Η Τουρκία συνεχίζει να επεκτείνει τη λογική της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε ολοένα και περισσότερους τομείς κρατικής πολιτικής, εντάσσοντας πλέον και την αλιεία στο ευρύτερο στρατηγικό της αφήγημα για τις θαλάσσιες ζώνες, την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ.
Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, η κυβέρνηση της χώρας προχωρά στην εφαρμογή ενός νέου Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την αντιμετώπιση της παράνομης, αδήλωτης και ανεξέλεγκτης αλιείας. Επισήμως, ο στόχος είναι η προστασία των θαλάσσιων πόρων, η βιώσιμη διαχείριση των αλιευμάτων και η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Ωστόσο, πίσω από τη διακηρυγμένη περιβαλλοντική και οικονομική διάσταση, η Άγκυρα φροντίζει να προσδώσει στο σχέδιο και σαφή γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.
Το πρόγραμμα του τουρκικού υπουργείου Γεωργίας και Δασών βασίζεται σε πρότυπα του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) και προβλέπει εκτεταμένη ηλεκτρονική παρακολούθηση αλιευτικών σκαφών, αυστηρότερους ελέγχους στα λιμάνια, επιβολή κυρώσεων, καθώς και διεύρυνση της διεθνούς συνεργασίας στον τομέα της αλιείας.
Εκείνο όμως που προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα είναι ότι η τουρκική πλευρά συνδέει ευθέως την εφαρμογή του σχεδίου με την προάσπιση των λεγόμενων «κυριαρχικών δικαιωμάτων» της χώρας στις θαλάσσιες ζώνες που διεκδικεί. Με αυτόν τον τρόπο, η αλιευτική πολιτική μετατρέπεται σε ακόμη ένα εργαλείο προβολής των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η εξέλιξη δεν αποτελεί μεμονωμένη κίνηση. Τα τελευταία χρόνια η Άγκυρα επιχειρεί να ενσωματώσει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε κάθε πτυχή της θαλάσσιας δραστηριότητάς της: από τις έρευνες υδρογονανθράκων και τις στρατιωτικές ασκήσεις μέχρι τη ναυπηγική βιομηχανία, τις μεταφορές, την ενέργεια και πλέον την αλιεία.
Το τουρκικό δημοσίευμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση και στην οικονομική διάσταση του κλάδου. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται, οι εξαγωγές ψαριών και προϊόντων υδατοκαλλιέργειας ανήλθαν σε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024, ενώ το 2025 ξεπέρασαν τα 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια, καταγράφοντας νέα άνοδο.
Για την τουρκική ηγεσία, η αλιεία δεν αντιμετωπίζεται πλέον αποκλειστικά ως παραγωγικός τομέας της οικονομίας. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική που συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με την παρουσία και τον έλεγχο στη θάλασσα. Η αναφορά σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και θαλάσσιους πόρους καταδεικνύει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να παρουσιάσει την αλιευτική δραστηριότητα ως μέρος της ευρύτερης γεωπολιτικής της αντίληψης.
Η κίνηση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εάν ληφθεί υπόψη ότι σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν αλιευτικά σκάφη έχουν χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία ως μέσο έμπρακτης αμφισβήτησης θαλάσσιων περιοχών ή ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων σε αμφισβητούμενες ζώνες.
Έτσι, το νέο σχέδιο δράσης δεν αφορά μόνο την καταπολέμηση της παράνομης αλιείας. Αποτελεί ακόμη ένα κομμάτι του παζλ της τουρκικής στρατηγικής στη θάλασσα, η οποία επιχειρεί να συνδέσει οικονομία, περιβάλλον, ναυτική ισχύ και γεωπολιτικές διεκδικήσεις κάτω από την ομπρέλα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Για την Αθήνα, η εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι η τουρκική αναθεωρητική πολιτική δεν περιορίζεται πλέον στα στρατιωτικά ή ενεργειακά ζητήματα, αλλά διεισδύει σταδιακά σε κάθε δραστηριότητα που σχετίζεται με τον θαλάσσιο χώρο, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο πλαίσιο διεκδικήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.