Το κύριο αφήγημα της Άγκυρας στην επερχόμενη ( όποτε αυτή λάβει χώρα) στρατιωτική κρίση στο Αιγαίο επικεντρώνεται στην επιβολή της «Γαλάζιας Πατρίδας», αμφισβητώντας έμπρακτα την ελληνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των νησιών μας.
Το αφήγημα αυτό δομείται στους εξής βασικούς άξονες:
Νομοθέτηση «Γκρίζων Ζωνών»: Η Τουρκία ετοιμάζει νομοσχέδιο για να καταστήσει νόμο τις διεκδικήσεις της, περιλαμβάνοντας χάρτες που χωρίζουν το Αιγαίο στον 25ο Μεσημβρινό. Στοχεύει στη δημιουργία τετελεσμένων, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να διεξάγει έρευνες ή δραστηριότητες (π.χ. θαλάσσια πάρκα) χωρίς την έγκριση της Άγκυρας.
Περί «Συνεκμετάλλευσης» και casus belli: Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι η Ελλάδα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο (ισχυριζόμενη ότι το Αιγαίο είναι «ημίκλειστη θάλασσα») και διατηρεί την απειλή πολέμου (casus belli) σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων.
«Περικύκλωση» από τη Δύση: Η τουρκική ηγεσία προβάλλει το αφήγημα ότι η Ελλάδα, σε συνεργασία με το Ισραήλ, τη Γαλλία και άλλες δυνάμεις, επιχειρεί να περικυκλώσει την Τουρκία και να την αποκλείσει από τους ενεργειακούς πόρους της Ανατολικής Μεσογείου.
Σε αυτό ακριβώς ο μοτίβο κινείται και ο Τούρκος Νάυαρχος ε.α. Τ. Γκιουρντενίζ ο οποίος προειδοποιεί:
«Στις μέρες μας, οι επιθέσεις κατά του δόγματος » της Γαλάζιας Πατρίδας» (σσ. δεν υφίσταται) της Τουρκίας σε πολιτικά και νομικά επίπεδα εντείνονται, κυρίως από ελληνικούς και ισραηλινούς κύκλους.
Το πραγματικό πρόβλημα στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι η υπεράσπιση των ναυτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η προσπάθεια φυλάκισης ενός ηπειρωτικού κράτους με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο σε στενά παράκτια ύδατα μέσω μαξιμαλιστικών χαρτών και πολιτικά χειραγωγημένων ερμηνειών του διεθνούς δικαίου που προωθούνται από την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση, με άμεση υποστήριξη από την ΕΕ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Θέλουν η Τουρκία να συνθηκολογήσει με τον λεγόμενο Χάρτη της Σεβίλλης.
Ο λεγόμενος Χάρτης της Σεβίλλης δεν είναι διεθνές δίκαιο. Είναι μια πολιτικά υποκινούμενη ακαδημαϊκή φαντασίωση που έχει σχεδιαστεί για να παγιδεύσει την Τουρκία πίσω από μια χούφτα μικρά νησιά.
Κανένας σοβαρός ναυτιλιακός στρατηγικός ή νομικός εμπειρογνώμονας δεν μπορεί να εξηγήσει αξιόπιστα πώς μικροσκοπικά νησιά που βρίσκονται λίγα μίλια από την τουρκική ηπειρωτική χώρα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τεράστιες θαλάσσιες ζώνες ικανές να φυλακίσουν μια ολόκληρη ακτογραμμή που εκτείνεται σε μήκος άνω των 1.000 μιλίων.
Η γεωγραφία, η ισότητα και η θαλάσσια πραγματικότητα απλώς δεν υποστηρίζουν έναν τέτοιο παραλογισμό.
Ακόμη και η ίδια η ΕΕ δεν υιοθέτησε ποτέ επίσημα τον Χάρτη της Σεβίλλης ως νομικά δεσμευτικό, επειδή οι μαξιμαλιστικές του αξιώσεις αντιβαίνουν τόσο στην ισότητα όσο και στην κοινή λογική.
Ταυτόχρονα, όσοι κάνουν μαθήματα στην Τουρκία για το «διεθνές δίκαιο» βολικά σιωπούν για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, τις προσπάθειες σφετερισμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και τη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε γεωπολιτική πρώτη γραμμή μέσω αντι-τουρκικών συμμαχιών και μπλοκ.
Η Τουρκία δεν «διεκδικεί τη Μεσόγειο». Η Τουρκία υπερασπίζεται την » Γαλάζια Πατρίδα» ενάντια σε στρατηγικές περικύκλωσης που έχουν σχεδιαστεί για να αποκόψουν την Ανατολία από τη θάλασσα.
Η ιστορία έχει επανειλημμένα δείξει τι συμβαίνει σε έθνη που χάνουν τη θαλάσσια πρόσβαση, την ενεργειακή ασφάλεια και το στρατηγικό βάθος.
Οι χάρτες που σχεδιάζονται για πολιτικές φαντασιώσεις δεν μπορούν να αλλάξουν τη γεωγραφία.
Ούτε η προπαγάνδα μπορεί να σβήσει τις πραγματικότητες της υφαλοκρηπίδας, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα ασφαλείας της Τουρκίας.
Η Τουρκία δεν μπορεί και δεν θα δεχτεί τη θαλάσσια εκδοχή της Συνθήκης των Σεβρών που επιβλήθηκε τη δεκαετία του 1920.
Για την Τουρκία, αυτό δεν είναι θέμα προτίμησης αλλά γεωπολιτικής επιβίωσης σε ένα στρατηγικό περιβάλλον μηδενικού αθροίσματος»,καταλήγει ο ίδιος.
karditsastakra