Του Μάικλ Ρούμπιν, Washington Examiner
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αποδεκατίσει χωρίς να ζητήσει συγγνώμη το Υπουργείο Εξωτερικών υπέρ των επιλεγμένων πολιτικών διορισμών και απεσταλμένων. Πολλά από αυτά τα άτομα είναι μακροχρόνιοι φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Μερικοί καριερίστες του Υπουργείου Εξωτερικών διαμαρτύρονται υπερβολικά όταν κρατούν μαργαριτάρια και μιλούν για το πώς η υπηρεσία τους ήταν πάντα πάνω από την πολιτική, ενώ πολλά από τα ίδια άτομα διέρρευσαν τακτικά για να υπονομεύσουν πρωτοβουλίες με τις οποίες διαφωνούν προσωπικά.
Ο Τομ Μπαράκ, πρεσβευτής του Τραμπ στην Τουρκία και απεσταλμένος του για τη Συρία, το Ιράκ και μερικές φορές τον Λίβανο, είναι από τους πιο σημαντικούς βοηθούς του. Ακόμα και οι επικριτές του Μπαράκ αναγνωρίζουν ότι έχει, σχεδόν μόνος του, αναδιαμορφώσει την πολιτική των ΗΠΑ προς την ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της Τουρκίας.
Ο Μπαράκ υπήρξε ηγετική φωνή για την πώληση στην Τουρκία του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter και την άρση των κυρώσεων για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία. Έχει υποβαθμίσει τόσο την εθνοκάθαρση της Τουρκίας στη Συρία όσο και την παραβίαση της κυριαρχίας της Ελλάδας. Οι επικριτές τόσο στην Τουρκία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονται ότι έχει χρησιμοποιήσει τη θέση του για να πλουτίσει .
Όπως και να ‘χει, η σύγχυση σχετικά με τη γένεση της πολιτικής αναπαράγει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον , όταν ξένοι αξιωματούχοι πίστευαν ότι η πρόσβαση απαιτούσε δωρεές με πληρωμή προς το Ίδρυμα Κλίντον. Ενώ ο Τραμπ και ο Μπαράκ μπορούν να αναφέρουν τα ηθικά κενά της Κλίντον ως προηγούμενο, τα ερωτήματα σχετικά με τη γένεση της πολιτικής για την Τουρκία διαβρώνουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Μπαράκ, φυσικά, μπορεί επίσης να είναι ειλικρινής στην πεποίθησή του ότι η Ουάσινγκτον θα πρέπει να βασίζεται στην Άγκυρα ως πληρεξούσιο για την υπεράσπιση των συμφερόντων ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πρόβλημα με μια τέτοια θέση είναι ότι η Τουρκία σήμερα υποστηρίζει μερικές από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές ομάδες, από τη Γάζα μέχρι τη Λιβύη. Ο Μπαράκ φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει αρκετή σταθερότητα ώστε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.
Σας ακούγεται οικείο; Είναι μια επανάληψη της θεωρίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε μια ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν . Όλη η λογική του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης, της πυρηνικής συμφωνίας του 2015, ήταν η ιδέα ότι η έξοδος του Ιράν από το κρύο θα δημιουργούσε σταθερότητα αναδημιουργώντας αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή σε περιφερειακό επίπεδο.
Αυτό που δεν κατάλαβε ο Ομπάμα ήταν ότι η ιδεολογία που τροφοδοτούσε το μίσος της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν αυτή που έκανε αδύνατη τη σταθερότητα. Η άρση των κυρώσεων και η ενθάρρυνση των επενδύσεων επέτρεψαν στο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης μόνο να ξαναγεμίσει τα ταμεία του, να τροφοδοτήσει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων και να δώσει ώθηση στα προγράμματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών του. Μέσα σε μια δεκαετία, η περιοχή είδε έναν μεγάλο πόλεμο.
Έξι γερουσιαστές απαιτούν από τον Τραμπ να «αντιστρέψει αμέσως την πορεία» της συμφωνίας για το ρωσικό ντίζελ
Η επιθυμία του Μπαράκ να μετατρέψει την Τουρκία στη μόνη δύναμη ικανή να εξισορροπήσει την ισραηλινή ισχύ πιθανότατα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. Ο Μπαράκ μπορεί να βλέπει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως σύμμαχο, αλλά ο Τούρκος ηγέτης είναι ένας ιδεολόγος τόσο αφοσιωμένος στην οικοδόμηση της στρατιωτικής βιομηχανίας της Τουρκίας, στην ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας και στην καταστροφή του Ισραήλ όσο ήταν και ο εκλιπών ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ .
Οι γελοιότητες του Μπαράκ, οι προσπάθειες να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις και η μονοδιάστατη προώθηση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Τουρκίας έχουν την προφανή υποστήριξη του Τραμπ και θα επισκιάσουν την περιφερειακή κληρονομιά του Τραμπ. Όπως κάθε λογικός ιστορικός βλέπει τη ρίζα του σημερινού πολέμου στις αποφάσεις του Ομπάμα και των υπουργών Εξωτερικών του, έτσι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σε μια δεκαετία από τώρα θα κατανοήσουν ότι οι ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελείς και λανθασμένες πολιτικές που προωθεί ο Πρέσβης και Ειδικός Απεσταλμένος Τομ Μπαράκ εξ ονόματος του Τραμπ.