Γράφει ο Δημήτρης Καμπισιούλης*
Εκτιμώ πως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα την αλήθεια. Σε μία εποχή που προβάλλεται ως προοδευτική για την κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κοινωνική ισότητα, έχουμε να κάνουμε με ανάξιους κυβερνήτες, οι οποίοι δεν έχουν τη σύνεση και τη φρόνηση που επιβάλλει το καθήκον τους έναντι του λαού και των κινδύνων που αυτός αντιμετωπίζει. Κυβερνήτες που αποδείχθηκαν αναίσχυντοι και οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και την ηθική παρακμή με την αδικία, την αδιαφορία και τη διαφθορά τους. Που αποδομούν την ελληνορθόδοξη παιδεία και παράδοση, τα ιερά και όσια της φυλής, οδηγώντας με βήμα γοργό το γένος στην εθνοκτονία και στον φυσικό αφανισμό. Που ως άπληστοι, αχόρταγοι, πονηροί και ασύνετοι ατιμάζουν, υποσκάπτουν και καταβαραθρώνουν το μέλλον του Ελληνισμού, σκανδαλίζουν τον λαό και ως σύγχρονοι Φαρισαίοι ενδιαφέρονται μόνο για τα προνόμια, τις θέσεις και τις παρουσίες σε πομπώδεις τελετές.
Οι πολίτες δεν είμαστε καθόλου άμοιροι ευθυνών. Παραμερίσαμε τους πνευματικούς κανόνες προτάσσοντας την «ηθική του γούστου»: ό,τι μας αρέσει θεωρείται και ηθικό. Εγκαταλείψαμε τη χριστιανική ηθική και την ταπεινή εκδοχή του εαυτού μας και αυξήσαμε τον ναρκισσισμό μας σε επίπεδα τελειότητας. Ως «υπεράνθρωποι» που θεοποιήσαμε το «εγώ» μας, θεωρούμε αδύνατον να κάνουμε λάθος. Συνεπώς και οι επιλογές μας να ψηφίζουμε συνεχώς τους πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα αλλά και να μην κάνουμε παιδιά θεωρούνται αναντίρρητα ορθές.
Στην οικογένεια τα κάνουμε όλα ανάποδα. Περιμένουμε πολλά χρόνια για να παντρευτούμε, προτιμούμε το σύμφωνο συμβίωσης αντί του ευλογημένου γάμου, η πρώτη τεκνογονία αργεί (32+) και η πιθανότητα για πολυμελή οικογένεια ελαχιστοποιείται. Προχωρούμε σε εγκληματικές αμβλώσεις, εγκαταλείπουμε τον οίκο του Θεού, αποδεχόμαστε αμαρτωλές μορφές σχέσεων, είμαστε φιλάργυροι και φιλήδονοι, χρησιμοποιούμε πλάγια μέσα και τους ‘βολευτές” μας και στέλνουμε το παιδί ή τα παιδιά μας στο εξωτερικό για ένα «καλύτερο μέλλον», αδιαφορώντας για την πατρίδα.
Έτσι, ο Ελληνισμός μέσα σε ένα περιβάλλον ηθικής σήψης καταρρέει, το ποίμνιο σβήνει, οι εκκλησίες έμειναν με λίγους ηλικιωμένους και οι ελάχιστοι νέοι φεύγουν διωγμένοι από το ανάλγητο κράτος. Τα χωριά μας, μετά από 4.000 χρόνια ζωής, ερημώνουν πλήρως, οι γεννήσεις μειώνονται κάθε χρόνο και η διάμεση ηλικία του πληθυσμού αυξάνεται συνεχώς — σε λίγο θα φτάσει τα 50 έτη. Το μέλλον είναι ζοφερό και οι κυβερνήτες στηρίζονται στα καθεστωτικά ΜΜΕ, στο ρουσφέτι και στον ηλικιωμένο πληθυσμό που επιζητεί την ασφάλεια και την υγεία του, για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Είναι οι ίδιοι που άφησαν το δημογραφικό επίτηδες να διογκωθεί για να μας παρουσιάζουν σήμερα τους μετανάστες ως τη μοναδική λύση.
Ο Ελληνισμός κινδυνεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του με φυσικό αφανισμό. Ήδη οι πρώτες «βόμβες» του δημογραφικού στην παιδεία, την άμυνα, την υγεία και την οικονομία αρχίζουν να σκάνε. Ο Θεός φαίνεται πως θα επιτρέψει την καταστροφή, αν επιμείνουμε στην αδιαφορία, την αποστασία και την προδοσία της πίστης και της πατρίδας.
Και τώρα τι κάνουμε;
Το πρώτο βήμα είναι να αφήσουμε πίσω τα λάθη του παρελθόντος και να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια αναγέννησης. Το κράτος είναι ο κύριος δρών για το δημογραφικό, αλλά και εμείς έχουμε δύναμη. Πολλοί πατριώτες δεν μιλούν και δεν παίρνουν πρωτοβουλίες επειδή οι ίδιοι δεν έκαναν πολλά παιδιά. Αυτή η στάση είναι πλήρως λανθασμένη. Κανένας δεν περισσεύει και κανένας δεν πρέπει να ντρέπεται για την πορεία του, αυτά αποτελούν παρελθόν. Ένας πατριώτης αγωνιστής με ένα παιδί μπορεί να προσφέρει στο έθνος πολύ περισσότερο από έναν νωθρό με οκτώ παιδιά. Εν έτει 2026 όλα ξεκινούν σήμερα από το μηδέν, δεν υπάρχει επιλογή για διαχωρισμούς σε αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς και λιγότερο ή περισσότερο πατριώτες.
Ποιο είναι το καθήκον μας ως πολίτες; Ενημερωνόμαστε, κάνουμε παιδιά σε βάρος της άνεσής μας, προτρέπουμε και βοηθάμε τους δικούς μας ανθρώπους, μιλάμε, υποβάλλουμε προτάσεις, στηρίζουμε τις πολύτεκνες οικογένειες και παύουμε να υποστηρίζουμε αυτούς που μας έφεραν ως εδώ με την πολιτική, τα μνημόνια και τη διαφθορά τους. Κοιτάζουμε τη χώρα και όχι τη δική μας βόλεψη, πείθοντας και τους ηλικιωμένους γι’ αυτό.
Ένα νέο εθνικό συμβόλαιο πρέπει να ισχύσει ανάμεσα στους εαυτούς μας και την πατρίδα. Κάθε ένας που θα συμβάλει στην ηθική, πνευματική και δημογραφική ανάκαμψη, θα έχει επιτελέσει το καλό του έργο, το χρέος του προς το έθνος.
«…μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον…». Δυστυχώς έχουμε εισέλθει στο λυκόφως της ιστορίας. Είναι εθνική και άμεση ανάγκη να εξέλθουμε. Δηλώνουμε παρόντες στην προσπάθεια.
*Υποστράτηγος ε.α. – συγγραφέας, Μέλος ΝΙΚΗΣ