Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος
Πάρει- δεν πάρει η Τουρκία όσα ζητάει από τον Τραμπ, η υλική υπεροχή της απέναντί μας θα παραμείνει ως έχει στην καλύτερη περίπτωση για εμάς. Αλλά το «κύριο πιάτο» δεν βρίσκεται στην υλική υπεροχή της. Βρίσκεται στο γεγονός ότι η Τουρκία υπό τον Ερντογάν βαδίζει με ακμαίο ηθικό ενώ η Ελλάδα είναι στον πάτο, διαβρωμένη από μια μακρά κατηφόρα του ηθικού της από τις πρακτικές των κορυφαίων πολιτικών και οικονομικών Δυνάμεων της χώρας.
Ο Ερντογάν, χρειάστηκε είκοσι χρόνια για να αποκτήσει, όπως είπε, κάθε Τούρκος ψυγείο στο σπίτι του. Εμείς χρειαστήκαμε αντίστοιχα είκοσι χρόνια για να μην τολμάει Έλληνας ψαράς να εμφανιστεί πχ στα παράλια της Σάμου και μέλη του ΚΚΕ (ξέρω τι λέω)να μασάνε τα λόγια τους όταν τους το λες, υπακούοντας στη γραμμή της ηγεσίας. Άσε τους κυβερνητικούς, τους άλλους δεξιούς και τους άλλους που κατατάσσονται στα υπόλοιπα.
Τώρα, τη στιγμή που ο Τραμπ βασιλεύει στην Τουρκία καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι η εποχή της Βασιλείας έχει τελειώσει και μπορείς να βασίζεσαι σ’ αυτόν μόνο όσο πατάει η γάτα. Αλλά αυτόν τι τον νοιάζει για την Ελλάδα! Η περιφρόνησή του για την Αθήνα βγάζει μάτι. Και να μην νομίζει κανείς ότι θα φύγει ο Μητσοτάκης και η Ελλάδα θα ξαναγίνει περήφανη κι ωραία. Είδε και άκουσε κανείς τώρα, προεκλογικά, να λέει κάποιος υποψήφιος ότι έχει κάποιο πρόγραμμα για τις Ένοπλες Δυνάμεις; Για την αντιμετώπιση των τουρκικών διεκδικήσεων; Για την κατεχόμενη Κύπρο; Εκτός φυσικά από τους θριάμβους του κ. Γεραπετρίτη στα Διεθνή φόρα;
Για ποιο πράγμα οι Έλληνες μπορούμε να είμαστε περήφανοι σήμερα; Εφτά χρόνια η σημερινή κυβέρνηση τί κατάφερε; Εκτός από το πρωτάθλημα στην ακρίβεια; Τι πρόταξε η όποια αντιπολίτευση που να αξίζει τον κόπο; Είναι τυχαίο ότι τα γνωστά κόμματα της αντιπολίτευσης βούλιαξαν μόλις εμφανίστηκαν ο Τσίπρας και ο Σαμαράς παρά τον λυσσαλέο πόλεμο εναντίον του;
Είναι περιττή η διευκρίνηση ότι ο κ. Τσίπρας, ο σημερινός, είναι τέκνο τουλάχιστον τριών από τους μεγαλύτερους οικονομικούς ογκόλιθους της χώρας, ουδεμία σχέση έχει με την οποιαδήποτε, έστω δήθεν, αριστερά, πέφτει κυριολεκτικά με αλεξίπτωτο κατασκευής των εν λόγω οικονομικών γιγάντων και τον ακολουθούν, δημοσκοπικά, όσοι, μη έχοντες που την κεφαλή κλίναι, προσπαθούν να βολευτούν, όπως-όπως, για την ατομική τους διάσωση. Ως σερνάμενων ακόλουθων.
Σ’ αυτές τις συνθήκες τα ΜΜΕ φλυαρούν και αποπροσανατολίζουν. Πρέπει να έχει κανείς την «τύχη» να βρεθεί σε παρέα μεσαίων ή χαμηλότερων στελεχών της ΝΔ για να έχει εικόνα «των τελευταίων ημερών της Πομπηίας», πως έχουν αγριέψει και «αλληλομαχαιρώνονται» υπονομεύοντας αλλήλους στην προσπάθειά τους να διασωθούν από την επερχόμενη έκρηξη του εκλογικού Βεζούβιου που, ειρήσθω εν παρόδω, ίσως δεν είναι τόσο μεγάλη όσο τρέμουν. Αλλά ο πανικός τυφλώνει.
Καταλήγοντας, τα σημερινά, τα εκλογικά, είναι μόλις ο πρόλογος μιας νέας περιόδου αστάθειας και ανακατατάξεων στη γειτονιά μας και στη χώρα για τις οποίες δεν είμαστε καθόλου έτοιμοι να την διανύσουμε. Για την ώρα είμαστε έτοιμοι για ήλιο και θάλασσα, ίσως όχι τόσο ανέμελοι όσο φαινόμαστε αλλά οπωσδήποτε ανέτοιμοι. Με τον Νετανιάχου ύστατο υποστηρικτή της Ελλάδας, λυσσαλέα ενάντιο στον Ερντογάν. Τώρα γίνεται απολύτως φανερό τι εννοεί ο Μητσοτάκης όταν λέει ότι είμαστε με την σωστή πλευρά της Ιστορίας. Ποιος λέει το αντίθετο;