Βαρύ πολιτικό και γεωπολιτικό στίγμα είχε η εκπομπή του Σταύρου Καλεντερίδη την Τρίτη 18 Μαρτίου 2026, με το βασικό θέμα να περιστρέφεται γύρω από τις πληροφορίες για μεταφορά ελληνικών πυραύλων Patriot προς το Κατάρ, αλλά και με ευρύτερη ανάλυση για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, τον ρόλο των ΗΠΑ, τη στάση της Ευρώπης, την αστάθεια στα Στενά του Ορμούζ και τις παράλληλες εστίες έντασης από την Ασία έως το Αφγανιστάν.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης ξεκίνησε με ιδιαίτερα οξύ τόνο, εστιάζοντας στο δημοσίευμα περί αποστολής μέρους των ελληνικών πυραύλων Patriot στο Κατάρ. Υποστήριξε ότι, εφόσον επιβεβαιωθεί μια τέτοια εξέλιξη, πρόκειται για μείζον ζήτημα εθνικής και πολιτικής σημασίας, καθώς, όπως ανέφερε, μιλάμε για οπλικά συστήματα που αποκτήθηκαν με ελληνικούς πόρους και εντάσσονται στην αμυντική θωράκιση της χώρας. Στο ίδιο πλαίσιο, έθεσε ζήτημα αποδυνάμωσης των ελληνικών αποθεμάτων και πιθανής δημιουργίας «παραθύρου τρωτότητας» για την ελληνική αεράμυνα, συνδέοντας την υπόθεση με τον ευρύτερο γεωπολιτικό ρόλο του Κατάρ στην περιοχή.
Σημαντικό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην ανάλυση της αμερικανικής στάσης στον πόλεμο με το Ιράν και στις αντιφατικές, όπως τις παρουσίασε, δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι η Ουάσιγκτον δείχνει να αναζητά νέο αφήγημα για τη συνέχιση της εμπλοκής της, την ώρα που αυξάνονται οι αντιδράσεις ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, τόσο από πολιτικούς κύκλους όσο και από οικογένειες στρατιωτικών. Επέμεινε ότι η αμερικανική ηγεσία δυσκολεύεται να εξηγήσει πειστικά γιατί αυτός ο πόλεμος ήταν αναγκαίος, ενώ ταυτόχρονα ζήτησε συνδρομή από Ευρωπαίους συμμάχους για την ασφάλεια στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ.
Στο ίδιο μήκος κύματος, άσκησε έντονη κριτική στη στάση ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, εστιάζοντας ιδιαίτερα στη Δανία και στη Γαλλία, λέγοντας ότι η Ευρώπη εμφανίζεται πρόθυμη να διευκολύνει μια σύγκρουση που δεν ελέγχει, χωρίς να έχει ανεξάρτητη στρατηγική βούληση. Ειδική αναφορά έκανε στο ενδεχόμενο διεύρυνσης της ευρωπαϊκής αποστολής Ασπίδες, εκτιμώντας ότι μια τέτοια επιλογή θα μπορούσε να οδηγήσει και την Ελλάδα σε βαθύτερη εμπλοκή σε έναν πόλεμο που δεν υπηρετεί, κατά την άποψή του, τα ελληνικά συμφέροντα.
Η εκπομπή κινήθηκε και στο καθαρά επιχειρησιακό επίπεδο, με εκτενή αναφορά στα Στενά του Ορμούζ, στην απειλή για τη διεθνή ναυσιπλοΐα και στις συνέπειες που μπορεί να έχει μια νέα κλιμάκωση για τη ναυτιλία και τον τουρισμό. Ο Καλεντερίδης τόνισε ότι η Ελλάδα, ως κορυφαία ναυτιλιακή δύναμη και ταυτόχρονα τουριστική χώρα, βρίσκεται στην πράξη εκτεθειμένη σε ένα διπλό χτύπημα: τόσο από την αστάθεια στη θαλάσσια μεταφορά όσο και από τη συνολική αίσθηση ανασφάλειας που δημιουργείται στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Παράλληλα, στάθηκε στη δολοφονία υψηλόβαθμων προσώπων στο Ιράν, παρουσιάζοντάς την ως ένδειξη ότι η σύγκρουση περνά σε ακόμη πιο σκοτεινή και επικίνδυνη φάση. Εκτίμησε ότι τέτοιες κινήσεις, αντί να αποδυναμώνουν το ιρανικό σύστημα, ενδέχεται να ενισχύσουν τις πιο σκληρές στρατιωτικές δομές μέσα στο καθεστώς και να περιορίσουν τις πολιτικές φωνές, οδηγώντας σε ακόμα μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση της ιρανικής απάντησης.
Η ανάλυσή του δεν περιορίστηκε όμως στη Μέση Ανατολή. Επεκτάθηκε στην Ασία, αναφερόμενος στη σύλληψη κινεζικού αλιευτικού από την Ιαπωνία και στη γενικότερη ένταση στην περιοχή, ενώ συνέδεσε αυτές τις εξελίξεις με την ευρύτερη μετατόπιση αμερικανικών δυνάμεων και με την αυξανόμενη πίεση που ασκείται στην Κίνα. Κατά τον ίδιο, η διεθνής εικόνα δείχνει μια συνολική αναδιάταξη μετώπων, όπου διαφορετικές κρίσεις ενώνονται σε ένα κοινό γεωπολιτικό περιβάλλον αστάθειας.
Στο τέλος της εκπομπής αναφέρθηκε και στη νέα κλιμάκωση ανάμεσα σε Πακιστάν και Αφγανιστάν, τονίζοντας ότι και εκεί ανοίγει ένα νέο πολεμικό μέτωπο, με χτυπήματα, ανταποδόσεις και διεθνείς παρεμβάσεις. Υποστήριξε ότι η Κίνα προσπαθεί να παίξει πιο σταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, τις οποίες παρουσίασε ως δύναμη που περισσότερο παράγει χάος παρά επιδιώκει ισορροπία.
Συνολικά, η εκπομπή της 18ης Μαρτίου κινήθηκε σε πολύ υψηλούς τόνους και με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση, αναδεικνύοντας ως βασικό μήνυμα ότι η Ελλάδα, η Ευρώπη και η ευρύτερη περιοχή μπαίνουν σε μια περίοδο εξαιρετικά επικίνδυνης ρευστότητας, όπου οι γεωπολιτικές επιλογές, οι πολεμικές εμπλοκές και οι αδιαφανείς αποφάσεις μπορεί να έχουν άμεσο κόστος για την εθνική ασφάλεια, την οικονομία και τη σταθερότητα.