Το Χαλιφάτο σταγόνα-σταγόνα
Ο Ahmed al-Sharaa σβήνει μεθοδικά την ιστορική μνήμη της Συρίας υπέρ μιας ισλαμιστικής ιδεολογίας. Απειλώντας ακόμη και την ταυτότητα της χώρας.
Στον Ισλαμισμό υπάρχει ένα μίσος για το παρελθόν. Αυτό που τόλμησε να υπάρξει πριν από την αποκάλυψη του Μωαμεθανισμού δεν αξίζει να αναφερθεί και μάλιστα φέρει και ένα όνομα: τζαχιλίγια, «η εποχή της άγνοιας», μια άρνηση που πρέπει οπωσδήποτε να συγκαλύψει. Η Συρία του Ahmed al-Sharaa στην πραγματικότητα σήμερα είναι η μεθοδική επίδειξη. Έτσι, στα νέα σχολικά εγχειρίδια, τα αγάλματα του Mari, της πόλης-βασιλείου του παλιού Ευφράτη για σχεδόν πέντε χιλιετίες, έχουν εξαφανιστεί, o τυμπανοκρούστης της Ουγκαρίτ έχει επίσης σβηστεί – η Ουγκαρίτ, ένα λιμάνι κοντά στη Λατάκια, όπου τον 14o αι. π.Χ οι γραμματείς της εφηύραν ένα από τα πρώτα αλφάβητα της ανθρωπότητας. Ο λαιμός και το πηγούνι της Ελίσας, της Φοινίκισσας ιδρύτριας της Καρχηδόνας, είναι καλυμμένα με πέπλο. Η Ζηνοβία, η βασίλισσα της Παλμύρας που αμφισβήτησε τη Ρώμη τον 3ο αιώνα, δεν κατάφερε να ξεφύγει από τις ρωγμές, αλλά οι Σύριοι διαμαρτυρήθηκαν και επέστρεψε – με δραστικό τρόπο. Η Τζοκόντα, αντίθετα, δεν υπάρχει πλέον καθόλου για τους Σύριους μαθητές.
Υπενθυμίζω στους επιλήσμονες ότι το Ισλαμικό Κράτος είχε ήδη ανατινάξει τον ναό του Βάαλ στην Παλμύρα και είχε λεηλατήσει ιρακινά και συριακά μουσεία όπου συγκεντρώνονταν αρχαιολογικά κοσμήματα της κοινής μας ανθρωπότητας.
Στη Συρία, ο αλ-Σάρα μόλις άλλαξε το κοστούμι του
Ο ισλαμισμός δεν είναι θρησκευτικός εθνικισμός αλλά καταστροφικός διεθνισμός. Δεν αναγνωρίζει σύνορα, γλώσσες, λαούς, εθνότητες και αναγνωρίζει μόνο την Ούμμα και τον ορίζοντά της, το Χαλιφάτο. Τα συριακά εγχειρίδια το είχαν ανέγγιχτο: «η υπερηφάνεια του αραβικού εθνικισμού» έγινε «η υπερηφάνεια του ισλαμικού πολιτισμού», καθώς το «να πεθάνεις για τη χώρα» μετατράπηκε σε «να πεθάνεις για τον Αλλάχ». Κούρδοι, Τουρκομάνοι, Σιίτες, Δρούζοι, Χριστιανοί και Εβραίοι έχουν εξαφανιστεί από τη μακρά ιστορία της Συρίας και η οθωμανική κατοχή είναι λίγο περισσότερο από μια «κυριαρχία», που θυμίζει το τελευταίο Χαλιφάτο, το οποίο θα μπορούσε να ήταν μια βάναυση κυριαρχία μεταξύ των οποίων κυριαρχούν αρκετά οι Σύριοι. Ακόμα και η Μεγάλη Αραβική Εξέγερση του 1916, η συριακή υπερηφάνεια, δεν διδάσκεται πλέον. Δεν είναι πλέον μόνο ο Μπασάρ αλ-Άσαντ που εξοντώνεται, αλλά η Συρία, στην όμορφη μοναδικότητά της, που σβήνεται συστηματικά.
Ο ισλαμισμός είναι ένας κύλινδρος συμπιεστή που καταστρέφει το παρελθόν και τη γνώση. Οι Ταλιμπάν ανατίναξαν τους Βουδιστές στη Μπαμιγιάν το 2001 και στη συνέχεια, επιστρέφοντας στην εξουσία, αφαίρεσαν εκατοντάδες βιβλία από πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία. Αυτά που γράφτηκαν από γυναίκες, όπως αυτά των Ιρανών συγγραφέων, όπως αυτά της δυτικής φιλοσοφίας. Ο Πέρσης γείτονας, η γλώσσα του, η ποίησή του, η ιστορία του, όλα είναι ύποπτα όταν δεν είναι καθαρά ισλαμικά. Είναι πάντα η ίδια χειρονομία, όχι της ίδιας εμμονής, που θέλει με μανία να διαλύσει αυτό που διακρίνει. Από τη Μεσόγειο μέχρι τον Ινδουιστικό Κουτς, μπορεί να υπάρξει μόνο ένας λαός με εναλλάξιμη πίστη, επειδή η ομοιομορφία των λαών ξεκινά με αυτήν των ατόμων, και είναι ευκολότερο (και πιο κερδοφόρο) να κατασκευαστεί ένας πιστός παρά ένας πολίτης. Για τον εκλεκτό πολίτη, όπου οι πιστοί υπάκουαν.
Αλλά, κρίμα, που δεν προσποιείται κανείς ότι εκπλήσεται. Ο Άχμεντ αλ-Σάρα εκπαιδεύτηκε σε αυτή τη διεθνή ισλαμιστική σχολή, γεννήθηκε στο Ριάντ το 1982, εγκατέλειψε την ιατρική για να επανενταχθεί στην Αλ Κάιντα στο Ιράκ μετά την αμερικανική εισβολή το 2003. Συνελήφθη και πέρασε πέντε χρόνια στη φυλακή, ο αλ-Μπαγκντάντι, ο ηγέτης του Ντάες, ο οποίος το στέλνει στη Συρία, το 2011 ίδρυσε το Μέτωπο αλ-Νούσρα. Αν και το 2013 αρνήθηκε να ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος, σαφώς δεν επέλεξε να δείξει πίστη στον Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι, τον ηγέτη της Αλ Κάιντα. Ο αλ-Σάρα αλλάζει τακτικά αφέντη, ποτέ τον ορίζοντα – επιπλέον, το πολεμικό του όνομα, Αλ-Γκολάνι, θυμίζει τα Υψίπεδα του Γκολάν, τη χαμένη συριακή γη.le point
dimpenews.com