Σε μια βαθιά αποκωδικοποίηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και των καταιγιστικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή προχώρησε ο πρέσβης ε.τ. Δημήτρης Καραϊτίδης, φιλοξενούμενος της Ιρένας Αργύρη στη Ναυτεμπορική TV. Ο έμπειρος διπλωμάτης ανέλυσε το «σύνδρομο περικύκλωσης» της Άγκυρας, την ανάγκη για μια πιο αποφασιστική ελληνική στάση και τους πραγματικούς στόχους της κυβέρνησης Τραμπ απέναντι στο Ιράν.
1. Το «Σύνδρομο της Περικύκλωσης» και η Τουρκική Εμμονή
Ο κ. Καραϊτίδης σχολίασε τις πρόσφατες επιθέσεις του Χακάν Φιντάν κατά της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς τες ως εκδήλωση ενός διαχρονικού τουρκικού συμπλέγματος. Όπως εξήγησε, η Τουρκία, ήδη από την εποχή της πτώσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διακατέχεται από τη φοβία ότι κάθε συμμαχία των γειτόνων της αποσκοπεί στην περικύκλωσή της. Αυτή η «στρατηγική φοβικότητα» χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιθετική της πολιτική και τη διαστρέβλωση εννοιών στο διεθνές πεδίο.
2. Ελλάδα: Από τα «Ήρεμα Νερά» στην Ασυμμετρία Ισχύος
Ο πρέσβης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη στάση της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η επίκληση της Διακήρυξης των Αθηνών δεν πρέπει να οδηγεί σε μια «φοβική αντίληψη» που εμποδίζει την έντονη αντίδραση σε παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αναφερόμενος σε περιστατικά όπως αυτό της Κάσου και την παράνομη αλιεία, τόνισε ότι δημιουργείται μια «ασυμμετρία» σε βάρος της Ελλάδας όταν η μία πλευρά ενεργεί με καλή πίστη και η άλλη την παραμερίζει σε ένδειξη υπεροχής.
Πρότεινε, μάλιστα, η Ελλάδα να προβάλλει πιο εμφατικά τις πάγιες θέσεις της, όπως το γεγονός ότι βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, καμία νησίδα πέραν των 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές δεν ανήκει στην κυριαρχία της Άγκυρας.
3. ΗΠΑ και Ιράν: Ο Έλεγχος των Πετρελαιοπηγών
Περνώντας στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, ο κ. Καραϊτίδης ερμήνευσε τη σκληρή ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ. Εκτίμησε ότι πέρα από το πυρηνικό πρόγραμμα και την αλλαγή καθεστώτος, ο κεντρικός και ουσιαστικός στόχος των ΗΠΑ είναι ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών του Ιράν. Χαρακτήρισε τη χρήση στρατιωτικής βίας ως μέθοδο που βλάπτει το διεθνές σύστημα, τονίζοντας ότι μόνο τα διπλωματικά αναγνωρισμένα αποτελέσματα μπορούν να έχουν διάρκεια στην παγκόσμια κοινότητα.