Κατανοεί η Ισπανία την ειρωνεία που κρύβεται πίσω από την κρίση στη Θέουτα;
Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum
Δεκάδες χιλιάδες Μαροκινοί διέσχισαν τα σύνορα με τη Θέουτα, έναν θύλακα που η Ισπανία κατείχε για αιώνες. Σχεδόν αμέσως, Ισπανοί σχολιαστές και μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τους Εβραίους, ισχυριζόμενοι ότι υπήρχε πλεκτάνη που χρονολογείται από μια σειρά άρθρων που έγραψα τον Μάρτιο του 2026, καλώντας το Μαρόκο να οργανώσει μια «Πράσινη Πορεία» για την ανάκτηση της Θέουτας και της Μελίγια. Ένα tweet στις 30 Ιουλίου που ανέφερε: «Εάν η Ισπανία επέστρεφε την κατεχόμενη Θέουτα και τη Μελίγια στην νόμιμη μαροκινή κυριαρχία της, η Μαδρίτη δεν θα βρισκόταν σε αυτό το χάος», προκάλεσε οργή στην Ισπανία, παρόλο που εκ πρώτης όψεως είναι αλήθεια. Η Θέουτα και η Μελίγια είναι αδύναμοι κρίκοι στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, παρά τους δευτερογενείς ελέγχους ταυτότητας.
Κανένας Ισπανός δεν μπορεί να παράσχει κανένα στοιχείο ότι Εβραίοι, Ισραηλινοί ή ομάδες προβληματισμού προσέγγισαν έστω και έναν Μαροκινό, επειδή δεν υπάρχει κανένας.
Η ισπανική αντίδραση δείχνει ότι όχι μόνο η ισπανική κυβέρνηση αλλά και μεγάλο μέρος της ισπανικής κοινωνίας δεν κατανοεί ούτε την ειρωνεία ούτε την υποκρισία της Ισπανίας. Ταυτόχρονα, η προεπιλεγμένη θέση τους είναι να ασπάζονται μια αντισημιτική θεωρία συνωμοσίας ότι οι Εβραίοι με κάποιο τρόπο σχεδίασαν να χειραγωγήσουν τους Μαροκινούς, οι οποίοι, όπως υποθέτουν, δεν έχουν καμία αρμοδιότητα. Αφήστε στην άκρη το γεγονός ότι κανένας Ισπανός δεν μπορεί να παράσχει καμία απόδειξη ότι Εβραίοι, Ισραηλινοί ή think tanks επικοινώνησαν με έστω και έναν Μαροκινό, επειδή δεν υπάρχει κανένας. Οι Ισπανοί απλώς γνωρίζουν, όπως ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μόλις γνωρίζει ότι οι Εβραίοι χρησιμοποιούν τηλεκίνηση εναντίον του, και η πρώην βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν μόλις γνώριζε ότι τα εβραϊκά διαστημικά λέιζερ είναι υπεύθυνα για τις πυρκαγιές στην Καλιφόρνια.
Χαμένη στην οργή είναι η πραγματικότητα ότι οι πολιτικές του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσες οδηγούν την κρίση. Η μαζική αμνηστία που χορήγησε στους μετανάστες σίγουρα ενθαρρύνει περαιτέρω μετανάστευση με την υπόθεση ότι θα υπάρξουν μελλοντικές αμνηστίες. Ομοίως, το φλερτ του με την Αλγερία μπορεί να οδήγησε ένα υποτιμημένο Μαρόκο απλώς να υποχωρήσει. Και η Ευρώπη θα μπορούσε να έχει κάποια ευθύνη. Άλλωστε, η Τουρκία αξιοποιεί τακτικά τις μεταναστευτικές ροές για πολιτικές παραχωρήσεις, οπότε γιατί να μην το κάνει το Μαρόκο; Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη τέτοιου κυνισμού.
Η ισπανική αφήγηση ήταν ενοχλητική λόγω της επιφανειακής της σοβαρότητας. Πολλοί Ισπανοί επιμένουν ότι το Μαρόκο είναι μια νέα χώρα, η οποία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1956, ενώ η Ισπανία υπάρχει εδώ και αιώνες. Έτσι, υποστηρίζουν ότι η Ισπανία δεν θα μπορούσε να «καταλάβει» τη Θέουτα και τη Μελίγια επειδή και οι δύο θύλακες προηγούνται της ύπαρξης του Μαρόκου.
Αυτό είναι λανθασμένο από δύο απόψεις. Πρώτον, αν το Μαρόκο έγινε κράτος μόνο μετά την απελευθέρωση από τη γαλλική κατοχή, τότε θα πρέπει η κατοχή της Ισπανίας από τη Ναπολεόντεια Γαλλία να σβήσει την προηγούμενη ιστορία της; Η τρέχουσα δυναστεία στο Μαρόκο χρονολογεί την ύπαρξή της στο 1631. Η τυπική αναφορά στις ισλαμικές δυναστείες είναι το βιβλίο του Charles Bosworth « Οι Νέες Ισλαμικές Δυναστίες ». Αυτό απαριθμεί αρκετές προηγούμενες δυναστείες, που χρονολογούνται από τους Ιδρισίδες του 8ου αιώνα, τους Αλμοραβίδες του 11ου και 12ου αιώνα και στη συνέχεια τους Αλμοχάδες, οι οποίοι τους διαδέχτηκαν για περισσότερο από έναν αιώνα. Η Ισπανία τελικά νίκησε τους Βατασίδες που κυριάρχησαν στο Μαρόκο και το κεντρικό Μαγκρίμπ στα μέσα του 16ου αιώνα . Ο ισπανικός ισχυρισμός ότι κατέλαβαν τη Θέουτα και τη Μελίγια όταν ήταν terra nullius υποδηλώνει ότι η ισπανική εκπαίδευση είναι τυφλωμένη από τον ευρωκεντρισμό της ή, ίσως, ακόμη και ρατσιστική. Το να αποκαλούμε στη συνέχεια τη Θέουτα και τη Μελίγια «αναπόσπαστο» μέρος της Ισπανίας, εν τω μεταξύ, είναι άσχετο. Η Αλγερία, άλλωστε, ήταν κάποτε αναπόσπαστο μέρος της Γαλλίας και η Ιρλανδία ήταν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τι γίνεται, λοιπόν, με το επιχείρημα ότι, ανεξάρτητα από το πώς τις απέκτησε η Ισπανία, η Θέουτα και η Μελίγια είναι σήμερα εξ ολοκλήρου ισπανικές και ήταν εδώ και αιώνες; Η αποδοχή αυτού του επιχειρήματος ισοδυναμεί με το να υπονοούμε ότι η εθνοκάθαρση είναι αποδεκτή εφόσον είναι πλήρης. Ευτυχώς, λίγες χώρες εκτός από το Αζερμπαϊτζάν έναντι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Κίνα έναντι του Ανατολικού Τουρκεστάν και του Θιβέτ βασίζουν τις πολιτικές τους σε τέτοιες πεποιθήσεις.
Ενώ δεν έχω πάει στο Ισραήλ ή στο Μαρόκο εδώ και σχεδόν μια δεκαετία και δεν έχω καμία ουσιαστική επαφή με καμία από τις δύο πρεσβείες για σχεδόν τόσο καιρό, έχω πάει στην Ισπανία τουλάχιστον πέντε φορές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τις περισσότερες φορές στη Ρότα και τα περίχωρά της. Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα αφήσω τέτοια γεγονότα να σταθούν εμπόδιο σε μια καλή συνωμοσία ότι το Ισραήλ ελέγχει αναλυτές think tanks;
Αλλά γιατί, λοιπόν, τόσο οι think tankers όσο και οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν επισημάνει την υποκρισία της Ισπανίας; Ίσως μόνο επειδή είναι κραυγαλέα: Η Ισπανία απονομιμοποιεί το Ισραήλ υπέρ ενός κράτους που δεν υπήρξε ποτέ πριν και αποκαλεί την Ιερουσαλήμ κατεχόμενη, διατηρώντας παράλληλα αφρικανικά φυλάκια που υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή η Ισπανία ήταν και είναι κυριολεκτικά ένα «αποικιακό» κράτος.
Ενώ οι Ισπανοί αξιωματούχοι αντιδρούν με οργή σε οποιαδήποτε συζήτηση για την «απελευθέρωση» της Θέουτα και της Μελίγια, το ισπανικό Υπουργείο Εξωτερικών θα μπορούσε επίσης να αναρωτηθεί: Γιατί η Ισπανία έχασε την Ουάσινγκτον;
Η υποκρισία είναι βαθύτερη: Η Ισπανία παραπονιέται για μετανάστες που εισέβαλαν στα σύνορα της Θέουτα, κι όμως το Ισπανικό Ναυτικό συνόδευσε έναν Στόλο του οποίου ο δηλωμένος στόχος ήταν η παράνομη είσοδος στη Γάζα. Εν τω μεταξύ, η Ισπανία ζητά την αποβολή του Ισραήλ από τη Eurovision για υποτιθέμενη διάπραξη γενοκτονίας, χωρίς να γνωρίζει ότι το ίδιο προηγούμενο θα μπορούσε να ισχύσει και για την ομάδα ποδοσφαίρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, δεδομένων των διαφορών για τη Θέουτα και τη Μελίγια.
Οι διεθνείς υποθέσεις είναι περίπλοκες. Ο Σάντσες δεν ήταν ο μόνος Ισπανός ηγέτης που εξέθεσε τη Μαδρίτη σε ερωτήματα σχετικά με τα διπλά μέτρα και σταθμά. Το 2017, με φόντο το Brexit, ο συντηρητικός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι απαίτησε την επιστροφή του Γιβραλτάρ στην Ισπανία, φαινομενικά αδιάφορος για την ιδέα ότι το ίδιο προηγούμενο θα μπορούσε να εφαρμοστεί στη Θέουτα και τη Μελίγια. Το γεγονός ότι οι αναλυτές επεσήμαναν την υποκρισία του έξι χρόνια πριν από την κρίση στη Γάζα εγείρει ερωτήματα σχετικά με το γιατί τόσοι πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι το Ισραήλ ή ο Παγκόσμιος Εβραϊσμός φέρει την ευθύνη (Σχόλιο Geopolitico.gr: Σε αρθρογραφία του ο Τούρκος αναλυτής Μουράτ Γετκίν κατηγόρισε τον Ρούμπιν, ότι υποκίνησε με τα κείμενά του το Μαρόκο να ανακαταλάβει τη Θέουτα και τη Μελίγια).
Ενώ οι Ισπανοί αξιωματούχοι αντιδρούν με οργή σε οποιαδήποτε συζήτηση για την «απελευθέρωση» της Θέουτα και της Μελίγια, το ισπανικό Υπουργείο Εξωτερικών θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: Γιατί η Ισπανία έχασε την Ουάσινγκτον; Είναι απλώς ότι ο Σάντσες και ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απεχθάνονται ο ένας τον άλλον ή μήπως η διπλωματική παρουσία της Ισπανίας είναι από τις πιο τεμπέλικες στην Ουάσινγκτον; Αν η κριτική για την Ισπανία και τη θέση της σχετικά με τη Θέουτα και τη Μελίγια εξέπληξε τη Μαδρίτη, δεν οφείλεται στο ότι τέτοια επιχειρήματα εμφανίστηκαν ξαφνικά. Αντίθετα, είναι επειδή οι Ισπανοί διπλωμάτες στην Ουάσινγκτον εμφανίζονται σε μόνιμη σιέστα, σίγουρα ποτέ δεν αλληλεπιδρούν με πνευματικά ρεύματα που αντιπαθούν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι.
Αν οι Ισπανοί είναι απογοητευμένοι που ο κόσμος δεν βλέπει τα πράγματα όπως αυτοί βλέπουν, ο λόγος είναι περισσότερο η δική τους τύφλωση και υποκρισία παρά κάποια μεγάλη εβραϊκή συνωμοσία. Το γεγονός, ωστόσο, ότι τόσοι πολλοί Ισπανοί διανοούμενοι δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν αυτό είναι ενδεικτικό.