάσει;
Πρώτον, γιατί ο χρόνος παίζει προσωρινά υπέρ μας. Τα 24 Rafale πετάνε. Τα 83 F-16 αναβαθμίζονται σε Viper. Οι φρεγάτες Belharra μπαίνουν στον στόλο. Τα F-35 έρχονται. Το 12ετές πρόγραμμα των περίπου 25 δισ. ευρώ και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» στήνουν ομπρέλα αεράμυνας με ισραηλινή τεχνολογία. Απέναντι, η Τουρκία πετάει ακόμα με γερασμένα F-16, το KAAN είναι υπόσχεση για την επόμενη δεκαετία και τα Eurofighter δεν θα είναι επιχειρησιακά αύριο το πρωί. Για τα επόμενα λίγα χρόνια υπάρχει ένα παράθυρο ποιοτικής υπεροχής στον αέρα και στη θάλασσα. Παράθυρο, όχι μόνιμη κατάσταση. Αυτό το ξέρει και η Άγκυρα. Γι’ αυτό και ο πειρασμός.
Δεύτερον, και κυριότερο, γιατί δεν θα είμαστε μόνοι. Όχι, με ανακοινώσεις και φωτογραφίες σε συνόδους. Με τον τρόπο που γίνονται τα σοβαρά πράγματα: αθόρυβα. Δορυφορικές εικόνες, ηλεκτρονικός πόλεμος, πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, ανταλλακτικά που φτάνουν χωρίς γραφειοκρατία.
Το Ισραήλ δεν έχει κανένα λόγο να δει την Τουρκία κυρίαρχη στην Ανατολική Μεσόγειο και το δείχνει. Η Γαλλία έχει υπογράψει και έχει πουλήσει. Η Αίγυπτος θυμάται πολύ καλά ποιος στήριξε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Και η Ουάσιγκτον, όσο κι αν χαμογελάει στην Άγκυρα, δεν έχει στήσει βάσεις στην Αλεξανδρούπολη για να κοιτάζει τη θέα.
Ο Γκαλτιέρι είχε κάνει τον ίδιο λογαριασμό. Νόμιζε ότι θα αντιμετωπίσει ένα μακρινό και κουρασμένο Λονδίνο. Βρήκε απέναντί του και τους Αμερικανούς, που έδωσαν αθόρυβα πυραύλους και πληροφορίες, και τη γειτονική Χιλή, που παρακολουθούσε τα αργεντίνικα αεροπλάνα με τα δικά της ραντάρ. Κανείς δεν το ανακοίνωσε. Όλοι το έκαναν.
Να είμαι σαφής. Δεν γράφω για να πανηγυρίσω έναν πόλεμο. Σε κανέναν πόλεμο δεν γυρίζουν όλοι σπίτι τους. Γράφω γιατί η καλύτερη αποτροπή είναι να καταλάβει ο απέναντι ότι η περιπέτεια είναι χαμένη πριν ξεκινήσει.