Γράφει ο Ανδρέας Λιούμπας
Κανείς δεν αξίζει τέτοιο τέλος.
Να σε βρουν σε μια βαλίτσα.
Σαν αντικείμενο.
Ωστόσο, όσο και μακάβριο να φαίνεται, εδώ έχουμε μια περίπτωση μελέτης για κοινωνιολόγους.
Μια στην οποία συναντώνται ο εσωτερικευμένος μισοδυτικισμός (κινήματα, συλλογικότητες δηθεν φεμινίστριες κλπ) με την αυτοκτονική ενσυναίσθηση (η αδικοχαμένη Βρετανίδα).
Ξεκινώ με το δεύτερο.
Μια αστή Βρετανίδα, εύπορη, με καλή μόρφωση και τις ευκολίες της τάξης της, αφιερώνει τη ζωή της στις ΜΚΟ που ασχολούνται με τους πρόσφυγες και μετανάστες, νόμιμους και μη.
Αφελώς πιστεύει ότι οι Αφγανοί και άλλοι νεαροί άνδρες μουσουλμάνοι που συναναστρέφεται έχουν για εκείνη την εικόνα που έχει η ίδια. Λάθος μοιραίο.
Οι μισοί εξ αυτών την έβλεπαν ως μια λευκή χριστιανή γυναίκα και αυτό τους δημιουργεί μια σειρά από πολλά συναισθήματα και ιδέες καμία εκ των οποίων δεν σχετίζεται με ευγνωμοσύνη.
Η ενσυναίσθηση δεν είναι ευρέως διαδεδομένη έννοια μεταξύ τους ή, καλύτερα, δεν περιλαμβάνει άτομα άλλης θρησκείας και σίγουρα δεν πιάνει τα άτομα διαφορετικού φύλου (υπόψη, εκεί τα φύλα είναι δύο…)
Αφιέρωσε τη ζωή της και έχασε τη ζωή της.
Από αυτοκτονικού χαρακτήρα ενσυναίσθηση.
Περνάω στον εσωτερικευμένο μισοδυτικισμό (δεν ξέρω καν αν είναι δόκιμος ο όρος αλλά δεν βρίσκω καλύτερο)
Σε κάθε άλλη δολοφονία γυναίκας από άνδρα – λευκό, καυκάσιο, ετεροφυλο, ίσως χριστιανό – θα είχε ξεσηκωθεί ο κόσμος: “γυναικοκτονία”, “πατριαρχία” κλπ.
Ωστόσο αυτή τη φορά οι περίφημες γνωστές- άγνωστες αγωνίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων ειναι ξεκάθαρο πως δεν προσμετρούν τη συγκεκριμένη ως «αδελφή» τους.
Που είναι ” τα αγωνιστ@”, οι συλλογικότητες, το φεμινιστικό κίνημα κλπ;
Που είναι οι ακαδημαϊκοί (γυναίκες κυρίως, της ριζοσπαστική αριστεράς σε τεράστιο ποσοστό) ;
Σιωπή ασύρματου.
Γιατί ο δολοφόνος είναι Αφγανός λαθρομετανάστης που “ενσωματώθηκε” στη Δύση (και παντρεμένος με δυτική όπως μου υπενθύμισε φίλος) και συνεπώς κάθε αναφορά κάνει κακό στο αφήγημα.
Όπως κάλυπταν με νομοθεσία για χρόνια τα εγκλήματα των λαθρομεταναστών αλλά και των ήδη εγκατεστημένων μεταναστών σε ευρωπαϊκές χώρες αποσιωπώντας την εθνικότητα των δραστών.
Στη Βρετανία είχε φθάσει στο αποκορύφωμα αυτή η πρακτική.
Βρετανίδα και το θύμα – μέρος εκείνης της κουλτούρας της “ενσυναίσθησης” που έφερε τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα σε όλη την ΕΕ.
Όσα ζούμε σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας στρέβλωσης της πραγματικότητας την οποία επιδίωξαν να θεσμοθετήσουν και να “κανονικοποιήσουν” κοινωνικές μειοψηφίες οι οποίες ωστόσο βρέθηκαν σε θέση διαμόρφωσης πολιτικών για λόγους που θέλουν άρθρο για να εξηγηθούν.
Και πάλι κρίμα ωστόσο.